|
|
| خط ۸: |
خط ۸: |
|
| |
|
| ==مقدمه== | | ==مقدمه== |
| بنیسُلَیم از [[قبایل]] بزرگ و مشهور [[عدنانی]] شبه [[جزیره عربستان]] و از تبار [[سُلیم بن منصور بن عِکرمة بن خَصْفَة بن قَیس بن عیلان]]<ref>انساب الاشراف، ج ۱۳، ص ۵۶۷۵؛ جمهرة انساب العرب، ص۲۶۱؛ الطبقات، ابن خیاط، ص ۳۰۸.</ref> به شمار میآیند. [[منسوبان]] به این [[قبیله]] را سُلَمی گویند.<ref>الاکمال، ج ۳، ص ۳۰۱؛ انساب الاشراف، ج ۱، ص ۳۹۸؛ الانساب، ج ۱، ص ۲۸۶.</ref> [[هَوازِن]]،<ref>الانساب، ج ۲، ص ۲۹۱؛ الطبقات، ابن سعد، ج ۱، ص ۶۰؛ الطبقات، ابن خیاط، ص ۱۰۴.</ref> مازِن<ref>الانساب، ج ۵، ص ۱۶۵؛ الطبقات، ابن سعد، ج ۳، ص ۵۴؛ الطبقات، ابنخیاط، ص ۳۱۰.</ref> و سَلامان<ref> نهایة الارب، ج ۲، ص ۳۳۵؛ معجم قبایل العرب، ج ۲، ص ۵۳۱.</ref> از دیگر [[فرزندان]] [[منصور بن عِکرمه]] و [[برادر]] [[سلیم]] بودند که در عرض سلیم سر منشأ قبایل دیگر شدند که در آن میان هَوازِن و سپس [[بنی سلیم]] از [[شهرت]] و [[کثرت]] بیشتری برخوردار شدند.
| | سلیمیان با [[قبایل]] مختلف همپیمان بوده و به [[جنگاوری]] و [[دلیری]] زبانزد [[عرب]] بودند. [[محل]] سکونت آنان قسمتهای شمالی نجد، نزدیکی [[مدینه]]، [[خیبر]] و جنوب نجد در حرهها با آبهای فراوان و معادن گوناگون و زمینهای حاصلخیز بود و به [[دلیل]] [[ارتباط]] با [[یهودیان]] مدینه و بزرگان [[مکه]] و نیز به خاطر اینکه محل زندگیشان در مسیر عبور کاروانهای تجاری بود، [[مردمان]] ثروتمند بودند. |
|
| |
|
| منابع از بُهْثَه به عنوان فرزند سُلیم و از امرؤالقَیس، [[عوف]]، ثَعلبه، [[معاویه]]، سُلیم و [[حارث]] به عنوان فرزندان [[بُهثه بن سُلیم]] یاد کردهاند که هر یک به تیرهها و بطون متعدد و گاه مهمّی تقسیم شدند. از مشهورترین این تیرهها که بسیاری از آنها به [[امرؤالقیس بن بُهثَه]] باز میگردند عبارتاند از: [[بنو عُصَیَّة بن خُفاف]]، [[بنو مالک بن ثَعلبه]]، [[بنی بَهزِ بن امرؤالقیس]]، [[بنی عوف بن بُهثة]]، [[بنوالشرید]]، و [[بنو زغب بن مالک]]، [[بنی یَرْبُوع بن سَمّاک]]، [[بنی رِعْل بن مالک]]، [[بنو ذَکْوان بن رِفاعه]] و [[بنو مالک بن خُفاف]].<ref>جمهرة انسابالعرب، ص ۲۶۱ ـ ۲۶۴؛ انساب الاشراف، ج ۱۳، ص ۵۶۷۵ ـ ۵۶۷۶؛ معجم قبایل العرب، ج ۲، ص ۵۴۳.</ref> اینان همچنین با تیرهها وقبایل متعددی همپیمان بودند. [[بنی کبیر بن غنم بن دودان]] (از کنانه)،<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۰۲؛ الطبقات، ابن سعد، ج۴، ص ۱۰۴.</ref> [[بنی حارث بن عبدالمطلب]] <ref>معجم البلدان، ج ۴، ص ۱۱۷.</ref> و بنیهاشم (هر دو از [[قریش]])<ref>تاریخ طبری، ج ۲، ص ۳۴۰.</ref> از جمله این همپیماناناند. [[شجاعان]] و جنگآوران سُلیم در نزد [[عرب]] زبانزد بودند.<ref>الانساب، ج ۱، ص ۴۸.</ref>.<ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[بنی سلیم (مقاله)|مقاله «بنی سلیم»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.
| | سلیمیان [[بتپرست]] بودند و [[بت]] [[سواع]] را میپرستیدند و نیز [[مسئول]] [[حفاظت]] از بت [[عزی]] بودند. از جمله بدعتهای آنان وضع [[قوانین]] [[زائران]] [[کعبه]] و [[مراسم حج]] و نیز به تأخیرانداختن [[ماههای حرام]] بود. در [[قرآن کریم]] نیز به این [[بدعتها]] اشاره شده است. |
| | |
| | [[بنیسلیم]] از همان اوایل [[ظهور اسلام]] با [[دین]] نوظهور آشنا شدند و برخی از آنان [[مسلمان]] شده و در بعضی از [[غزوههای پیامبر]]{{صل}} شرکت داشتند. بنابر گزارشی بسیاری از آنان در [[زمان]] رخداد وفد [[سلیم]] با مراجعه [[قیس]] بن نسیبه بعد از [[نبرد]] [[خندق]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} [[مسلمانان]] شدند. |
| | |
| | بنیسلیم در [[فتح مکه]] با [[فرماندهی]] [[عباس بن مرداس]] و نیز در [[نبرد حنین]] حضور داشتند و اولین فراریان از [[جنگ حنین]] بودند. بعد از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} عده کمی از بنیسلیم در [[اسلام]] خود ماندند و اکثر آنان از دین بازگشتند و به [[کشتار]] و [[غارت]] مسلمانان پرداختن اما در نهایت مغلوب مسلمانان شده و با تحویل [[مرتدان]] خود از گزند [[سپاه اسلام]] در [[امان]] ماندند. آنان در زمان [[خلافت امام علی]]{{ع}} با [[معاویه]] در [[جنگ صفین]] و با [[عایشه]] در [[جنگ جمل]] [[همراهی]] کردند و در روبروی [[امام]] ایستادند. |
| | |
| | شخصیتهای زیادی از بنیسلیم در زمان خلفای نخستین، [[امویان]] و [[عباسیان]] در [[مناصب]] [[حکومتی]] وجود داشتند |
| | .<ref>[[سید علی خیرخواه علوی|خیرخواه علوی، سید علی]]، [[بنی سلیم (مقاله)|مقاله «بنی سلیم»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۴ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۴، ص:۳۶۸-۳۶۹.</ref>. |
|
| |
|
| ==[[موقعیت]] جغرافیایی و [[اقتصادی]]== | | ==[[موقعیت]] جغرافیایی و [[اقتصادی]]== |
