کوه رَضْوی: تفاوت میان نسخه‌ها

کوه رَضْوی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۲

۵٬۶۲۵ بایت اضافه‌شده ، ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۰

←‏کوه رَضْوی در موعودنامه

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۲۵۷

ویرایش

@@ خط ۱۱: / خط ۱۱: @@
 *در [[دعای ندبه]] هم می‌خوانیم که: {{عربی|"أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا..."}}<ref>مفاتیح الجنان، دعای ندبه.</ref>.
 *در [[احادیث]] فراوانی از "رَضْوی" یاد شده است از جمله، [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "رَضْوی، خدای از آن [[خشنود]] است" و نیز فرمود: "رَضْوی از کوه‌های [[بهشت]] است". [[امام سجاد|امام زین العابدین]] {{ع}}، در ضمن حدیثی طولانی از آمدن [[جبرئیل]] [[امین]] [[در آستانه ظهور]] به محضر آن حضرت سخن گفته، در پایان می‌فرماید: "... آن‌گاه اسبی را که [[براق]] نامیده می‌شود به حضور ایشان می‌آورد. [[قائم]] بر آن سوار می‌شود، سپس به سوی کوه رَضْوی حرکت می‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۶.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز از گرد آمدن [[ارواح]] [[مؤمنان]] در گلستان "رَضْوی" سخن می‌گوید: "... پس [[روح]] [[مؤمن]] در گلستان رَضْوی با [[آل محمد]] {{عم}} [[دیدار]] می‌کند... تا روزی که [[قائم]] [[اهل بیت]] [[قیام]] کند..." <ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۹۷.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۶۴.</ref>.
+==کوه رَضْوی در با دعای ندبه در پگاه جمعه==
+*"[[رضوی]]" نخستین کوه از کوه‌های "تهامه" در یک‌منزلی "[[ینبع]]" و هفت‌منزلی "[[مدینه]]" است که در [[احادیث]] فراوانی از آن یاد شده، از جمله:
+#[[رسول اکرم]] {{صل}} فرمود: "[[رضوی]]، خدای از آن [[خشنود]] است!"<ref>{{متن حدیث|رَضْوَى، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ‏}}؛ حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۳، ص۵۱.</ref>
+#در [[حدیث]] دیگری فرمود: "[[رضوی]] از کوه‌های [[بهشت]] است"<ref>سمهودی، نورالدین، وفاء الوفاء بأخبار دارالمصطفی، ج۴، ص۱۲۱۹.</ref>.
+#[[امام صادق]]{{ع}} چون وارد سرزمین "رَوحا" شد، نگاهی به کوه آن نمود که مشرف بر دشت روحا بود، به [[عبدالأعلی مولی آل سام]] که در محضر آن [[حضرت]] بود، فرمود: این کوه را می‌بینی؟ این کوه "[[رضوی]]" نامیده می‌شود، از کوه‌های [[فارس]] بود، چون ما را [[دوست]] داشت، [[خداوند]] آن را به سوی ما انتقال داد. از هرگونه درخت میوه در آن هست. چه [[پناهگاه]] خوبی است برای شخص نگران و بیمناک. این جمله را دو بار تکرار کرد و سپس فرمود: "برای [[صاحب]] این امر در این کوه [[دو غیبت]] است، یکی کوتاه و دیگری طولانی"<ref>{{متن حدیث|أَمَا إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ فِيهِ غَيْبَتَيْنِ وَاحِدَةٌ قَصِيرَةٌ وَ الْأُخْرَى طَوِيلَةٌ}}؛ طوسی، محمد بن حسن، الغیبة، ص۱۶۳.</ref>.
+#[[امام سجاد|امام زین‌العابدین]]{{ع}} در ضمن یک [[حدیث]] طولانی از آمدن [[جبرئیل امین]] [[در آستانه ظهور]] به محضر آن [[حضرت]] سخن گفته، در پایان می‌فرماید:آنگاه اسبی را که [[براق]] نامیده می‌شود به حضور ایشان می‌آورد. [[قائم]]{{ع}} بر آن سوار می‌شود، سپس به سوی [[کوه رضوی]] حرکت می‌کند<ref>{{متن حدیث|وَ يَجِيئُهُ بِفَرَسٍ يُقَالُ لَهُ الْبُرَاقُ فَيَرْكَبُهُ ثُمَّ يَأْتِي إِلَى جَبَلِ رَضْوَى}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۰۶.</ref>. آنگاه از گرد آمدن ۳۱۳ تن از [[یاران خاصّ]] و آغاز [[دعوت]] [[اعلام ظهور]] به تفصیل سخن می‌گوید
