غلو: تفاوت میان نسخه‌ها

*هم در [[قرآن]]، هم در [[روایات]]، از غلوّ در دین و نسبت به [[ائمه]] نهی و نکوهش شده است ({{متن قرآن|لاَ تَغْلُواْ فِي دِينِكُمْ}})<ref>نساء، آیه ۱۷۱</ref> [[پیامبر خاتم|پیامبر اسلام]] هم فرموده است: {{عربی|إیّاکم و الغلوّ فی الدّین}}<ref>مسند احمد بن حنبل، ج ۱ ص ۳۴۷</ref>، از غلوّ در دین بپرهیزید. آنچه بیشتر به کار می‌رود، غلوّ نسبت به مقام و جایگاه [[ائمه]] اطهار، بخصوص [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} و اعتقاد به الوهیّت او است، که کفر است و مورد نهی قولی و عملی [[ائمه]]{{عم}}. هم اعتقاد داشتن به الوهیّت نسبت به اشخاصی مثل [[پیامبر]] و [[امام]]، غلوّ است، هم اعتقاد به مقام [[نبوت]] دربارۀ [[ائمه]] (غلوّ در ذات). اعتقاد به اینکه کارهایی همچون خلقت و رزق هم در دست [[ائمه]] است نیز غلوّ است (غلو در صفات)، همچنین نوع دیگر از غلوّ، نسبت دادن صفات و فضایل و معجزات به [[پیامبر]] و [[ائمه]]، از نوع کارهایی که مخصوص به خداوند است می‌باشد (غلوّ در فضایل) و هرسه مورد در میان غلات وجود داشته است و [[امامان]][[معصوم]]، غلات را ملحد و خارج از دین معرفی کرده‌اند. هرچند خلقت خاصّ معصومین و علم لدنّی آنان و [[ولایت]] تکوینی ایشان و فضایل و کمالات بسیار والای [[اهل بیت]] و [[امام علی|حضرت امیر]]{{ع}} برتر از آن است که درک انسان‌های عادی به آن برسد و شخصیت آنان همچنان ناشناخته مانده است، امّا افراط در مورد آنان نیز به حدّ غلوّ می‌رسد که نوعی انحراف در عقیده است و خود آن معصومین در مقابل اینگونه گرایش‌ها و قاطعانه ایستادند و اهل غلوّ را طرد کردند. مسألۀ [[علم غیب]] [[ائمه]] و [[ولایت تکوینی]] آنان و طینت و خلقت نور پاک ایشان و کرامات و خوارق عادات و معجزاتی که داشتند، پیوسته در کتاب‌های کلامی بحث و حدّ و حریم آن ترسیم شده است. مقتضای حدیث [[امام علی]]{{ع}} که فرمود: {{عربی|إیّاکم و الغلوّ فینا، قولوا انّا عبید مربوبون و قولوا فی فضلنا ما شئتم}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۷۰</ref>، یا اینکه فرمود: {{عربی|لا تتجاوزوا بنا العبودیّة، ثمّ قولوا ما شئتم و لن تبلغوا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۷۰</ref> و سخن [[امام صادق{{ع}}: {{عربی|اجعلونا مخلوقین و قولوا فینا ما شئتم}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۵ ص ۲۷۹</ref>، همه می‌فهماند که اوّلا مقام آنان بسی ارجمند است و هرچه دربارۀ آنان بگوییم و بیندیشیم، به کنه ذات و مقام والایشان نخواهیم رسید، ثانیا نباید آنان را از حدّ بندگی و مخلوق بودن و مربوب بودن بالاتر برد.