آیا تأخیر در فرج موجب قساوت قلب می‌شود؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«آنچه که بر هر مؤمنی بلکه بر هر انسانی لازم است، اینکه هیچ گاه از [[تأخیر فرج]] و [[ظهور منجی]] [[ناامید]] نباشد، بلکه باید به ریسمان [[صبر]] چنگ زده تا به سر منزل مقصود رهنمون شود. و این تنها از راه [[ایمان]] قلبی به [[خداوند متعال]] و اینکه او خُلف نمی کند، میسر است و نیز با سیر و بررسی سرگذشت امت‌های پیشین که چگونه بعد از هر عسر و گرفتاری شدید، [[خداوند]] آخر الأمر برای آنها یسر و فرجی حاصل نمود، به دست می آید. و همچنین با مراجعه به [[فطرت]] و میل درونی خود که چگونه به [[ظهور]] [[منجی بشریت]] متمایل است می تواند خود را از [[یأس]] و [[ناامیدی]] رهانیده و به [[ظهور منجی]] امیدوار باشد.

::::::در ذیل [[آیه شریفه]]{{متن قرآن|وَلا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ}}<ref>حدید، ۱۶</ref>؛  از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: {{عربی|«تأویل هذه الآیه جاء فی أهل زمان الغیبه وأیّامها دون غیرهم من أهل الأزمنه وإنّ اللَّه تعالی نهی الشیعه عن الشک فی حجه اللَّه تعالی، أو أن یظنّوا أنّ اللَّه تعالی یخلی أرضه منها طرفه عین»}}؛<ref>الغیبه، نعمانی، ص۲۴؛ المحجه، ص۲۱۹، ۲۲۰.</ref> [[تأویل]] این [[آیه]] برای [[مردم]] [[عصر غیبت]] است، و روزهای [[زمان غیبت]] غیر از روزهای اهل زمان های دیگر است. [[خداوند متعال]] [[شیعیان]] را از [[شک]] در [[حجت]] خود [[نهی]] کرده است و نیز [[نهی]] کرده از اینکه گمان کنند که [[خداوند]] [[زمین]] را یک چشم برهم زدن از [[حجت]] خالی می گرداند.»<ref>[[علی ‎اصغر رضوانی|رضوانی، علی ‎اصغر]]، [[موعودشناسی و پاسخ به شبهات (کتاب)|موعودشناسی و پاسخ به شبهات]]، ص۳۰، ۳۱.</ref>.