آزمایش مردم قبل از قیام امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[راوی]] پرسید: فدای شما شوم! این افراد را کجا پیدا کنم؟ [[حضرت]] فرمود: آنها را در گوشه‌های [[زمین]] (مکان‌هایی که کمتر در معرض توجه است) پیدا کن؛ این افراد انسان‌هایی هستند که زندگی‌ای بی‌تکلف و [[بی‌آلایش]] دارند و [[خوشی]] آنان در [[آرامش]] است، مکان ثابتی ندارند و اگر در جایی حاضر شوند، کسی آنان را نمی‌شناسد و اگر [[غایب]] شوند، از آنها تفقد نکنند و اگر مریض شوند کسی به عیادت آنها نمی‌رود و اگر از دختری خواستگاری کنند، قبول نخواهد کرد و اگر بمیرند کسی به تشییع آنان نخواهد آمد، در اموالشان (با [[برادران دینی]]) [[مواسات]] می‌کنند (اموالشان را [[برادران دینی]] به شراکت می‌گذارند و از آنان دستگیری می‌کنند) و در قبرهایشان به [[زیارت]] هم می‌روند و با یکدیگر هم‌عقیده و یکرنگند اگر چه در مناطق مختلفی [[زندگی]] می‌کنند<ref>غیبت نعمانی: ص ۲۰۳. این حدیث در حالی که مضامین بسیار تلخی را برای ما بیان می‌کند اما از واقعیتی سخن می‌گوید که گریزی از آن نیست. همواره اهل بیت با کمبود یاران واقعی مواجه بوده‌اند و از این روی برای حفظ اندک شیعیان حقیقی مجبور بودند که شیوه تقیه و خودداری را اتخاذ کنند. خصوصا زمان امام صادق{{ع}} که مردم را به گمان تشیع هم از بین می‌بردند چه برسد به این که شخصی تشیع خود را علنی کرده و ابراز کند. مفاد این حدیث شریف با توجه به زمان امام صادق{{ع}} باید سنجیده شود که شیعیان به شدت تحت تعقیب و مراقبت حاکمان جور بودند و ائمه به آنها تأکید می‌کردند که خود را حفظ کنید و با توجه به تعداد کم آنان خود را برای هدایت افراد مستعد و رساندن رسالت ائمه{{عم}} به شیعیان نگه دارید.</ref>.

[[امام صادق]]{{ع}} به [[اصحاب]] خویش فرمودند: زینهار، زینهار! به [[خدا]] قسم آن ([[ظهور]] و [[دولت]] حقی) را که چشم به راه آن هستید نخواهد آمد مگر زمانی که [[غربال]] شوید، به [[خدا]] قسم نمی‌آید، مگر زمانی که [[امتحان]] شوید، به [[خدا]] قسم نمی‌آید، مگر زمانی که جداسازی شوید، به [[خدا]] قسم نمی‌آید، مگر وقتی که [[ناامید]] شده باشید و زمانی که بدسرشت به بخت بد خویش برسد و [[نیک]] [[سرشت]] فرجام [[نیک]] خود را دریابد<ref>کافی، ج ۱، ص ۳۷۰.</ref>.

[[امام صادق]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود: همانا [[امام]] شما سال‌های زیادی از میان شما [[غایب]] خواهد بود و شما به امتحانی سنجیده شوید که در پایان، گروهی (سست‌عقیده شده و) می‌گویند: [[حضرت مهدی]]{{ع}} معلوم نیست به کدام بیابان رفته و از [[دنیا]] رفته است! باید چشم [[مؤمنین]] بر او گریان شود. همانا چون کشتی‌ای که در امواج دریا گرفتار آمده، وارونه خواهید شد و کسی از آن امتحانات پیروز بیرون نمی‌آید مگر کسی که [[خداوند]] (در ازل) از او [[پیمان]] گرفته است و [[ایمان]] را در [[قلب]] او حک کرده باشد و [[روح القدس]] او را [[یاری]] کند...<ref>کافی، ج ۱، ص ۳۳۶.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۵۱-۵۵.</ref>.