بنی‌غفار در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

غِفار بن ملیل فرزندانی داشت که هریک شاخه‌‌های ریزتری در میان غفار پدید آوردند؛ بنو‌‌احیمس (احمس)،<ref>جمهرة انساب العرب، ص ۱۸۶.</ref> بنوجروه،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۷۲.</ref> بنوحاجب‌‌ بن عبدالله،<ref>جمهرة انساب العرب، ص ۱۸۶؛ تاریخ دمشق، ج ۹۶، ص ۲۷۸؛ البدایة و النهایه، ج ۹، ص ۲۸۲.</ref> بنوحراق،<ref>سیرة النبی{{صل}}، ج ۲، ص ۴۴۷.</ref> بنوحرام،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۷۲.</ref> بنوحماس‌‌،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۴۳۲.</ref> بنو‌‌مُبَشِّر، بنوعبدالله‌‌ بن حارثه، بنومعیص<ref>الثقات، ج ۳، ص ۳۵۴.</ref> و بنونار<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۲۶۶.</ref>از آن جمله‌‌اند.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.

شاخه‌‌های [[غفار]] عمدتاً در جنوب [[مدینه]] یعنی در نیمه شمالی [[راه]] [[مکه]] به مدینه سکنا داشتند. نام چاه‌های آب، منازل و نواحی آنان حاکی از سکونت ایشان در مناطق جنوب مدینه است. از [[بدر]]،<ref>معجم ما استعجم، ج ۱، ص ۲۳۱؛ جامع البیان، مج ۳، ج ۴، ص ۹۹؛ تاج‌‌العروس، ج ۳، ص ۳۴.</ref> قاحه (= ‌‌سُقیا)،<ref>اسد الغابه، ج ۱، ص ۳۴۴.</ref> شَبکه شَدَخ <ref> معجم البلدان، ج ۳، ص ۳۲۲، ۳۲۸؛ معجم ما استعجم، ج ۳، ص ۷۷۹.</ref> (یا شبکه [[جرح]])،<ref> لسان العرب، ج ۷، ص ۲۱؛ النهایه، ج ۲، ص ۴۴۱، «شبک».</ref> بغیبغه، غیقه و اذناب الصفراء <ref> معجم ما استعجم، ج ۲، ص ۶۵۹‌‌.</ref> به عنوان عمده آبهای بنی‌‌غفار یاد‌‌شده‌‌است.