ارزش: تفاوت میان نسخه‌ها

#'''ارزش [[انسان]]:''' [[امام]] در کلامی فرمود: آیا آزاده‌ای نیست که این ته‌مانده بی‌ارزش را به اهلش واگذارَد و خود را [[اسیر]] [[دنیا]] نکند؟ به‌هوش باشید که ارزش شما تنها [[بهشت]] است، پس خود را جز بدان مفروشید<ref>نهج البلاغه، حکمت، ۴۵۶: {{متن حدیث| أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>.

#'''ارزش خوش‌خلقی:''' خوش‌خلقی و نیک‌رفتاری با [[مردم]] از صفت‌های پسندیده‌ای است که [[امام]] بر آن تأکید ورزیده‌اند. [[امام]] {{ع}} در حکمتی خوش‌خویی را از نشانه‌های [[خردمندی]] برشمرده و آن را لوازم صید دل‌ها دانسته‌اند<ref>نهج البلاغه، حکمت ٦: {{متن حدیث|صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ، وَ الْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّةِ}}</ref>. در کلامی دیگر می‌فرماید: "[[حسن]] خلق، گونه‌ای [[نعمت]] است"<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹: {{متن حدیث|وَ بِحُسْنِ الْخُلُقِ‏ نَعِيما}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>.

#'''ارزش [[قناعت]]:''' [[قناعت]] نزد [[امام]] [[جایگاه]] ویژه‌ای دارد تا آن‌جا که [[قناعت]] را گونه‌ای [[پادشاهی]] می‌داند و در [[تفسیر]] [[آیه]] ۹۷ [[سوره نمل]]، مقصود از حیات [[طیبه]] را [[قناعت]] برمی‌شمارد و می‌فرماید: [[قناعت]]، گونه‌ای [[پادشاهی]] است...<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹: {{متن حدیث|كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكا}}</ref>. از این‌رو [[قناعت]] را ثروتی بی‌پایان برمی‌شمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۴۷۵: {{متن حدیث| الْقَنَاعَةُ مَالٌ لَا يَنْفَد}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 98.</ref>.

#'''ارزش [[نیکوکاری]]:''' [[امام]] {{ع}} بر انجام کار نیک تأکید می‌ورزد و مردمان را از کوچک‌شماری کارهای نیک پرهیز می‌دهد، در حالی‌که اندک کار نیک، باز امری بزرگ تلقی می‌شود. از این‌رو سفارش می‌کند که هرگز دیگری را در کار نیک از خود [[برتر]] و دارای [[اولویت]] نشمارید<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۴۱۴: {{متن حدیث|افْعَلُوا الْخَيْرَ وَ لَا تَحْقِرُوا مِنْهُ شَيْئاً، فَإِنَّ صَغِيرَهُ كَبِيرٌ وَ قَلِيلَهُ كَثِيرٌ؛ وَ لَا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ إِنَّ أَحَداً أَوْلَى بِفِعْلِ الْخَيْرِ مِنِّي، فَيَكُونَ وَ اللَّهِ كَذَلِكَ؛ إِنَّ لِلْخَيْرِ وَ الشَّرِّ أَهْلًا، فَمَهْمَا تَرَكْتُمُوهُ مِنْهُمَا، كَفَاكُمُوهُ أَهْلُهُ}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 99.</ref>.