بیعت با امام علی: تفاوت میان نسخهها
←نخستین کسی که بیعت کرد
(صفحهای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233)...» ایجاد کرد) |
|||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
گزیده [[دانش]] [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}، ص: ۲۶۴ | گزیده [[دانش]] [[نامه]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}}، ص: ۲۶۴ | ||
==نخستین کسی که [[بیعت]] کرد== | ==نخستین کسی که [[بیعت]] کرد== | ||
*[[الکامل فی التاریخ (کتاب | * [[الکامل فی التاریخ (کتاب)|الکامل فی التاریخ]]: هنگامی که [[عثمان]] کشته شد، [[یاران پیامبر]] [[خدا]] از [[مهاجران]] و [[انصار]]، در حالیکه در میان آنان [[طلحه]] و [[زبیر]] نیز بودند، گِرد آمده، نزد [[علی]]{{ع}} رفتند و به وی گفتند: [[مردم]] را گریزی از داشتن [[پیشوا]] نیست. [[علی]]{{ع}} فرمود: "مرا به [[حکومت]] بر شما نیازی نیست. هر آنکس را که برگزیدید، بدان [[رضایت]] میدهم". گفتند: جز تو را برنگزینیم. بارها نزد او آمد و شد کردند و در آخرین مرتبه به وی گفتند: به درستی که کسی را شایستهتر از تو بر امر [[حکومت]] نمیشناسیم که از تو پیشتازتر [در اسلام] و به [[پیامبر]]، نزدیکتر باشد. آنگاه [[امام]] فرمود: "چنین مکنید! اگر من [[وزیر]] باشم، بهتر از آن است که [[امیر]] باشم". آنان گفتند: به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچکاری انجام نمیدهیم، مگر آنکه با تو [[بیعت]] کنیم. فرمود: "پس در [[مسجد]]؛ چرا که [[بیعت]] من، پنهانی نخواهد بود و جز در [[مسجد]]، انجام نخواهد شد". [[علی]]{{ع}} به آن دو فرمود: "اگر [[دوست]] دارید، شما با من [[بیعت]] کنید و اگر میخواهید، من با شما [[بیعت]] کنم؟". گفتند: ما با تو [[بیعت]] میکنیم<ref>[[الکامل فی التاریخ (کتاب]|الکامل فی التاریخ]]، ج ۲، ص ۳۰۲.</ref>. | ||
==[[بیعت]] عمومِ مردم== | ==[[بیعت]] عمومِ مردم== | ||
*[[امام علی]]{{ع}}- در گزارش [[بیعت]] خود-: دستم را گشودید و من آن را بستم، و شما آن را کشیدید و من جمع کردم. آنگاه، مانند شتران تشنه که به آبخورها وارد شوند، گرد من ازدحام نمودید، به گونهای که کفش از پایم در آمد و عبا از دوشم افتاد و [[ناتوانان]]، لگدمال شدند. [[شادمانی]] [[مردم]] از [[بیعت]] با من، بدان پایه رسید که خردسالان، شادمان شدند، بزرگسالان، لرزان لرزان، و [[ناتوانان]]، به [[سختی]] بدان جا روان شدند، و دخترانِ نورسیده [برای دیدن منظره] [[حجاب]] از چهره برگرفتند<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}- فی وَصفِ بَیعَتِهِ-: بَسَطتُم یدی فَکفَفتُها، ومَدَدتُموها فَقَبَضتُها، ثُم تَداککتُم عَلَی تَداک الإِبِلِ الهیمِ عَلی حِیاضِها یومَ وِردِها، حَتی انقَطَعَتِ النعلُ، وسَقَطَ الرداءُ، ووُطِئَ الضعیفُ، وبَلَغَ مِن سُرورِ الناسِ بِبَیعَتِهِم إیای أنِ ابتَهَجَ بِهَا الصغیرُ، وهَدَجَ إلَیهَا الکبیرُ، وتَحامَلَ نَحوَها العَلیلُ، وحَسَرَت إلَیهَا الکعابُ}} (نهج البلاغة، خطبه ۲۲۹).</ref>. | *[[امام علی]]{{ع}}- در گزارش [[بیعت]] خود-: دستم را گشودید و من آن را بستم، و شما آن را کشیدید و من جمع کردم. آنگاه، مانند شتران تشنه که به آبخورها وارد شوند، گرد من ازدحام نمودید، به گونهای که کفش از پایم در آمد و عبا از دوشم افتاد و [[ناتوانان]]، لگدمال شدند. [[شادمانی]] [[مردم]] از [[بیعت]] با من، بدان پایه رسید که خردسالان، شادمان شدند، بزرگسالان، لرزان لرزان، و [[ناتوانان]]، به [[سختی]] بدان جا روان شدند، و دخترانِ نورسیده [برای دیدن منظره] [[حجاب]] از چهره برگرفتند<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}- فی وَصفِ بَیعَتِهِ-: بَسَطتُم یدی فَکفَفتُها، ومَدَدتُموها فَقَبَضتُها، ثُم تَداککتُم عَلَی تَداک الإِبِلِ الهیمِ عَلی حِیاضِها یومَ وِردِها، حَتی انقَطَعَتِ النعلُ، وسَقَطَ الرداءُ، ووُطِئَ الضعیفُ، وبَلَغَ مِن سُرورِ الناسِ بِبَیعَتِهِم إیای أنِ ابتَهَجَ بِهَا الصغیرُ، وهَدَجَ إلَیهَا الکبیرُ، وتَحامَلَ نَحوَها العَلیلُ، وحَسَرَت إلَیهَا الکعابُ}} (نهج البلاغة، خطبه ۲۲۹).</ref>. | ||