←امامان معصوم{{عم}}؛ فرمانبرداران خالص خداوند
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
{{همچنین ببینید|اطاعت از خدا}} | {{همچنین ببینید|اطاعت از خدا}} | ||
*{{عربی|" الْمُطِيعُونَ لِلَّهِ "}}؛ "سلام بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که بنده خالص و فرمانبردار حقاند و بس فرمانبرداری از سر عشق"<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | *{{عربی|" الْمُطِيعُونَ لِلَّهِ "}}؛ "[[سلام]] بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که [[بنده]] [[خالص]] و [[فرمانبردار]] حقاند و بس [[فرمانبرداری]] از سر [[عشق]]"<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*شارح صحیفه سجادیه مرحوم [[سید علیخان شیرازی]] میگوید: "برای آنکه اطاعت جزو فضایل شمرده شود، باید دارای این شرایط باشد<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>: | *شارح [[صحیفه سجادیه]] مرحوم [[سید علیخان شیرازی]] میگوید: "برای آنکه [[اطاعت]] جزو [[فضایل]] شمرده شود، باید دارای این شرایط باشد<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>: | ||
*# | *# [[فرمانبردار]]، شرایط [[اطاعت]] را بداند<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*#با رغبت و اختیار فرمان ببرد<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | *#با رغبت و [[اختیار]] [[فرمان]] ببرد<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*#با اعتقاد راسخ نفسانی به حسن و نیکویی آن، اختیارش کند<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | *#با [[اعتقاد]] [[راسخ]] [[نفسانی]] به [[حسن]] و نیکویی آن، اختیارش کند<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*#مداومت و استمرار بر آن داشته باشد و بر آن استقامت ورزد"<ref>رياض السالكين، ج۳، ص۳۱۰.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | *# [[مداومت]] و استمرار بر آن داشته باشد و بر آن [[استقامت]] ورزد"<ref>رياض السالكين، ج۳، ص۳۱۰.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*اطاعت معصومین از | * [[اطاعت]] [[معصومین]] از [[خداوند]]، اعمّ از [[پیامبران]] و [[امامان]]{{عم}} مطلق است، مقطعی و موسمی نیست. آنان مطيع همه [[احکام]] [[حضرت]] حقاند، [[واجبات]]، مستحبّات، مکروهات و مباحات، تمامی اینها را [[حکم]] [[حضرت حق]] دانسته پایبند و ملتزم به آن هستند<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*ریشه نافرمانی در این گلهای بیخار جهان هستی خشکانده شده است. ریشه | *ریشه [[نافرمانی]] در این گلهای بیخار [[جهان هستی]] خشکانده شده است. ریشه [[نافرمانی]]، [[هوا و هوس]] و [[خودخواهی]] است، این [[رذیله]] در آنان راه ندارد و چون معصوماند، لذا [[مطیع]] به نحو اطلاق [[خداوند]] هستند و این [[فضیلت]] [[برتر]] از [[فضیلت]] در [[عبادت]] به معنای خاصّ آن؛ یعنی [[نماز]] و [[روزه]] و دیگر [[عبادات]] است؛ زیرا چه بسا کسانی [[اهل]] اینها هستند، اما مطيع محض و بیچون و چرای ذات [[مقدّس]] [[حق]] نیستند<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۵.</ref>. | ||
*[[امام علی|امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در مورد شیطان میفرماید: " | * [[امام علی|امیرمؤمنان علی]]{{ع}} در مورد [[شیطان]] میفرماید: "[[شیطان]]، شش هزار سال که معلوم نیست از سالهای دنیاست، یا از سالهای [[آخرت]]، [[خدا]] را [[عبادت]] کرد<ref>{{عربی|" وَ كَانَ قَدْ عَبَدَ اللَّهَ سِتَّةَ آلَافِ سَنَةٍ لَا يُدْرَى أَ مِنْ سِنِي الدُّنْيَا أَمْ مِنْ سِنِي الْآخِرَةِ"}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۶.</ref>. | ||
*البتّه برای خود آن حضرت و سایر انسانهای کامل | *البتّه برای خود آن [[حضرت]] و سایر [[انسانهای کامل]] [[معصوم]]، روشن است لكن برای انسانهای عادی معلوم نیست و آن ذوات قدسی بر اساس مصالحی نخواستند بیان کنند<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۶.</ref>. | ||
*شیطان با این همه | * [[شیطان]] با این همه [[عبادت]]، چون [[اطاعت]] بیچون و چرا از [[خداوند]] نداشت، از درگاه ذات احدیّت رانده شد<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۶.</ref>. | ||
*[[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "هنگامی که | * [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "هنگامی که [[ابلیس]]، [[مأمور]] به [[سجده]] بر [[آدم]] شد، او گفت: [[پروردگار]] من! به عزّتت [[سوگند]]! اگر مرا از [[سجده]] بر [[آدم]] معاف داری، به گونهای تو را [[عبادت]] خواهم کرد که کسی مانند آن [[عبادت]] نکرده باشد، [[خدای متعال]] فرمود: من دوست دارم آنگونه که خودم میخواهم [[اطاعت]] شوم نه آنگونه که تو میخواهی"<ref>{{عربی|"أُمِرَ إِبْلِيسُ بِالسُّجُودِ لآِدَمَ فَقَالَ يَا رَبِّ وَ عِزَّتِكَ إِنْ أَعْفَيْتَنِي مِنَ السُّجُودِ لآِدَمَ لَأَعْبُدَنَّكَ عِبَادَةً مَا عَبَدَكَ أَحَدٌ قَطُّ مِثْلَهَا قَالَ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ إِنِّي أُحِبُّ أَنْ أُطَاعَ مِنْ حَيْثُ أُرِيدُ"}}؛ بحارالأنوار، ج۲، ۲۶۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۱۶۶.</ref>. | ||
==[[امامان معصوم]]{{عم}} تکلیف محوران الهی== | ==[[امامان معصوم]]{{عم}} تکلیف محوران الهی== | ||