مدیریت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[خداوند]] یک [[قانون]] کلی برای [[پیروی]] از [[مدیریت]] [[پیامبر]] به ویژه [[دفاعی]] را مطرح می‌کند و می‌گوید: [[مردم مدینه]] و بادیه‌نشینانی که در اطراف این [[شهر]] که مرکز و کانون [[اسلام]] است [[زندگی]] می‌کنند [[حق]] ندارند، از [[رسول خدا]]{{صل}} [[تخلف]] جویند {{متن قرآن|مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ}} و نه [[حفظ جان]] خود را بر [[حفظ جان]] او مقدم دارند {{متن قرآن|وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ}} چرا که او [[رهبر]] [[امت]]، و [[پیامبر خدا]]، و رمز بقاء و [[حیات]] [[ملت]] [[اسلام]] است، و تنها گذاردن او نه فقط [[پیامبر]]{{صل}} را به خطر می‌افکند، بلکه [[آیین خدا]] و علاوه بر آن موجودیت و [[حیات]] خود [[مؤمنان]] را نیز در خطر جدی قرار خواهد داد. در واقع [[قرآن]] با استفاده از یک بیان [[عاطفی]]، همه افراد با [[ایمان]] را به ملازمت [[پیامبر]]{{صل}} و [[حمایت]] و [[دفاع]] از او در برابر [[مشکلات]] – و [[مدیریت]] آن - [[تشویق]] می‌کند، می‌گوید: [[جان]] شما از [[جان]] او عزیزتر، و [[حیات]] شما از [[حیات]] او با ارزش‌تر نیست آیا ایمانتان اجازه می‌دهد او که پرارزش‌ترین وجود [[انسانی]] است، و برای [[نجات]] و [[رهبری]] شما [[مبعوث]] شده به خطر بیفتد، و شما سلامت‌طلبان برای [[حفظ جان]] خویش از [[فداکاری]] در راه او مضایقه کنید؟! مسلم است تأکید و تکیه روی [[مدینه]] و اطرافش به خاطر آن است که در آن روز کانون [[اسلام]] [[مدینه]] بود، و الا این [[حکم]] اختصاصی به [[مدینه]] و اطراف آن ندارد. سپس [[خداوند]] درباره [[پاداش]] و جزای [[پذیرش]] [[مدیریت]] [[پیامبر]] میگوید: بدون [[شک]] شرکت در هر نوع [[جهاد]] خواه کوچک باشد یا بزرگ، [[مشکلات]] و ناراحتی‌های گوناگون دارد، [[مشکلات]] جسمی و [[روحی]] و [[مشکلات]] [[مالی]] و مانند آن، ولی هر گاه [[مجاهدان]] [[دل]] و [[جان]] خود را با [[ایمان به خدا]] و وعده‌های بزرگ او روشن سازند، و بدانند هر نفسی، و هر سخنی، و هر گامی، در این راه بر می‌دارند گم نمی‌شود، بلکه حساب همه آنها بدون کم و کاست و در نهایت دقت محفوظ است و [[خداوند]]، در برابر آنها به عنوان [[بهترین]] [[اعمال]] از دریای بی‌کران لطفش [[شایسته‌ترین]] پاداش‌ها را می‌دهد. با این حال هرگز از [[تحمل]] این [[مشکلات]] سر باز نمی‌زنند و از [[عظمت]] آنها نمی‌هراسند، و هیچ‌گونه [[ضعف]] و فتوری هر چند [[جهاد]] طولانی و پر حادثه و پر [[مشقت]] باشد به خود راه نمی‌دهند. {{متن قرآن| ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>تفسیر نمونه، ج۸، ص۱۸۶.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۶۶۷.</ref>.

# [[پرونده:55210091.jpg|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]