تفویض مطلق: تفاوت میان نسخه‌ها

*پیش از ورود به [[قرآن]] و [[سنت]]، لازم است به بررسی سه [[پرسش]] بپردازیم.

نخست آنکه آیا واگذاری بخشی از امور عالم به [[نبی]] یا [[امام]]، فی‌نفسه امری ممکن است یا محال؟

اما فرض دوم از [[تفویض]] (یعنی همان [[تفویض]] طولی) امری محال نیست. چنان‌که [[تفویض]] [[امر]] [[شریعت]] به کسی که [[معصوم]] بوده، [[رضایت]] او، همان [[رضایت]] [[خدا]] و [[اراده]] او همان [[اراده]] خداست، امری است ممکن و استحاله‌ای به‌دنبال ندارد. نمونه دیگر آنجاست که [[ربوبیت]] و [[رهبری]] [[نظام هستی]] اولاً و بالذات، [[حق]] [[خداوند متعال]] است؛ اما او، [[پیامبر]] یا [[امام]] را برای این [[مسئولیت]] [[برگزیده]] و ایشان به [[اذن خداوند]]، [[رهبری]] [[جامعه]] را بر عهده می‌گیرند. در اینجا نیز در [[حقیقت]]، [[امر]] [[رهبری]] به [[پیامبر]] یا [[امام]] واگذار شده است. از بیان این دو نمونه روشن می‌شود که اگر [[خداوند]]، [[امر]] [[رزق]] و [[تدبیر]] عالم را به کسی واگذار کند که [[معصوم]] بوده، [[رضایت]] و اراده‌اش همان [[رضایت]] و [[اراده خداوند]] باشد، چنین کاری مستلزم امری محال نیست؛ بلکه امری است ممکن و به همین‌سان درباره دیگر امور، همین سخن جاری است.

ممکن است در اینجا اشکالی براساس آنچه در [[فلسفه]] گفته شده، مطرح شود؛ بدین بیان که [[پیامبر]] یا [[امام]]، اگرچه مراتب بالای وجود را دارند، باز هم ممکن‌الوجود و عین [[نیازمندی]] به خداوندند، و [[تصور]] آنکه بخواهند مستقل از [[خداوند]] کاری انجام دهند، با عین [[فقیر]] بودن آنها ناسازگار است.