امام در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

امام در کلام اسلامی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۲۴

۵٬۰۴۲ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۰

←‏فرق میان نبی و امام

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۳۵۵

ویرایش

@@ خط ۲۸: / خط ۲۸: @@
 ==فرق میان [[نبی]] و [[امام]]==
 *گرچه [[پیامبر]] و [[امام]] هر دو هدایتگرند، منتها [[هدایت]] [[پیامبر]] فقط "[[راهنمایی]]" و به معنای نشان دادن راه است؛ اما [[هدایت]] [[امامان]] "راهبری" به معنای رساندن به مقصود است. با این همه گفتنی است [[امامت]] [[ریاست عامه]] در امر [[دین]] و دنیاست؛ ولی [[مُلک]] منصبی اجرایی در امر [[حکومت]] است که گاهی [[امام]] خود آن را بر عهده می‌گیرد؛ مانند [[حضرت ابراهیم]]{{ع}}، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} و [[امام علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} و گاهی به [[اذن]] [[خدا]] و با توجه به ملاک‌های خاص، دیگری را به جای خود [[منصوب]] می‌کند؛ مانند [[نصب]] [[طالوت]]<ref>ر.ک: [[مرکز فرهنگ و معارف قرآن]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ص۲۲۵.</ref>.
+==[[امام]]؛ [[امیر]] قافله [[ولایت]]==
+*در ثبوت و تحقق [[صراط]] [[ولایت]] که در وی [[انسان]] مراتب کمال [[باطنی]] خود را [[طی]] کرده، و در موقف قُرب [[الهی]] جایگزین می‌شود، تردیدی نیست، زیرا [[ظواهر]] [[اعمال]] [[دینی]]، بدون یک واقعیت [[باطنی]] و [[زندگی]] [[معنوی]] [[تصور]] ندارد، و دستگاه [[آفرینش]] که برای [[انسان]] [[ظواهر دینی]] را تهیه و وی را به سوی آن [[دعوت]] کرده است، ضرورتاً این واقعیت [[باطنی]] را که نسبت به [[ظواهر دینی]] به منزله [[روح]] است، آماده خواهد ساخت<ref>المیزان، ج۱، ص۱۴۰.</ref>.
+*هم‌چنین دلیلی که دلالت بر ثبوت و دوام [[نبوت]] در عالَم [[انسانی]] کرده، و سازمان [[دینی]] را نگه می‌دارد، دلالت بر ثبوت و دوام و فعالیت سازمان [[ولایت]] می‌کند، و چگونه متصور است که مرتبه‌ای از [[مراتب توحید]]، یا حکمی از [[احکام دین]]، [[امر]] زنده‌ای بالفعل داشته باشد، در حالی‌که واقعیت باطنی‌ای که در بردارد، در وجود نباشد و یا رابطه عالَم [[انسانی]] با آن مرتبه مقطوع بوده باشد<ref>المیزان، ج۱، ص۱۴۰.</ref>.
+*کسی که حامل درجات [[قرب]]، و [[امیر]] قافله [[اهل ولایت]] بوده، و رابطه [[انسانیت]] را با این واقعیت [[حفظ]] می‌کند، در [[زبان قرآن]] "[[امام]]" نامیده می‌شود. [[امام]] یعنی کسی که از جانب [[حق]]، سبحانه، برای پیش‌روی [[صراط]] [[ولایت]] [[اختیار]] شده، و زمام هدایتِ معنا را در دست گرفته، و [[انوار ولایت]] که به [[قلوب]] [[بندگان]] [[حق]] می‌تابد، اشعه و خطوط نوری هستند، از کانون نوری که پیشِ اوست و موهبت‌های [[معنوی]] متفرق، جوی‌هایی هستند متصل به دریای بیکرانی که نزد وی است<ref>المیزان، ج۱، ص۱۴۰.</ref>.
+*[[ولایت امام]]، [[موهوبی]] بوده، و بی‌اینکه تدریجاً از راه [[سعی]] و کوشش تحصیل شود، تنها به واسطه [[لیاقت]] ذاتی و استعداد [[فطری]]، و به عبارت دیگر، از راه اختصاص [[الهی]] و [[اختیار]] ربانی به دست آمده و تلاش [[انسانی]] در وی تأثیر ندارد. ولی در عین حال مرتبه‌ای از [[ولایت]]، یعنی انکشاف این واقعیت [[باطنی]]، برای افراد دیگر غیر از [[امام]] نیز ممکن است و میتوان بعضی از [[مراتب ولایت]] [[الهی]] را با تلاش و کوشش به دست آورد. پس چنانچه هر امتی معلومات [[دینی]] خود را از [[پیشوایان دینی]] می‌گیرد، در [[مقامات معنوی]] هم قدم به قدم دنبال آنها را خواهد گرفت<ref>المیزان، ج۱، ص۴۱.</ref>.
+*[[امام]] چنان‌که نسبت به ظاهر [[اعمال]] [[مردم]] [[پیشوا]] و راهنماست، در [[باطن]] نیز سِمَت [[پیشوایی]] و [[رهبری]] دارد و اوست قافله‌سالار کاروان [[انسانیت]] که از راه [[باطن]] به سوی [[خدا]] [[سیر]] می‌کند<ref>محمد حسین طباطبائی، شیعه در اسلام، ص۱۲۱.</ref>.
+*درباره [[مقام امامت]] می‌توان گفت:
+#در هر امتی، [[پیغمبر]] و [[امام]] آن [[امت]] در کمال [[حیات معنوی]] [[دینی]] که به سوی آن [[دعوت]] و [[هدایت]] می‌کند، [[مقام]] اوّل را حائز هستند، زیرا چنان‌که شاید و باید به [[دعوت]] خودشان عامل بوده و [[حیات]] معنویِ آن را واجدند.
+#چون آنان اوّلند و پیش‌رو و [[راهبر]] همه هستند، از همه افضل‌اند.
+#کسی که [[رهبری]] امتی را به امر [[خدا]] به عهده دارد چنان‌که در مرحله [[اعمال]] ظاهری [[رهبر]] و راهنماست، در مرحله [[حیات معنوی]] نیز [[رهبر]] و حقایق [[اعمال]] با [[رهبری]] او [[سیر]] می‌کند<ref>شیعه در اسلام، ص۱۲۴.</ref><ref>[[هادی اکبری ملک‌آبادی|اکبری]] و [[رقیه یوسفی سوته|یوسفی]]، [[ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی (کتاب)| ولایت از دیدگاه علامه طباطبایی]]، ص۲۱۰-۲۱۲.</ref>.
 ==منابع==