بنی ابیرق: تفاوت میان نسخه‌ها

بنی ابیرق (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۳۴

۲ بایت حذف‌شده ، ‏۴ دسامبر ۲۰۲۰

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۳۵۵

ویرایش

@@ خط ۱۸: / خط ۱۸: @@
 در کنار این [[روایت]] در گزارش‌های دیگری از [[طُعْمَة بن اُبَیْرِق]] به عنوان متهم اصلی حادثه سخن به‌‌میان آمده است. اینکه طعمه کیست هیچ اتفاق نظری وجود ندارد. برخی او را همان بشیر دانسته‌‌اند که کنیه‌‌اش ابوطعمه بود.<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۲۴؛ روض الجنان، ج ۶، ص ۱۰۲؛ تفسیر قرطبی، ج ۵، ص ۲۴۱.</ref> به موجب روایتی طعمه در یکی از [[جنگ‌های پیامبر]] [[زره]] یکی از [[مسلمانان]] را دزدید و چون صاحب آن به [[پیامبر]] [[شکایت]] برد، با انداختن آن درون [[خانه]] دیگری کوشید تا خود را تبرئه کند. وی سپس ضمن اعتراف به دزدی نزد [[عشیره]] خود از آنان خواست از وی [[حمایت]] کنند. آنان نیز شبانه نزد پیامبر رفته، وی را بی‌‌گناه معرفی و فردی رامتهم‌‌کردند که زره درون خانه‌‌اش افتاده بود.<ref> جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۶۳؛ تاریخ المدینه، ج ۲، ص ۴۱۵.</ref> در روایت دیگری آمده است که یکی از [[یهودیان]] زرهی به طعمه [[امانت]] داد و با همدیگر آن را در [[خانه]] طعمه زیر [[خاک]] [[پنهان]] کردند؛ اما طعمه مدتی بعد آن را بیرون آورد. هنگامی که [[یهودی]] [[زره]] را از او خواست وی اظهار بی‌‌اطلاعی کرد و با بالاگرفتن مسئله، زره را درون خانه [[اَبی مُلَیْل انصاری]] [[خزرجی]] انداخت تا او‌‌ را متهم سازد. آن یهودی [[عشیره]] خود را به [[حمایت]] فراخواند. در پی اطلاع [[پیامبر]] از ماجرا، برخی از پیامبر خواستند به هر روی از طعمه حمایت کند؛ اما یهودیان چون به زره دست نیافتند، طعمه و بستگانش آنان را [[دشنام]] داده و از نسبت دزدی به طعمه برآشفتند. طعمه ابوملیل را مظنون دانست و چون زره نزد وی پیدا شد درگیری لفظی بالا گرفت. طعمه از بستگانش خواست نزد پیامبر روند و از ایشان بخواهند از طعمه [[دفاع]] کرده، [[دلیل]] یهودی را نپذیرد، آنگاه این [[آیات]] نازل گردید و پیامبر از ماجرا [[آگاهی]] یافت.<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۹۴؛ تاریخ المدینه، ج ۲، ص ۴۰۷.</ref>
-بنا بر [[روایت]] [[عکرمه]]، یکی از [[انصار]] اتاقکی را به طعمه سپرد؛ اما پس از مدتی زره خود را در آن نیافت و پس از آنکه طعمه تحت فشار قرار گرفت، زره را در خانه فردی یهودی به نام [[زید]] بن سمین انداخت و موجب درگیری شد.<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۶۶.</ref> به [[نقل]] [[عطیه عوفی]]، طعمه زرهی دزدید؛ اما مجبور شد آن را در خانه دیگری بیندازد تا از خود رفع [[اتهام]] کند.<ref>تفسیر ابن ابی حاتم، ج ۴، ص ۱۰۶۳.</ref>طبق روایت [[عبدالرحمن بن زید]]، طعمه [[سرقت]] خود را به فردی یهودی نسبت داد. [[همسایگان]] طعمه نیز وی را بی‌‌گناه می‌‌دانستند و آن‌‌قدر از آن یهودی و [[کفر]] او به [[اسلام]] [[بدگویی]] کردند که پیامبر نیز بدو بدبین شد و آنگاه آیات مزبور نازل گردید. با [[نزول]] آیات و رسوا شدن طعمه در [[مدینه]] به [[مکه]] گریخت.<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۶۳.</ref> [[سَعید بن جُبیر]]،<ref>زاد المسیر، ج ۲، ص ۲۰۲.