شهید در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

شهید در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۸

۸ بایت حذف‌شده ، ‏۲۷ دسامبر ۲۰۲۰

جز

جایگزینی متن - 'پنهان' به 'پنهان'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش

@@ خط ۱۲: / خط ۱۲: @@
 *[[شهید]] از ریشه "ش - ه – د" و این ریشه به معنای حضور، [[آگاهی]] و اعلام است و در همه کاربردهای آن سه عنصر یاد شده یا یکی از آنها هست؛ برای نمونه، در واژه "[[شهادت]]" به معنای [[گواهی]]، هر سه معنا وجود دارند <ref>معجم مقاییس اللغه، ج۳، ص۲۲۱، «شهد».</ref>، زیرا اصل [[شهادت]]، [[مشاهده]] مبتنی بر حضور و [[حس]] بوده و سپس در اظهار و ادای [[شهادت]] به کار رفته و نهایتاً میان این دو معنا جایگاهی مانند لفظ مشترک یافته است <ref>المیزان، ج۳، ص۱۱۳.</ref>.
 *[[راغب]] نیز کاربرد مصادر "[[شهادت]]" و "شُهود" را در جایی درست می‌داند که حضور همراه با [[مشاهده]] (با [[بصر]] یا با [[بصیرت]]) باشد<ref>مفردات، ص۴۶۵، «شهد».</ref>.
-*"[[شهید]]" به معنای حاضر و کسی است که چیزی از [[علم]] او [[پنهان]] نیست<ref>لسان العرب، ج۳، ص۲۳۸ - ۲۳۹، «شهد».</ref>.
+*"[[شهید]]" به معنای حاضر و کسی است که چیزی از [[علم]] او پنهان نیست<ref>لسان العرب، ج۳، ص۲۳۸ - ۲۳۹، «شهد».</ref>.
 *در فرق [[شاهد]] و حاضر گفته شده: در [[شهادت]] [[علم]] به مشهود لازم است؛ ولی در حضور چنین قیدی لحاظ نشده است<ref>معجم الفروق اللغویه، ص۲۹۱.</ref>. [[شهید]] و [[شاهد]] از اسماء و صفات [[خدای متعال]]‌اند<ref>التوحید، ص۱۹۵؛ سنن ابن ماجه، ج۲، ص۱۱۷۵؛ شرح الاسماء الحسنی، السبزواری، ص۱۳۳.</ref>؛ با این تفاوت که کاربرد [[شاهد]] به لحاظ حاضر بودن اوست؛ ولی استعمال [[شهید]] از آن‌روست که چیزی از او [[غایب]] و مخفی نیست<ref>النهایه، ج ۲، ص ۵۱۳؛ المقام الاسنی، ص ۴۸.</ref>.<ref>[[سید رضا اسحاق‌نیا تربتی|اسحاق‌نیا تربتی]] و [[مرتضی ذبیح‌اللهی|ذبیح‌اللهی]]، [[شهید (مقاله)|مقاله «شهید»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>.
@@ خط ۴۶: / خط ۴۶: @@
 ==[[کفایت]] [[شهادت]] [[خداوند]]==
 *در شماری از [[آیات]] درباره برخی امور به [[کفایت]] [[شهادت]] [[خداوند]] اشاره شده است؛ برای نمونه:
-#[[آیه]] ۷۹ [[سوره نساء]] درباره [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌گوید: {{متن قرآن|وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>«خداوند، (شما را) گواه بس» سوره نساء، آیه ۷۹.</ref>. مراد از [[کفایت]] [[شهادت]] [[خدا]]، عالم بودن او به امور آشکار و [[پنهان]] است <ref>اطیب البیان، ج۶، ص۳۷۶.</ref>، چنان‌که برخی در توجیه [[کفایت]] [[شهادت]] [[خدا]] بر [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}برآن‌اند که [[خدا]] بر آنچه از [[پیامبر]] خویش سر می‌زند [[شاهد]] است و می‌داند که پیغمبرش [[رسالت]] او را [[ابلاغ]] کرده و [[دعوت]] و [[احتجاج]] را به نهایت رسانده و عذری باقی نگذاشته و [[مردم]] نیز شنیده‌اند و [[حجت]] بر آنان تمام شده است <ref>المیزان، ج۱۳، ص۲۰۸.</ref>.
+#[[آیه]] ۷۹ [[سوره نساء]] درباره [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌گوید: {{متن قرآن|وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>«خداوند، (شما را) گواه بس» سوره نساء، آیه ۷۹.</ref>. مراد از [[کفایت]] [[شهادت]] [[خدا]]، عالم بودن او به امور آشکار و پنهان است <ref>اطیب البیان، ج۶، ص۳۷۶.</ref>، چنان‌که برخی در توجیه [[کفایت]] [[شهادت]] [[خدا]] بر [[رسالت]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}}برآن‌اند که [[خدا]] بر آنچه از [[پیامبر]] خویش سر می‌زند [[شاهد]] است و می‌داند که پیغمبرش [[رسالت]] او را [[ابلاغ]] کرده و [[دعوت]] و [[احتجاج]] را به نهایت رسانده و عذری باقی نگذاشته و [[مردم]] نیز شنیده‌اند و [[حجت]] بر آنان تمام شده است <ref>المیزان، ج۱۳، ص۲۰۸.</ref>.
 #در [[آیه]] ۱۶۶ [[سوره نساء]] درباره [[نزول قرآن]] بر آن [[حضرت]] نیز آمده است: {{متن قرآن| وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا}}<ref>« و خداوند، گواه، بس» سوره نساء، آیه ۱۶۶.</ref>.
 #در [[آیه]] {{متن قرآن|فَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ إِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغَافِلِينَ}}<ref>«پس میان ما و شما خداوند گواه بس ؛ بی‌گمان از پرستش شما بی‌خبر بودیم» سوره یونس، آیه ۲۹.</ref> درباره معبودان [[مشرکان]] آمده است که در [[روز قیامت]] به پرستش‌کنندگان خود می‌گویند ما از [[عبادت]] شما [[غافل]] بودیم و [[خدا]] میان ما و شما به عنوان [[شاهد]] [[کفایت]] می‌کند.