عصمت قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==چیستی [[عصمت]]==

==مراحل [[عصمت]]==

# [[عصمت]] از ناحیۀ نازل کننده ([[خداوند]])؛  

# [[عصمت]] از [[ناحیه]] حاملان [[وحی]] و [[فرشتگان]] رساننده [[وحی]] به [[پیامبر]]؛  

# [[عصمت]] در بقا، تا [[پایان تاریخ]] [[بشر]]<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۴.</ref>.

*در نگرش [[اسلامی]]، [[وحی]] نازل شده بر همۀ [[پیامبران]] از [[عصمت]] در شش مرحله نخست برخوردار هستند؛ اما مرحله هفتم از اختصاصات [[وحی قرآنی]] است.

# [[عصمت]] [[معنوی]]: یعنی [[عصمت]] در [[تبیین]] و [[تفسیر قرآن]] به نحوی که [[تفسیر]] [[معصومانه]] ای از این [[کلام]] در دسترس همگان باشد، حتی اگر دسترسی به این [[تفسیر]] اجمالی باشد.

# [[عصمت]] لفظی: [[مصونیت]] [[قرآن]] از به کار گرفتن واژگان و ترکیبات [[نادرست]] از ناحیۀ صادر کننده و نیز محفوظ ماندن از هرگونه [[تحریف]] لفظی در مراحل پس از صدور است.

*[[تحریف]] لفظی [[قرآن]] به چند نوع تقسیم می‌‌شود که هیچ یک از آنها به ساحت [[قرآن کریم]] راه ندارد:[[تحریف]] به تغییر کلمات: یعنی، کلمه‌ای را برداشتن و کلمه‌ای دیگر را جایگزین آن ساختن؛[[تحریف]] به زیاده: یعنی، افزودن کلمه یا جمله‌ای به [[آیات قرآن]]؛[[تحریف]] به نقیصه: یعنی، ساقط کردن کلماتی از [[قرآن]] و یا [[اعتقاد]] به اینکه کلمه، [[آیه]] یا سوره‌ای از [[قرآن کریم]] ساقط شده است؛[[تحریف]] به جابجایی کلمات و ترکیب آنها<ref>ر.ک:  شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵.</ref>.

# [[عصمت]]، سبب [[قداست]] [[قرآن]] می‌‌شود و مراد از قداستی که نتیجه [[عصمت]] است، تنزه [[کلام]] [[وحیانی]] از هر [[عیب]]، [[کاستی]] و [[خطا]]، نقد ناپذیری و واقع نمایی [[قرآن]] است.  

#عصمتی که موجب [[صدق]] و واقع نمایی [[کلام الهی]] است، سبب نفی تضاد و [[تعارض]] در [[کلام]] [[وحی]] و در [[قرائت‌ها]] و [[تفاسیر قرآن]] می‌‌شود، چراکه هیچ واقعیت و [[حقیقت]] معصومی از جمله [[قرآن]] نمی‌تواند متعارض و یا متضاد از هم باشد.

[[حجیت]] دلالت [[معنوی]] و لفظی این [[کلام]] را تثبیت می‌‌کند<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>.  

# [[عصمت]] در [[کلام]] [[قرآنی]] به جهت اینکه هیچگونه تغییر و دگرگونی را وارد بر [[قرآن]] نمی‌داند، موجب [[برتری]] و تقدم این [[کلام]] بر کلام‌های دیگر [[دینی]] می‌‌شود، در واقع تمام کلام‌های [[دینی]] وابسته به قرآنند و اعتبار و عدم اعتبار خودشان از [[آیات قرآن]] را می‌‌گیرند و نقش اصلی آنها [[تبیین]] و [[تفسیر قرآن]] است؛ چنانکه [[پیامبر]] در یکی از خطبه‌های آخر [[عمر]] [[شریف]] خود فرمودند: «هر [[سنت]] و [[حدیثی]] اگر مخالف [[قرآن]] باشد آن [[کلام]] [[باطل]] و مردود است»<ref> {{متن حدیث|کلَّ سُنَّةٍ وَ حَدَثٍ وَ کلَامٍ خَالَفَ الْقُرْآنَ فَهُوَ رَدٌّ وَ بَاطِلٌ}}؛ بحارالأنوار، ج۲۲، ص۴۸۶.</ref>.<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>  

#احتیاج به [[تفسیر]] در [[قرآن]]: [[لزوم عصمت]] در [[قرآن]]، ما را بی [[نیاز]] از [[تفسیر]] آن نمی‌کند؛ چراکه به هیچ عنوان نمی‌توان بدون [[تبیین]] و [[تفسیر]] توسط [[پیامبر]] و [[جانشینان]] [[معصوم]] به [[حقیقت]] واقعی این [[کلام]] [[مقدس]] [[دست]] پیدا کرد<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>.

# [[عامه]] پسند بودن [[قرآن]]: [[قرآن]] در عین اینکه یک [[کلام]] [[معصومانه]] است یعنی بدون [[خطا]] و [[تحریف]] است اما به صورت [[عامه]] پسند و بدون هیچ پیچیدگی ظاهری نازل شده است؛ همین امر عاملی شد تا عده ای به این [[باور]] برسند که زبان [[قرآنی]] زبان بشری همراه با [[محدودیت]] [[تاریخی]] ـ [[فرهنگی]] آن زمان است، لذا [[پیامبر]] به وسیلۀ [[پیام]] [[وحی]] غیر از [[باورها]] و تصورات [[فرهنگی]] روزگار خودش، چیز اضافه ای برای [[بشر]] نیاورده است<ref>ابوزید، نصرحامد، مفهوم النص، ص۳۴؛ مفهوم پوشیده و مبهم وحی، ترجمه محمدتقی کرمی، نقد و نظر شماره ۱۲ ص۳۴۵.</ref>. این ادعا به دو [[دلیل]] قابل [[پذیرش]] نیست: