بندگی خدا: تفاوت میان نسخهها
←نماز، برترین چهره عبادت
(←مقدمه) |
|||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
==[[نماز]]، [[برترین]] چهره [[عبادت]]== | ==[[نماز]]، [[برترین]] چهره [[عبادت]]== | ||
*[[نماز]]، نخستین فریضهای است که [[انسانها]] با آن روبهرو میشوند. [[امام]] {{ع}} [[نماز]] را وجه [[دین]] برمیشمرد. [[نماز]] از [[برترین]] جلوههای پرسش است. [[آدمی]] در پرتو [[نماز]]، وجود [[خداوند]] را طلب میکند و در مسیر [[شناخت]] و حب [[خداوند]] قرار میگیرد. در [[حدیثی قدسی]] [[خداوند]] خطاب به [[حضرت داوود]] {{ع}} فرمود: ای [[داوود]]، هر که مرا شناسد یادم کند، هر که یادم کند متوجه من شود، هر که متوجه من شود مرا بجوید، هر که بجویدم بیابدم، هر که بیابدم نگهدارم و هر که مرا نگه دارد، مرا بر دیگران ترجیح دهد. [[نماز]] در [[دین اسلام]] از شعائر [[الهی]] و نشانههای [[امت اسلام]] است. [[امام]] {{ع}} میفرماید: [[نماز]] را برپا دار، که آن، ستون [[دین]] است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۰</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 548.</ref>. | *[[نماز]]، نخستین فریضهای است که [[انسانها]] با آن روبهرو میشوند. [[امام]] {{ع}} [[نماز]] را وجه [[دین]] برمیشمرد. [[نماز]] از [[برترین]] جلوههای پرسش است. [[آدمی]] در پرتو [[نماز]]، وجود [[خداوند]] را طلب میکند و در مسیر [[شناخت]] و حب [[خداوند]] قرار میگیرد. در [[حدیثی قدسی]] [[خداوند]] خطاب به [[حضرت داوود]] {{ع}} فرمود: ای [[داوود]]، هر که مرا شناسد یادم کند، هر که یادم کند متوجه من شود، هر که متوجه من شود مرا بجوید، هر که بجویدم بیابدم، هر که بیابدم نگهدارم و هر که مرا نگه دارد، مرا بر دیگران ترجیح دهد. [[نماز]] در [[دین اسلام]] از شعائر [[الهی]] و نشانههای [[امت اسلام]] است. [[امام]] {{ع}} میفرماید: [[نماز]] را برپا دار، که آن، ستون [[دین]] است<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۱۰: {{متن حدیث|"وَ إِقَامُ الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا الْمِلَّةُ"}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 548.</ref>. | ||
*[[نماز]] ستون [[دین]] است، چون اساس [[اسلام]] بر مبنای [[تسلیم]] [[انسان]] در برابر امر [[پروردگار]] و [[بندگی]] اوست. [[آیین]] [[بندگی]] تمام و کمال در [[نماز]] با [[اخلاص]] نهفته است. از اینرو [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خویش به [[فرزندان]] و تمام کسانی از آیندگان که [[وصیت]] او به آنها میرسد، میفرماید: [[خدا]] را [[خدا]] را، درباره [[نماز]]، که [[نماز]]، ستون [[دین]] شماست<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷</ref>. قبولی [[اعمال انسان]] در گرو قبولی [[نماز]] است<ref>نک: نهج البلاغه، نامه ۲۷</ref>. [[امام]] {{ع}} در تعبیری [[نماز]] را چون حصاری مینامد که [[نمازگزار]] را از نفوذ [[شیطان]] در [[امان]] نگاه میدارد و در [[کلامی]] دیگر [[نماز]] را [[دلیل]] [[نزول]] [[رحمت]] [[خداوند]] یاد میکند. در تعبیری دیگر میفرماید: اگر [[نمازگزار]] بداند تا چه اندازه [[رحمت خدا]] شامل حالش میشود، هرگز سر از [[سجده]] برنمیدارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 548.