رفق و مدارا در معارف دعا و زیارات: تفاوت میان نسخه‌ها

*منظور [[امام سجاد]]{{ع}} در دعای [[مکارم اخلاق]] از عبارت {{متن حدیث|سُكُونِ الرِّيحِ}} [[دعا]] نمودن درباره [[مسلمانان]] است، از [[خدا]] می‌خواهد که آنان را موفق بدارد در حین [[صلح]] و [[آرامش]]، موقعی که در کوچه و بازار یا در [[مسجد]] و خانه یکدیگر را [[ملاقات]] می‌نمایند، در کمال [[صفا]] و [[آرامش]] باشند امواج قدرتی را که در مقابل [[کفار]] و [[مشرکین]] از خود بروز می‌دهند فرو نشانند و در مقابل [[برادران دینی]] خویش چهره صولت و [[غلبه]] به خود نگیرند و با [[آرامش]] و سکون با آنان [[ملاقات]] نمایند<ref>معصومه شرف الدین الموسوی، «اصول تربیتی و اخلاقی در صحیفه کامله سجادیه» (پایان‌نامه کارشناسی ارشد رشته فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، ۱۳۸۶)، ص۲۴۲.</ref>.

*به عبارتی نسبت به یکدیگر [[رفق و مدارا]] داشته باشند. هرچند که [[رفق و مدارا]] فقط معطوف به مواجهه تنها نیست، اما از جلوه‌های بارز آن به حساب می‌آید.

*از عبارت فوق کاملاً نحوه [[مدارا]] و [[رفق]] با [[همسایه]] را [[امام]]{{ع}} [[بیان]] می‌فرمایند.

*[[امام]]{{ع}} در دعای بیست و ششم و در عبارت سوم آن در خصوص نحوه [[مدارا]] و [[رفق]] با [[همسایگان]] ناشایست می‌فرمایند: "خدایا مرا بر آن دار که بد کردارشان را به [[نیکی]] [[پاداش]] دهم، و از ستمکارشان به [[عفو]] و [[بخشش]] درگذرم؛ و درباره همه ایشان خوش‌گمان باشم و با نیکویی همه آنها را [[سرپرستی]] نمایم و با [[پاکدامنی]] چشمم را از ([[زشتی‌ها]] و لغزش‌های) آنان بپوشانم؛ و با [[فروتنی]] با آنها نرم باشم (سختگیر نباشم) و با [[مهربانی]] بر گرفتارانشان رقت داشته دلجویی کنم؛ و در پنهانی و پشت سر [[دوستی]] (خود) را برای آنان [[آشکار]] سازم و با [[پاکدامنی]] (نه با آلودگی به [[فساد]] و تباهکاری) [[نعمت]] همیشگی (روزی و [[خوشی]]) را نزد ایشان [[دوست]] بدارم؛ و آنچه برای [[خویشان]] خود [[واجب]] و لازم می‌دانم درباره ایشان لازم دانم؛ و آنچه برای [[خواص]] و [[نزدیکان]] رعایت داشته در نظر دارم برای ایشان رعایت کنم"<ref>{{متن حدیث| وَ اجْعَلْنِي اللَّهُمَّ أَجْزِي بِالْإِحْسَانِ مُسِيئَهُمْ، وَ أُعْرِضُ بِالتَّجَاوُزِ عَنْ ظَالِمِهِمْ‌، وَ أَسْتَعْمِلُ حُسْنَ الظَّنِّ فِي كَافَّتِهِمْ، وَ أَتَوَلَّى بِالْبِرِّ عَامَّتَهُمْ، وَ أَغُضُّ بَصَرِي عَنْهُمْ عِفَّةً، وَ أُلِينُ جَانِبِي لَهُمْ تَوَاضُعاً، وَ أَرِقُّ عَلَى أَهْلِ الْبَلَاءِ مِنْهُمْ رَحْمَةً، وَ أُسِرُّ لَهُمْ بِالْغَيْبِ مَوَدَّةً، وَ أُحِبُّ بَقَاءَ النِّعْمَةِ عِنْدَهُمْ نُصْحاً، وَ أُوجِبُ لَهُمْ مَا أُوجِبُ لِحَامَّتِي، وَ أَرْعَى لَهُمْ مَا أَرْعَى لِخَاصَّتِي}}</ref><ref>[[فردین احمدوند|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۲۵۴-۲۵۵.</ref>.