←اطاعت از پیامبران
| خط ۹۹: | خط ۹۹: | ||
=== [[اطاعت از پیامبران]]=== | === [[اطاعت از پیامبران]]=== | ||
* [[خداوند]] هر [[پیامبری]] را که فرستاده، اطاعتش را به [[اذن]] خویش بر دیگران [[واجب]] ساخته است: | * [[خداوند]] هر [[پیامبری]] را که فرستاده، اطاعتش را به [[اذن]] خویش بر دیگران [[واجب]] ساخته است: {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا}}<ref>«و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو میآمدند و از خداوند آمرزش میخواستند و پیامبر برای آنان آمرزش میخواست خداوند را توبهپذیر بخشاینده مییافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>. [[اطاعت]] ذاتی، مخصوص [[خداوند]] است و [[اطاعت]] از غیر [[خدا]] مانند [[پیامبران]]، باید با اجازه او باشد. [[اذن]] در این [[آیه]]، بهمعنای [[اراده]]، [[امر]]، [[توفیق]] و [[یاری]] نیز دانسته شده است<ref>المنار، ج۵، ص۲۳۲ـ۲۳۳.</ref><ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | ||
=== [[دعوت]] [[پیامبر اسلام]]{{صل}} به سوی [[خدا]]== | === [[دعوت]] [[پیامبر اسلام]]{{صل}} به سوی [[خدا]]== | ||
* [[خداوند]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را فرستاده است تا به [[اذن]] او [[انسانها]] را بهسوی [[خداوند]] بخواند: «وداعیًا اِلَی اللّهِ بِاِذنِهِ.»... ([[احزاب]] / ۳۳، ۴۶)<ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | * [[خداوند]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را فرستاده است تا به [[اذن]] او [[انسانها]] را بهسوی [[خداوند]] بخواند: «وداعیًا اِلَی اللّهِ بِاِذنِهِ.»... ([[احزاب]] / ۳۳، ۴۶)<ref>[[احمد جمالیزاده|جمالیزاده، احمد]]، [[ اذن الهی (مقاله)| اذن الهی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۴.</ref>. | ||