</ref>. | *[[نماز]] ستون [[دین]] است، چون اساس [[اسلام]] بر مبنای [[تسلیم]] [[انسان]] در برابر امر [[پروردگار]] و [[بندگی]] اوست. [[آیین]] [[بندگی]] تمام و کمال در [[نماز]] با [[اخلاص]] نهفته است. از اینرو [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خویش به [[فرزندان]] و تمام کسانی از آیندگان که [[وصیت]] او به آنها میرسد، میفرماید: [[خدا]] را [[خدا]] را، درباره [[نماز]]، که [[نماز]]، ستون [[دین]] شماست<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۷: {{متن حدیث|"اللَّهَ اللَّهَ فِي الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا عَمُودُ دِينِكُمْ"}}</ref>. قبولی [[اعمال انسان]] در گرو قبولی [[نماز]] است<ref>نک: نهج البلاغه، نامه ۲۷</ref>. [[امام]] {{ع}} در تعبیری [[نماز]] را چون حصاری مینامد که [[نمازگزار]] را از نفوذ [[شیطان]] در [[امان]] نگاه میدارد و در [[کلامی]] دیگر [[نماز]] را [[دلیل]] [[نزول]] [[رحمت]] [[خداوند]] یاد میکند. در تعبیری دیگر میفرماید: اگر [[نمازگزار]] بداند تا چه اندازه [[رحمت خدا]] شامل حالش میشود، هرگز سر از [[سجده]] برنمیدارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 548.</ref>. | ||
*همچنین [[نماز]] بهمعنای [[پیمان]] با خداست. [[نماز]] امانتی نزد [[آدمی]] است که حفظ و حراست از آن برعهده [[انسان]] نهاده شده است. از اینرو فرمود: کار (گزاردن) [[نماز]] را بر عهده بگیرید و نگاهداشت آن را بپذیرید و آن را بسیار بهجای آرید و با [[نماز]]، خود را (به [[خدا]]) نزدیک دارید، که [[نماز]] نوشته است بر [[مؤمنان]] (و باید گزارده شود) به وقت آن. آیا گوش فرانمیدهید به پاسخ [[دوزخیان]] که چون از آنان پرسیدند "چه چیز شما را درآورد در [[آتش]] سوزان؟ گفتند: نبودیم از نمازگزاران"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 548- 549.</ref>. | *همچنین [[نماز]] بهمعنای [[پیمان]] با خداست. [[نماز]] امانتی نزد [[آدمی]] است که حفظ و حراست از آن برعهده [[انسان]] نهاده شده است. از اینرو فرمود: کار (گزاردن) [[نماز]] را بر عهده بگیرید و نگاهداشت آن را بپذیرید و آن را بسیار بهجای آرید و با [[نماز]]، خود را (به [[خدا]]) نزدیک دارید، که [[نماز]] نوشته است بر [[مؤمنان]] (و باید گزارده شود) به وقت آن. آیا گوش فرانمیدهید به پاسخ [[دوزخیان]] که چون از آنان پرسیدند "چه چیز شما را درآورد در [[آتش]] سوزان؟ گفتند: نبودیم از نمازگزاران"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 548- 549.</ref>. | ||
*[[نماز]] [[گناهان]] [[آدمی]] را از بین میبرد. [[امام]] {{ع}} میفرماید: و [[نماز]] [[گناهان]] را میزداید چنانکه برگ را از درخت بزدایند و [[گناهان]] را (از گناهکار) میگشاید چنانکه بند از کسی بگشایند. [[رسول خدا]] {{صل}} [[نماز]] را به چشمه [[آب]] گرم که بر در سرای مردی بود همانند فرمود، که اگر او روزان و شبان پنج بار خود را بدان بشوید، دیگر چرکی بر تن وی نخواهد بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۹</ref>. در فرازی دیگر فرمود: گناهی که پس از آن مهلت دو رکعت [[نماز]] گزاردن داشته باشم، مرا [[اندوهگین]] نمیدارد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۹۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 549.</ref>. | *[[نماز]] [[گناهان]] [[آدمی]] را از بین میبرد. [[امام]] {{ع}} میفرماید: و [[نماز]] [[گناهان]] را میزداید چنانکه برگ را از درخت بزدایند و [[گناهان]] را (از گناهکار) میگشاید چنانکه بند از کسی بگشایند. [[رسول خدا]] {{صل}} [[نماز]] را به چشمه [[آب]] گرم که بر در سرای مردی بود همانند فرمود، که اگر او روزان و شبان پنج بار خود را بدان بشوید، دیگر چرکی بر تن وی نخواهد بود<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۹</ref>. در فرازی دیگر فرمود: گناهی که پس از آن مهلت دو رکعت [[نماز]] گزاردن داشته باشم، مرا [[اندوهگین]] نمیدارد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۹۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 549.</ref>. | ||