صحابه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

'''نتیجه''':

# [[بیعت]] [[صحابیان]] [[زن]] با [[پیامبر]] مورد [[تشویق]] [[خداوند]] و [[پیامبر]] موظّف به [[پذیرش بیعت]] آنان در صورت اقدامشان به [[بیعت]] که خود [[دلیل]] بر [[پذیرش]] [[مشارکت اجتماعی]] [[زنان]] است: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لَا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای پیامبر! چون زنان مؤمن نزد تو آیند تا با تو بیعت کنند که هیچ چیز را با خدا شریک نگردانند و مرتکب دزدی نشوند و زنا نکنند و فرزندان خود را نکشند و با دروغ فرزند حرام‌زاده‌ای را که پیش دست و پای آنان است بر (شوهر) خویش نبندند و در هیچ کار شایسته‌ای سر از فرمان تو نپیچند، با آنان بیعت کن و برای آنها از خداوند آمرزش بخواه که خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره ممتحنه، آیه ۱۲.</ref>؛

# [[صحابه پیامبر]] [[اسلام]] موظّف به [[استقامت]] و [[پایداری]] بر طریق [[ایمان]]: {{متن قرآن|فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ...}}<ref>«پس چنان که فرمان یافته‌ای پایداری کن و (نیز) آنکه همراه تو (به سوی خداوند) بازگشته است (پایداری کند).».. سوره هود، آیه ۱۱۲.</ref>؛

#برخی [[صحابه پیامبر]] موظّف به یادگیری [[تعالیم دینی]]، به منظور [[ابلاغ]] آن به دیگران: {{متن قرآن|فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ}}<ref>«و مؤمنان نباید همگی رهسپار (جهاد یا آموختن دانش) شوند؛ اما چرا از هر گروه ایشان دسته‌ای رهسپار نمی‌گردند تا دین آگاه شوند و چون نزد قوم خود باز آمدند آنها را بیم دهند باشد که بپرهیزند» سوره توبه، آیه ۱۲۲.</ref>؛

# [[نکوهش]] [[خداوند]] از برخی [[صحابه]] به سبب صدا زدن [[پیامبر]] با فریاد بلند، از پشت حجره‌های آن [[حضرت]]: {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَاءِ الْحُجُرَاتِ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ}}<ref>«به راستی آنان که تو را از پشت (در) اتاق‌ها  صدا می‌زنند، بیشترشان خرد نمی‌ورزند» سوره حجرات، آیه ۴.</ref> و رعایت [[احترام]] و [[ادب]] از سوی برخی [[صحابه]] در محضر [[پیامبر]]: {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى}}<ref>«بی‌گمان خداوند دل‌های کسانی که صدایشان را نزد فرستاده خداوند فرو می‌دارند، برای پرهیزگاری آزموده است» سوره حجرات، آیه ۳.</ref>؛

#صدا زدن [[پیامبر]] از سوی برخی [[صحابه]] با صدای بلند و همانند صدازدن یکدیگر، مورد [[نهی]] [[خداوند]]: {{متن قرآن|لَا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا}}<ref>«پیامبر را میان خویش چنان فرا نخوانید که یکدیگر را فرا می‌خوانید» سوره نور، آیه ۶۳.</ref>؛

# [[ادب]] برخی [[صحابه]] در اجازه خواهی از [[پیامبر]] برای ترک صحنه‌های مهم [[اجتماعی]]: {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولَئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ...}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان آنانند که به خداوند و پیامبرش ایمان دارند» سوره نور، آیه ۶۲.</ref>؛

#بازگشت عده‌ای از [[صحابه]] از [[اسلام]] به [[کفر]]، در [[حیات پیامبر]]: {{متن قرآن|كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ...}}<ref>«چگونه خداوند گروهی را راهنمایی کند که پس از آنکه ایمان آوردند و گواهی دادند که این فرستاده، بر حقّ است.».. سوره آل عمران، آیه ۸۶.</ref> و [[ارتداد]] گروهی از [[صحابه]] پس از [[جنگ احد]]: {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ...}}<ref>«کسانی که کفر را به بهای ایمان خریدند.».. سوره آل عمران، آیه ۱۷۷.</ref>؛