روی‌گردانی از دعا: تفاوت میان نسخه‌ها

*حال توجّه کنیم که همان‌گونه که گاه جسم [[انسان]] مریض شده [[آدمی]] نه طعمی را در می‌یابد، نه صدایی را می‌شنود، نه چیزی را می‌بیند و نه می‌تواند چیزی را لمس کند، [[روح]] نیز گاه [[بیمار]] شده ذائقه خود را از دست می‌دهد. در این حالت او شیرینی معنویات و تلخی امور سقوط بخش را در نمی‌یابد.

*از دست رفتن [[بصیرت]] [[قلب]] و [[شنوایی]] آن نیز در همین شمار است، در این حال [[آدمی]] نه واقعیات را می‌بیند، و نه حقایق را می‌شنود؛ بلکه گویا در برابر عالم واقعیّات کور و کر و گُنگ است، که نه چیزی [[ادراک]] می‌کند و نه چیزی می‌فهمد. در این مرتبه، [[انسان]] تنها مرده‌ای است که در میان زندگان می‌زید، اما پیش از ورود به [[قبر]] در [[حقیقت]] خود را در خود [[دفن]] کرده است.

:*{{متن قرآن|وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لَا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ}}<ref>«و بی‌گمان بسیاری از پریان و آدمیان را برای دوزخ آفریده‌ایم؛ (زیرا) دل‌هایی دارند که با آن درنمی‌یابند و دیدگانی که با آن نمی‌نگرند و گوش‌هایی که با آن نمی‌شنوند؛ آنان چون چارپایانند بلکه گمراه‌ترند» سوره اعراف، آیه ۱۷۹.</ref>؛

:*{{متن قرآن|إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ}}<ref>«بدترین جنبندگان نزد خداوند ناشنوایانی گنگند که خرد نمی‌ورزند» سوره انفال، آیه ۲۲.</ref>؛