بحث:دعا در اخلاق اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

*در بسیاری از [[آیات]] و [[روایات]]، عباراتی شگرف به کار رفته که [[ترغیب]] به [[دعا]] می‌‌کند و از [[غفلت]] از آن [[نهی]] شده است: {{متن قرآن|وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ}}<ref>«و چون بندگانم درباره من از تو پرسند من نزدیکم، دعاکننده چون مرا بخواند دعا (ی او) را پاسخ می‌دهم؛ پس باید دعوت مرا پاسخ دهند و به من ایمان آورند باشد که راهیاب شوند» سوره بقره، آیه ۱۸۶.</ref> دلالت [[آیه]] بر متوقّف بودن رشد و کمال [[آدمی]] بر دعاست که بدون آن [[انسان]] به هیچ منزلی از منازل [[برتر]] دست نخواهد یافت<ref>ر.ک: مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۴، ص ۲۸۶.</ref>.  

*تهدیدی که در آیۀ {{متن قرآن|قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ}}<ref>«بگو: اگر دعای شما نباشد  پروردگارم به شما بهایی نمی‌دهد» سوره فرقان، آیه ۷۷.</ref> به چشم می‌آید، در این [[کتاب آسمانی]] کمتر به کار رفته است، به [[دلیل]] آنکه اهمیت [[ارتباط قلبی]] [[بنده]] با [[خداوند]] و [[نیایش]] را به نمایش گذارد و در آیۀ {{متن قرآن|وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ}}<ref>«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا پاسختان دهم که آنان که از پرستش من سر برمی‌کشند به زودی با خواری در دوزخ درمی‌آیند» سوره غافر، آیه ۶۰.</ref> چنان زبان تهدیدی به کار برده، که همچون آیۀ پیشین در شمار سنگین‌ترین [[آیات قرآن کریم]] قرار گرفته است.  

*در آیه‌ {{متن قرآن|وَاصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ}}<ref>«و با آنان که پروردگار خویش را سپیده‌دمان و در پایان روز به شوق لقای وی می‌خوانند خویشتنداری کن و دیدگانت از آنان به دیگران دوخته نشود» سوره کهف، آیه ۲۸.</ref> [[خداوند متعال]] [[پیامبر]] خود را امر می‌فرماید که ایشان نیز در شمار دعاکنندگان، لحظه‌ای از این عطیّۀ بزرگ [[الهی]] [[غفلت]] نورزد<ref>ر.ک: مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۴، ص ۲۸۸.</ref>.