مخنف بن سلیم ازدی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[رفتار]] و روش مخنف در [[جنگ جمل]] مورد [[رضایت]] [[حضرت علی]]{{ع}} قرار گرفت، لذا هنگامی که [[حضرت]] از [[بصره]] به [[کوفه]] تشریف آوردند، وی را مورد [[عنایت]] و عده‌ای از [[یاران]] و [[شیعیان]] را که در [[جنگ جمل]] شرکت نکرده بودند، مورد [[توبیخ]] قرار داد و فرمود که: "شما با [[یاری]] نکردن من خود را به [[هلاکت]] انداختید و اگر در [[یاری کردن]] من تردید کنید، از [[دشمنان]] من خواهید بود". سپس درباره مخنف فرمود: "لکن مخنف و بستگانش مثل دیگران [[تخلف]] نکردند، و مَثل اینها، مَثل آنانی نیست که [[خداوند]] درباره‌شان فرموده: {{متن قرآن|{{متن قرآن|وَإِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ}}<ref>«و در میان شما کسی هست که پا (از جهاد) سست می‌دارد» سوره نساء، آیه ۷۲.</ref>}}؛ به [[یقین]] از میان شما افرادی ([[منافق]]) هستند که هم خودشان سستند و هم دیگران را [[سست]] می‌کنند، پس اگر آسیبی به شما برسد، می‌گویند: [[راستی]] [[خدا]] بر ما [[منت]] نهاد که با [[مجاهدان]] نبودیم، و اگر غنیمتی به شما برسد، می‌گویند: ای کاش ما با آنها بودیم و به [[رستگاری]] و [[پیروزی]] بزرگی می‌رسیدیم".

[[نصر بن مزاحم]] [[نقل]] می‌کند: هنگامی که مخنف به عنوان [[نماینده]] [[قبیله ازد]] [[عراق]] (از [[سپاه]] [[حضرت علی]]{{ع}}) به مقابله با [[قبیله]] ازدیان [[شام]] رفت، پس از [[حمد]] و [[سپاس]] [[خداوند]] و [[درود]] بر [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} گفت: "همانا پیش‌آمد ناگوار و [[آزمون]] بزرگی است که ما مجبور به رویارویی با [[خویشان]] خود شده‌ایم و آنان هم مجبور به مقابله با ما شده‌اند، به [[خدا]] [[سوگند]]، ما در این [[جنگ]] فقط دست‌ها و بال‌های خود را با [[شمشیر]] [[قطع]] می‌کنیم و اگر چنین حمایتی از سرورمان نکنیم، [[خالص]] و پاک‌دل نیستیم و [[عزت]] و شکوهمندی [[قبیله]] خود را از میان برده و کانون خویش را خاموش کرده‌ایم".