+#[[امام صادق]]{{ع}} در ضمن یک [[حدیث]] طولانی از گرد آمدن [[ارواح]] [[مؤمنان]] در گلستان "[[رضوی]]" سخن گفته، در پایان می‌فرماید: "سپس [[روح]] [[مؤمن]] در گلستان "[[رضوی]]" با [[آل محمد]] {{عم}} [[دیدار]] می‌کند، از [[خوراک]] آنها می‌خورد، از نوشیدنی‌های آنان می‌نوشد، در محافل آنها با آنها هم صحبت می‌شود تا روزی که [[قائم]] [[اهل‌بیت]] [[قیام]] کند. هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] نمود، [[خداوند]] آنها را برمی‌انگیزاند، پس همگی به حضور آن [[حضرت]] می‌رسند و دسته دسته به دعوتش لبیک می‌گویند"<ref>{{متن حدیث|ثُمَّ يَزُورُ آلَ مُحَمَّدٍ فِي جِنَانِ رَضْوَى فَيَأْكُلُ مَعَهُمْ مِنْ طَعَامِهِمْ وَ يَشْرَبُ مَعَهُمْ مِنْ شَرَابِهِمْ وَ يَتَحَدَّثُ مَعَهُمْ فِي مَجَالِسِهِمْ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَإِذَا قَامَ قَائِمُنَا بَعَثَهُمُ اللَّهُ فَأَقْبَلُوا مَعَهُ يُلَبُّونَ زُمَراً زُمَراً}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۶، ص۱۹۸؛ ج۵۳، ص۹۷.</ref>.
+*از [[حدیث]] اول و دوم [[فضیلت]] و [[قداست]] [[کوه رضوی]] استفاده می‌شود.
+*[[حدیث]] سوم به صراحت دلالت می‌کند. بر این که [[حضرت]] بقیة‌الله{{ع}} در [[غیبت صغری]] و کبری، قسمتی از [[عمر]] مبارکش را در [[کوه رضوی]] سپری می‌کند.
+*از [[حدیث]] چهارم استفاده می‌شود که آن [[مصلح جهانی]] [[در آستانه ظهور]] نیز بر [[کوه رضوی]] می‌گذرد و از آنجا به سوی [[مکه معظمه]] عزیمت می‌نماید.
+*از [[حدیث]] پنجم نیز استفاده می‌شود که شماری از [[یاران]] آن [[حضرت]] در این کوه از [[نعمت‌های پروردگار]] متنعّم هستند، تا به [[هنگام ظهور]] آن [[حضرت]] [[رجعت]] نموده، دامن [[خدمت]] به کمر بسته، [[اوامر]] حضرتش را مو به مو [[اجرا]] نمایند<ref>[[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[با دعای ندبه در پگاه جمعه (کتاب)|با دعای ندبه در پگاه جمعه]]، ص ۹۶-۹۹.</ref>.
 ==رَضْوی در فرهنگنامه آخرالزمان==
 *رَضوی کوهی است که بین [[مکه]] و [[مدینه]] قرار گرفته است. در دعای [[شریف]] ندبه از این کوه به عنوان [[محل اقامت حضرت مهدی]]{{ع}} یاد شده است. {{متن حدیث|لَيْتَ شِعْرِي... أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًى}}؛ (کاش می‌‌دانستم که در کدامین سرزمین اقامت داری، آیا در [[رضوی]] هستی یا جای دیگر یا در [[ذی‌طوی]] به سر می‌‌بری). این کوه به همراه منطقه [[ذی‌طوی]] یکی از مکان‌هایی است که قطعاً [[حضرت]] در آنها آمد و شد دارد. [[عبدالأعلی]] می‌‌گوید: با [[امام صادق]]{{ع}} به مسافرت رفتیم، زمانی که به منطقه "روحا" رسیدیم. [[امام]]{{ع}} به کوهی که در آن [[ناحیه]] بود نظر انداخت و فرمود: این کوه را ببین، نام آن [[رضوی]] است. این کوه از کوه‌های [[فارس]] بود، اما چون ما را [[دوست]] داشت [[خداوند]] آن را به سوی ما منتقل نمود. در این کوه هر میوه خوش مزه‌ای وجود دارد و برای کسی که (از [[کینه]] [[دشمنان]] و دسیسه آنان) می‌‌ترسد (یعنی [[حضرت مهدی]]{{ع}}) [[پناهگاه]] خوبی است. [[صاحب الامر]]{{ع}} در این کوه [[دو غیبت]] خواهد داشت که یکی کوتاه و دیگری طولانی خواهد بود (که به [[غیبت صغری]] و [[غیبت کبری]] مشهور است)<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۱۷.</ref>.