ارزش: تفاوت میان نسخه‌ها

#'''ارزش [[ایمان]]:''' [[ایمان]] و [[یقین]] استوار در [[دل]] از ارزش‌هایی است که مورد توجه [[امام]] است، چنان‌که فرمود: خوابِ در حال [[یقین]] بهتر از نمازِ در حال [[شک]] است<ref>نهج البلاغه، حکمت ۹۳: {{متن حدیث| نَوْمٌ عَلَى يَقِينٍ خَيْرٌ مِنْ صَلَاةٍ [عَلَى‏] فِي شَك‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 97.</ref>

#'''ارزش [[پشتکار]]:''' [[ارزش]] [[آدمی]] به [[تلاش]] و [[پشتکار]] اوست. از این‌رو [[امام]] {{ع}} کار کوچکی را که با [[پشتکار]] و مداومت همراه است، ارزشمندتر از کار بزرگی می‌داند که با خستگی [[آدم]] بی‌سرانجام باقی می‌ماند<ref>نهج البلاغه، حکمت  ٢٧٨: {{متن حدیث|قَلِيلٌ تَدُومُ عَلَيْهِ، أَرْجَى مِنْ كَثِيرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ}}</ref>. دوام بر کار اندک باعث ملکه شدن [[طاعت]] و خیر برای [[نفس]] می‌شود و به‌صورت خوی و خصلت درمی‌آید. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز می‌فرماید: "[[دین اسلام]] دینی ژرف است، با [[مدارا]] وارد آن شو، زیرا برای خسته نه پایی برای رفتن و نه پشتی سالم می‌ماند." و در کلامی دیگر با اشاره به پایان تیرگی شب و آغاز سپیده‌دم، با کنایه بر مفهوم [[پشتکار]] و [[امید]] و نقش سازنده آن در زندگی [[انسان‌ها]] تأکید ورزیده است:نه، به خداوندی [[سوگند]] که به [[توانایی]] او، شبی سیاه را روزی سپید در پی داشت، به پایان بردیم، که چنین و چنان خواهد شد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۷۷: {{متن حدیث|لَا وَ الَّذِي أَمْسَيْنَا مِنْهُ فِي غُبْرِ [غُبَّرِ] لَيْلَةٍ دَهْمَاءَ تَكْشِرُ عَنْ يَوْمٍ أَغَرَّ مَا كَانَ كَذَا وَ كَذَا}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>.

#'''ارزش [[انسان]]:''' [[امام]] در کلامی فرمود: آیا آزاده‌ای نیست که این ته‌مانده بی‌ارزش را به اهلش واگذارَد و خود را [[اسیر]] [[دنیا]] نکند؟ به‌هوش باشید که ارزش شما تنها [[بهشت]] است، پس خود را جز بدان مفروشید<ref>نهج البلاغه، حکمت، ۴۵۶: {{متن حدیث| أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>.

#'''ارزش خوش‌خلقی:''' خوش‌خلقی و نیک‌رفتاری با [[مردم]] از صفت‌های پسندیده‌ای است که [[امام]] بر آن تأکید ورزیده‌اند. [[امام]] {{ع}} در حکمتی خوش‌خویی را از نشانه‌های [[خردمندی]] برشمرده و آن را لوازم صید دل‌ها دانسته‌اند<ref>نهج البلاغه، حکمت ۵: {{متن حدیث|صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ، وَ الْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّةِ}}</ref>. در کلامی دیگر می‌فرماید: "[[حسن]] خلق، گونه‌ای [[نعمت]] است"<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹: {{متن حدیث|وَ بِحُسْنِ الْخُلُقِ‏ نَعِيما}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>.