غزوه حمراء الاسد: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[نبرد]] [[اُحد]] در آغاز به نفع [[مسلمانان]] پیش رفت؛ اما در پایان به [[شهادت]] جمعی از [[یاران پیامبر]] و [[پیروزی]] [[قریش]] انجامید. [[قریشیان]] پس از [[نبرد]]، [[سال]] [[آینده]] را برای رویارویی بعدی معین کردند و سپس به سمت [[مکه]] بازگشتند؛ اما در نخستین منزلگاه [[تصمیم]] گرفتند به [[مدینه]] باز گردند و کار [[مسلمانان]] را همانجا یکسره کنند. آنها در "[[روحاء]]" در دو منزلی [[مدینه]]<ref>مطهر بن طاهر مقدسی، احسن التقاسیم، ص۱۰۶؛ عبدالله بن عبدالعزیز البکری الاندلسی، معجم مااستعجم، ج۲، ص۶۸۱-۶۸۲.</ref> (سی یا [[چهل]] میلی [[مدینه]])<ref>عبدالله بن عبدالعزیز البکری الاندلسی، معجم ما استعجم، ج۲، ص۶۸۱؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۷۶.</ref> اردو زدند. برخی از بزرگانشان مانند [[صفوان بن امیه]] با این [[اقدام]] مخالف بودند؛ زیرا به [[پیروزی]] خود [[اطمینان]] نداشتند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۹؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۰۲-۱۰۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸.</ref>.

*به نظر می‌رسد [[پیامبر]]{{صل}} نیز احتمال بازگشت آنان را بعید نمی‌دانسته است؛ از این رو فردای [[نبرد]] [[اُحد]]، [[تصمیم]] گرفت [[سپاه]] [[دشمن]] را تعقیب کند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۳، ص۱۴۲۸؛ عزالدین ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۶۴.</ref> تا اینکه جاسوس‌ها، [[تصمیم]] [[قریش]] را به اطلاع پیامیر{{صل}} رساندند<ref>ابو بکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۴، ص۴۸.</ref>. با توجه به فاصله دو منزلی [[روحاء]] با [[مدینه]]، به نظر می‌رسد [[اقدام]] [[حضرت]] برای [[پیشگیری]] بوده است که با اطلاعاتی که به ایشان می‌رسد، پیش‌بینی‌های [[حضرت]] به واقع می‌پیوندد. [[پیامبر]]{{صل}}، چند نفر آشنا به منطقه را، برای ردیابی [[دشمن]] اعزام کرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۷؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸.</ref>.

*بخشی از فراخوانده شدگان، مجروحان [[نبرد]] [[اُحد]] بودند<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳۸.</ref> و مداوای آنها به زمان طولانی‌تری [[نیاز]] داشت؛ از این رو حرکت [[سپاه مسلمانان]]، قدری دشوار بود. با این حال، [[مسلمانان]] پس از اطلاع از [[دستور پیامبر]]{{صل}} آماده حرکت شدند. طوایفی چون بنی عبدالاشهل و بنی‌سلمه (که بیشترین تلفات را داده بودند) با بیشترین تعداد زخمیان در [[نبرد]] حمراء الاسد شرکت کردند <ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۴-۳۳۵.</ref>.

*برخی [[مفسران]] نوشته‌اند [[آیه]] ۱۰۴ نساء درباره همین رخداد است<ref>شیخ طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۳، ص۱۵۹؛ سید هاشم بحرانی، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۶۹۴.</ref>. [[خداوند]] در این [[آیه]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَا تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا}}<ref>«و در پیجویی گروه (مشرکان) سست نشوید، اگر شما (در پیکار با آنها) به رنج افتاده‌اید آنان نیز چون شما به رنج افتاده‌اند و شما به خداوند امیدی دارید که آنان ندارند و خداوند دانایی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۱۰۴.</ref>.