نامۀ ۵۲ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

*اما بعد، [[نماز ظهر]] را تا زمانی با [[مردم]] بگزارید که سایه [[آفتاب]] به [[قدر]] جای خفتن بزی شود و [[نماز عصر]] را زمانی با ایشان بگزارید که [[آفتاب]] سفید باشد و تابنده و از روز آن [[قدر]] مانده باشد که در آن دو فرسنگ راه [[توان]] پیمود. [[نماز]] [[مغرب]] را تا زمانی با آن‌ها بگزارید که [[روزه‌دار]]، [[روزه]] می‌گشاید و حاجی روانه مِنی می‌شود و [[نماز]] عشا را زمانی با ایشان بگزارید که شفق پنهان شود تا ثلثی از شب بگذرد. [[نماز صبح]] را زمانی با ایشان بگزارید که هر کس صورت دیگری را تواند [[شناخت]] و [[نماز]] را در حد [[توان]] ناتوان‌ترینشان به‌جای آرید، که موجب فتنه‌انگیزی‌شان نشوید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 797.</ref>.