اصلاح فی ما بین: تفاوت میان نسخه‌ها

اصلاح فی ما بین (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۲۳:۴۸

۳ بایت حذف‌شده ، ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۹۸

ویرایش

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 *همچنین می‌فرماید: {{متن قرآن|لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ}}<ref> «در بسیاری از گفت‌وگوهای زیرگوشی آنان خیری نیست مگر کسی به صدقه یا نکوکاری یا اصلاحی میان مردم فرمان دهد ...» سوره نساء، آیه ۱۱۴.</ref>.
 *[[پیامبر]]{{صل}} می‌فرمایند: "ای [[علی]]! در سه جا [[دروغ]] گفتن جایز است: [[فریب]] در [[جنگ]]، [[وعده]] دادن به همسرت و وفا نکردن، و [[اصلاح]] بین [[مردم]]"<ref>بحار الانوار، ج۱۷، ترجمه عبدالحسین رضایی، ص۵۷.</ref>.
-*[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: "ایجاد اُلفت و [[اصلاح]] بین دو نفر که به وسیله من انجام گیرد نزد من محبوب‌تر است از اینکه دو [[دینار]] در [[راه خدا]] [[صدقه]] بدهم"<ref>محمد رضا مهدوی کنی، نقطه‌های آغاز در اخلاق عملی، ص۴۹۳ به نقل از اصول کافی، ج۲، ص۲۰۹.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۳۰۲.</ref>.
+*[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: "ایجاد اُلفت و [[اصلاح]] بین دو نفر که به وسیله من انجام گیرد نزد من محبوب‌تر است از اینکه دو [[دینار]] در [[راه خدا]] [[صدقه]] بدهم"<ref>محمد رضا مهدوی کنی، نقطه‌های آغاز در اخلاق عملی، ص۴۹۳ به نقل از اصول کافی، ج۲، ص۲۰۹.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۰۲.</ref>.
 *درباره معنای لغوی [[اصلاح]] فی‌مابین می‌توان به این موارد اشاره کرد:
 #[[اصلاح]] فیمابین مترادف [[اصلاح]] میان [[مردم]] است<ref>فرهنگ اصطلاحات اخلاقی، ص۸۳.</ref>.
@@ خط ۲۱: / خط ۲۱: @@
 *[[اصلاح]] از بزرگ‌ترین مصادیق [[خیرخواهی]] در بین [[مردم]] و [[پاداش]] آن نزد [[خداوند]] بسیار است. اینکه [[دروغ]] گفتن در زمینه [[اصلاح]] بین [[مردم]] جایز است نشان دهنده اهمیت موضوع است، وگرنه ترک [[دروغ واجب]] است و [[واجب]] را جز واجب‌تر و مهم‌تر از خود ساقط نمی‌کند<ref>محمد رحیم نوری، مبانی اخلاق، ص۲۱۴ – ۲۱۵.</ref>.
 *کسی که واقعاً [[تقوای الهی]] داشته باشد حتی در دروغ‌های مفید نیز [[احتیاط]] می‌کند، زیرا [[دروغ]]، علامت بی‌حرمتی نسبت به [[حقیقت]] است. فرد با [[ایمان]] به ندرت و فقط در صورت [[اضطرار]]، مانند برای [[دفاع]] از [[عقیده]] یا [[اصلاح]] ذات‌البین، [[دروغ]] می‌گوید<ref>محمد لگنهاوزن، راستگویی و دروغگویی در فلسفه اخلاق، معرفت، ۱۵(زمستان ۷۴)، ص۳۹.</ref>.
-*از نظر [[قرآن]] هیچ منظره‌ای زشت‌تر از این نیست که عده‌ای از [[مسلمانان]] با هم درگیر و آنگاه عده‌ای، بی‌تفاوت نظاره‌گر زد و خورد [[برادران]] خود باشند و مظلومی در این میان از پا در بیاید. بنابراین [[وظیفه]] هر مسلمانی این است که از [[نزاع]] و [[خونریزی]] میان [[مسلمانان]] جلوگیری کرده، [[احساس مسئولیت]] نماید؛ و اگر یکی از دو طرف [[نزاع]] در برابر [[اجرای عدالت]] [[تسلیم]] نشد، بر [[مسلمین]] [[واجب]] است که برای [[حمایت]] [[مظلوم]]، با طغیانگران تا آن‌جا که به [[حکم خدا]] سرنهند [[پیکار]] کنند. در صورتی که طاغی [[تسلیم]] [[قانون]] شد باید بین آ‌ن‌ها [[صلح]] و [[آشتی]] برقرار کنند و ریشه [[اختلافات]] را حل کنند<ref>ابوالفضل بهرام‌پور، اخلاق و عرفان در سوره حجرات، ص۴۷.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۳۰۳-۳۰۴.</ref>.
+*از نظر [[قرآن]] هیچ منظره‌ای زشت‌تر از این نیست که عده‌ای از [[مسلمانان]] با هم درگیر و آنگاه عده‌ای، بی‌تفاوت نظاره‌گر زد و خورد [[برادران]] خود باشند و مظلومی در این میان از پا در بیاید. بنابراین [[وظیفه]] هر مسلمانی این است که از [[نزاع]] و [[خونریزی]] میان [[مسلمانان]] جلوگیری کرده، [[احساس مسئولیت]] نماید؛ و اگر یکی از دو طرف [[نزاع]] در برابر [[اجرای عدالت]] [[تسلیم]] نشد، بر [[مسلمین]] [[واجب]] است که برای [[حمایت]] [[مظلوم]]، با طغیانگران تا آن‌جا که به [[حکم خدا]] سرنهند [[پیکار]] کنند. در صورتی که طاغی [[تسلیم]] [[قانون]] شد باید بین آ‌ن‌ها [[صلح]] و [[آشتی]] برقرار کنند و ریشه [[اختلافات]] را حل کنند<ref>ابوالفضل بهرام‌پور، اخلاق و عرفان در سوره حجرات، ص۴۷.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۰۳-۳۰۴.</ref>.
-*ضد [[فساد]]، [[اصلاح]] ذات‌البین است که [[دلیل]] [[شرافت]] و طبع بلند [[انسان]] است و اگر کسی موفق شود بین دو نفر یا دو [[فامیل]] [[آشتی]] و الفت (به جای [[قهر]] و [[کینه]]) ایجاد کند، [[ثواب]] [[اخروی]] و [[لذت]] [[دنیا]] را به همراه دارد<ref>محمد جزایری، دروس اخلاق اسلامی، ص۲۲۶.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص:۳۰۴.</ref>.
+*ضد [[فساد]]، [[اصلاح]] ذات‌البین است که [[دلیل]] [[شرافت]] و طبع بلند [[انسان]] است و اگر کسی موفق شود بین دو نفر یا دو [[فامیل]] [[آشتی]] و الفت (به جای [[قهر]] و [[کینه]]) ایجاد کند، [[ثواب]] [[اخروی]] و [[لذت]] [[دنیا]] را به همراه دارد<ref>محمد جزایری، دروس اخلاق اسلامی، ص۲۲۶.</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۳۰۴.</ref>.
 ==منابع==