آتش زدن خیمه‌ها: تفاوت میان نسخه‌ها

*از [[جنایت‌های سپاه عمر سعد]]، [[آتش]] زدن [[خیمه‌های امام حسین]] و [[اهل بیت]]{{عم}} او در روز [[عاشورا]] بود. پس از آنکه [[امام حسین|امام]] به [[شهادت]] رسید، [[کوفیان]] به [[غارت]] خیمه‌ها پرداختند، زنها را از خیمه‌ها بیرون آوردند، سپس خیمه‌ها را به [[آتش]] کشیدند. [[اهل]] [[حرم]]، گریان و پابرهنه دردشت پراکنده شدند و به [[اسارت]] در آمدند<ref>بحارالانوار ج ۴۵ ص ۵۸</ref>. [[امام سجاد]]{{ع}} در ترسیم آن صحنه فرموده است: به [[خدا]] قسم هر گاه به عمه‌ها و خواهرانم نگاه می‌کنم، [[اشک]] در چشمانم می‌دود و به یاد فرار آنها در [[روز عاشورا]] از خیمه‌ای به [[خیمه]] دیگر و از پناهگاهی به [[پناهگاه]] دیگر می‌افتم، که آن گروه فریاد می‌زدند: [[خانه]] [[ظالمان]] را بسوزانید!<ref>حیاة الامام الحسین ج ۳ ص۲۹۹</ref> این [[آتش]]، امتداد همان [[آتش]] زدنی بود که پس از [[رحلت پیامبر]]، در [[خانه]] [[زهرا]]{{س}} با آن سوخت و [[آتش]] کینه‌هایی بود که از [[بنی هاشم]] و [[اهل بیت]] در سینه‌ها داشتند. به یاد این حادثه، در مراسم [[عاشورا]] در برخی مناطق رسم است که خیمه‌هایی به نشان خیام [[اهل بیت]] بر پا می‌کنند، [[ظهر]] [[عاشورا]] به [[آتش]] می‌کشند، تا [[احیاگر]] یاد آن ستمی باشد که [[روز عاشورا]] بر [[خاندان]] [[رسالت]] رفت<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۲۲.</ref>