ناکثین در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امام]] در فرازی دیگر در [[کلامی]] به رمزگشایی از [[فتنه]] [[طلحه]] می‌پردازد: به [[خدا]] [[طلحه]] بدین کار نپرداخت و [[خون‌خواهی عثمان]] را بهانه نساخت جز از بین آن‌که [[خون]] [[عثمان]] را از خواهند، که در این‌باره متهم می‌نمود و در میان [[مردم]] آزمندتر از او به کشتن [[عثمان]] کس نبود. پس خواست تا در آنچه خود در آن دست داشت [[مردمان]] را به [[خطا]] دراندازد و کار را به‌هم آمیزد و [[شک]] پدید آرد و [[حقیقت]] را مشتبه سازد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۳</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 755.</ref>.

*هم‌چنین [[امام]] {{ع}} در نخستین [[نامه]] [[نهج البلاغه]] این موضوع را به [[مردمان]] [[شهرها]] گزارش می‌دهد.

*[[رهبران]] [[ناکثین]]، افزون بر [[عایشه]]، تصمیم داشتند [[فرزند]] [[خلیفه دوم]]، [[عبدالله بن عمر]]، را نیز با خود هم‌سو کنند، اما او نپذیرفت و خود را پیرو اهل [[مدینه]] دانست. آن‌ها سرانجام تصمیم گرفتند به‌سوی [[بصره]] روند و از آن‌جا در تدارک [[خروج]] علیه [[امام]] شوند. آن‌ها سپاهی هزار نفری از [[مردم]] [[مکه]] و [[مدینه]] به همراه شش‌صد شتر فراهم آوردند و راهی [[بصره]] شدند. افرادی از [[بنی‌امیه]]، [[دشمنان]] همیشگی [[خاندان]] [[اهل بیت]] {{عم}} نیز به آن‌ها پیوستند؛ کسانی که در زمره [[منافقان]] بودند و از [[امام]] کینه‌هایی بسیار در [[دل]] داشتند؛ افرادی چون [[مروان بن حکم]]، [[عبدالرحمن بن عتاب]]، [[سعید بن عاص]]، [[مغیرة بن شعبه]] ... . گرچه جز [[مروان حکم]]، سه تن دیگر در بین راه از [[ناکثین]] جدا شدند، اما در بین راه نیز کسانی به آن‌ها پیوستند. شخصی از [[منافقان]] به‌نام [[یعلی بن منیه]] چهارصد هزار درهم به [[زبیر]] پرداخت و برای هفتاد نفر از قریشیان مرکب و شتری سرخ‌موی به نام [[عسکر]] نیز برای [[عایشه]] فراهم کرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 755.</ref>.

*[[امام]] {{ع}} بسیار کوشید تا با [[خیرخواهی]] آن‌ها را از فتنه‌جویی و [[کینه‌توزی]] بازدارد<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۴</ref>، اما آن‌ها به [[سخنان امام]] وقعی ننهادند و برسرگشتگی خود [[اصرار]] ورزیدند. در بین راه با رسیدن به منطقه [[حوأب]] و پارس سگ‌ها [[حوأب]]، [[عایشه]] به یاد [[سخن پیامبر]] افتاد که [[همسران]] خود را از پارس سگ‌های [[حوأب]] منع کرده بود، اما [[طلحه]] و [[زبیر]] دسیسه چیدند و پنجاه نفر را اجیر کردند تا به [[دروغ]] [[شهادت]] بدهند که آن‌جا [[حوأب]] نیست. [[طلحه]] و [[زبیر]] برای این‌که زمینه را برای ورود به [[بصره]] آماده سازد، به بزرگان [[بصره]] که سه تن بودند، یعنی کعب بن سور، منذر بن [[ربیعه]] و [[احنف بن قیس]]، [[نامه]] نگاشتند و آنان را به [[خون‌خواهی عثمان]] تحریک کردند. آن‌ها نیز جوابی به [[ناکثین]] ندادند و در عمل با آن‌ها [[مخالفت]] کردند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص755-756.</ref>.