دین یهودیت: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[حضرت موسی]]{{ع}} در خانواده‌ای از [[سبط]] لاوی که از [[نوادگان]] [[ابراهیم]]{{ع}} بود به [[دنیا]] آمد. [[مادر]] [[حضرت موسی]]{{ع}} از [[بیم]] [[فرعون]] او را در سبدی نهاد و به نیل انداخت. [[همسر فرعون]] سبد را یافت و به [[موسی]]{{ع}} علاقه‌مند گشت و پرورش او را بر عهده گرفت. [[مادر موسی]]{{ع}} به خواست [[خداوند]] در پی ماجرایی، دایۀ فرزند خویش شد. "[[موسی]]" را در زبان [[عربی]] "موشه" تلفظ می‌کنند به معنای از [[آب]] گرفته شده. [[موسی]]{{ع}} در دربار [[فرعون]] پرورش یافت و اندک اندک به اصل خویش پی برد روزی مردی قبطی را دید که مردی سبطی از [[بنی اسرائیل]] را می‌زند و چیزی نمانده است او را بکشد، به [[یاری]] مرد سبطی برآمد و مرد قبطی را کشت آنگاه از [[ترس]] [[انتقام]] [[فرعونیان]] فرار کرد و به [[مدین]] رفت و سال‌ها در آنجا ماند و با دختر [[حضرت شعیب]]{{ع}} [[ازدواج]] کرد و سرانجام به [[مقام]] [[پیامبری]] رسید و [[مأموریت]] یافت تا به [[مصر]] بازگردد و [[فرعون]] و [[پیروان]] او را به [[دین الهی]] بخواند و [[حضرت هارون]]{{ع}} هم به وی [[کمک]] کند. [[حضرت موسی]]{{ع}} به [[قدرت خدا]] و به [[اعجاز]] توانست بر ساحرانی که [[فرعون]] جمع آوری کرده بود پیروز شود آنان دانستند کار آن [[حضرت]] [[جادو]] نیست و به فرمودۀ [[قرآن مجید]] بدون ترسی از [[فرعون]] به [[حضرت موسی]]{{ع}} [[ایمان]] آوردند<ref>ر.ک: محمدی، مسلم، فرهنگ اصطلاحات علم کلام، ص ۳۴۲ـ۳۴۳.</ref>.

===برخی حوادث [[قوم یهود]]===

*از آیۀ {{متن قرآن|وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگانم را شبانه گسیل دار که در پی شما هستند» سوره شعراء، آیه ۵۲.</ref> و [[احادیث اسلامی]] بر می‌آید [[بنی‌اسرائیل]] به امر [[خدا]] از [[مصر]] خارج شدند، [[فرعون]] و لشکریانش به تعقیب [[بنی‌اسرائیل]] پرداختند اما به معجزۀ [[الهی]] در [[رود نیل]] [[غرق]] شدند.<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۲۶۰.</ref> [[بنی‌اسرائیل]] در حوالی شبه جزیرۀ سینا توقف کردند و در آنجا برای آنان از [[آسمان]] چیزی مانند شبنم و نیز مرغ بلدرچین که در [[عربی]] "سلوا" نامیده می‌‌شود، فرود می‌‌آمد، [[بنی‌اسرائیل]] آنها را می‌‌خوردند. این جریان تا [[چهل]] سال یعنی در تمام مدت سرگردانی [[بنی‌اسرائیل]] در بیابان ادامه داشت<ref>ر.ک: محمدی، مسلم، فرهنگ اصطلاحات علم کلام، ص ۳۴۲.</ref>.  

*پس از [[موسی]]{{ع}}، یوشع بن نون [[رهبری]] [[بنی‌اسرائیل]] را به دست گرفت و سرانجام [[داوود]]{{ع}} و پس از او [[سلیمان]]{{ع}} [[حکومتی]] قدرتمند بر پا کردند. [[تورات]] کنونی نسبت‌هایی ناروا به این دو [[پیامبر]] آسمانی می‌دهد ولی [[قرآن کریم]] آنان را پیامبرانی بزرگ شمرده و به [[نیکی]] ستوده است<ref>سورۀ ص، آیات ۲۶ـ ۱۷؛ ۴۰ـ ۳۰.</ref>.<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۲۶۲. </ref>  

*با حملۀ بُختنصر [[پادشاه]] [[بابل]] در قرن ششم به [[اورشلیم]] پایتخت [[دولت]] [[یهود]]، روزگار [[اسارت]] و آوارگی [[بنی اسرائیل]] آغاز گشت. [[قوم بنی اسرائیل]] در این روزگار، [[عقاید]] و [[آداب و رسوم]] بسیاری از دیگر [[ملل]] را پذیرفتند تا سرانجام کورش [[پادشاه ایران]] (۵۵۹ ـ ۵۲۹ ق. م) [[بابل]] را [[فتح]] کرد و [[بنی اسرائیل]] را آزاد ساخت، از این زمان بود که [[بنی اسرائیل]] به [[قوم یهود]] مشهور گشتند و با [[فرهنگ]] ایرانی نیز تماس یافتند<ref>ر.ک: آشنایی با ادیان بزرگ‌، ص۹۱.</ref>.<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۲۶۲.</ref>

===[[قرآن]] و [[قوم یهود]]===

*بعد از [[خروج]] [[بنی‌اسرائیل]] از [[مصر]] [[حضرت موسی]]{{ع}} برای [[گفتگو]] با [[خداوند]] به بالای طور سینا رفت و در آنجا دو [[لوح]] دریافت کرد که فرمان‌های [[خداوند]] بر آن نقش بسته بود. [[قرآن کریم]] در سورۀ [[اعراف]]، آیۀ {{متن قرآن|وَكَتَبْنَا لَهُ فِي الْأَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَتَفْصِيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ}}<ref>«و برای او در «الواح» (تورات) در هر زمینه پندی و برای هر چیز تفصیلی نوشتیم» سوره اعراف، آیه ۱۴۵.</ref> از "[[الواح]]" (به صیغه جمع) نام می‌‌برد از جملۀ آن [[فرمان]]، ده [[حکم]] بسیار مهم است که به "ده [[فرمان]]" [[معروف]] شده است: برای خود، خدایی جز من نگیرید؛ به [[بت]] [[سجده]] نکنید و...<ref>ر.ک: محمدی، مسلم، فرهنگ اصطلاحات علم کلام، ص ۳۴۴.</ref>.