آتش زدن خیمه‌ها: تفاوت میان نسخه‌ها

*از [[جنایت‌های سپاه عمر سعد]]، آتش زدن [[خیمه‌های امام حسین]] و [[اهل بیت]]{{عم}} او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه [[امام حسین|امام]] به [[شهادت]] رسید، کوفیان به غارت خیمه‌ها پرداختند، زنها را از خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به آتش کشیدند. اهل حرم، گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به اسارت در آمدند<ref>بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸</ref>.[[امام سجاد]]{{ع}} در ترسیم آن صحنه فرموده است: به خدا قسم هر گاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه می‌کنم، اشک در چشمانم می‌دود و به یاد فرار آنها در روز عاشورا از خیمه‌ای به خیمه دیگر و از پناهگاهی به پناهگاه دیگر می‌افتم، که آن گروه فریاد می‌زدند: خانه ظالمان را بسوزانید!<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص۲۹۹</ref> این آتش، امتداد همان آتش زدنی بود که پس از رحلت [[پیامبر]]، در خانه [[زهرا]]{{س}} با آن سوخت و آتش کینه‌هایی بود که از [[بنی هاشم]] و [[اهل بیت]] در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم عاشورا در برخی مناطق رسم است که خیمه‌هایی به نشان خیام [[اهل بیت]] بر پا می‌کنند، ظهر عاشورا به آتش می‌کشند، تا احیاگر یاد آن ستمی باشد که روز عاشورا بر خاندان [[رسالت]] رفت<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]] صفحه ۲۲.</ref>