</ref> [[نزول آیه]] {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا}}<ref>«بی‌گمان خداوند شرک ورزیدن به خود را نمی‌آمرزد و (گناه) پایین‌تر از آن را برای هر کس که بخواهد می‌بخشاید و هر کس برای خداوند شریک بتراشد به گمراهی ژرفی درافتاده است» سوره نساء، آیه ۱۱۶.</ref> نیز درباره طعمه دانسته است. مطابق قول کَلْبی و برخی دیگر از [[مفسران]] <ref>اسباب النزول، ص ۱۱۱؛ زاد المسیر، ج ۲، ص ۳۴۸.</ref> [[آیه]] {{متن قرآن|وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ}}<ref>«و دست مرد و زن دزد را به سزای آنچه کرده‌اند به کیفری از سوی خداوند ببرید و خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره مائده، آیه ۳۸.</ref> هم درباره طعمه، سارق [[زره]] نازل شده است.</ref>.<ref>[[مهران اسماعیلی|اسماعیلی، مهران]]، [[بنی ابیرق (مقاله))|مقاله «بنی ابیرق»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>
+بنا بر [[روایت]] [[عکرمه]]، یکی از [[انصار]] اتاقکی را به طعمه سپرد؛ اما پس از مدتی زره خود را در آن نیافت و پس از آنکه طعمه تحت فشار قرار گرفت، زره را در خانه فردی یهودی به نام [[زید]] بن سمین انداخت و موجب درگیری شد.<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۶۶.</ref> به [[نقل]] [[عطیه عوفی]]، طعمه زرهی دزدید؛ اما مجبور شد آن را در خانه دیگری بیندازد تا از خود رفع [[اتهام]] کند.<ref>تفسیر ابن ابی حاتم، ج ۴، ص ۱۰۶۳.</ref>طبق روایت [[عبدالرحمن بن زید]]، طعمه [[سرقت]] خود را به فردی یهودی نسبت داد. [[همسایگان]] طعمه نیز وی را بی‌‌گناه می‌‌دانستند و آن‌‌قدر از آن یهودی و [[کفر]] او به [[اسلام]] [[بدگویی]] کردند که پیامبر نیز بدو بدبین شد و آنگاه آیات مزبور نازل گردید. با [[نزول]] آیات و رسوا شدن طعمه در [[مدینه]] به [[مکه]] گریخت.<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۶۳.</ref> [[سَعید بن جُبیر]]،<ref>زاد المسیر، ج ۲، ص ۲۰۲.</ref> [[نزول آیه]] {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا}}<ref>«بی‌گمان خداوند شرک ورزیدن به خود را نمی‌آمرزد و (گناه) پایین‌تر از آن را برای هر کس که بخواهد می‌بخشاید و هر کس برای خداوند شریک بتراشد به گمراهی ژرفی درافتاده است» سوره نساء، آیه ۱۱۶.</ref> نیز درباره طعمه دانسته است. مطابق قول کَلْبی و برخی دیگر از [[مفسران]] <ref>اسباب النزول، ص ۱۱۱؛ زاد المسیر، ج ۲، ص ۳۴۸.</ref> [[آیه]] {{متن قرآن|وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ}}<ref>«و دست مرد و زن دزد را به سزای آنچه کرده‌اند به کیفری از سوی خداوند ببرید و خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره مائده، آیه ۳۸.</ref> هم درباره طعمه، سارق [[زره]] نازل شده است.</ref>.<ref>[[مهران اسماعیلی|اسماعیلی، مهران]]، [[بنی ابیرق (مقاله)|مقاله «بنی ابیرق»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>
 == جستارهای وابسته ==
 ==منابع==
-*[[پرونده:000057.jpg|22px]] [[مهران اسماعیلی|اسماعیلی، مهران]]، [[بنی ابیرق (مقاله))|مقاله «بنی ابیرق»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۶''']]
+*[[پرونده:000057.jpg|22px]] [[مهران اسماعیلی|اسماعیلی، مهران]]، [[بنی ابیرق (مقاله)|مقاله «بنی ابیرق»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۶''']]
 ==پانویس==