جز
جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'
جز (جایگزینی متن - 'پنهان' به 'پنهان') |
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار') |
||
| خط ۳۴: | خط ۳۴: | ||
===[[ضرورت نبوت در روایات]]=== | ===[[ضرورت نبوت در روایات]]=== | ||
*برخی از [[دلایل]] [[ضرورت نبوت در حدیث]] نیز عبارت است از: | *برخی از [[دلایل]] [[ضرورت نبوت در حدیث]] نیز عبارت است از: | ||
# [[نیاز بشر به معارف اعتقادی]]: [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسانها فرستادگان خود را برانگیخت و پیدرپی پیامبرانش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموششده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینههای پنهان عقلهایشان را ظاهر و | # [[نیاز بشر به معارف اعتقادی]]: [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسانها فرستادگان خود را برانگیخت و پیدرپی پیامبرانش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموششده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینههای پنهان عقلهایشان را ظاهر و آشکار نمایند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَ یَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُول}}؛ نهج البلاغه، خطبۀ ۱، ص ۴۳.</ref>. | ||
# [[نیاز بشر به قانون]]: [[امام رضا]]{{ع}} فرمودند: "وقتی [[خداوند]] در [[خلقت]] [[بشر]] و قوای ایشان، آنچه را که به وسیلۀ آن مصلحتهای ایشان کامل و تمام شود، قرار نداده است و از طرف دیگر خداوندِ صانع نیز [[برتر]] از آن است که این [[ضعف]] و عجز از ادارک مشهود در [[بشر]] را [[مشاهده]] نماید، لذا به ناچار بین [[خداوند]] و ایشان، رسولی [[معصوم]] لازم است که [[امر و نهی]] و برنامۀ [[تربیتی]] خویش را از جانب [[خداوند]] به ایشان برساند تا آنها به آنچه سبب حصول [[منافع]] و دفع ضررها میشود، [[آگاهی]] یابند"<ref>{{متن حدیث|لَمَّا لَمْ یَکُنْ فِی خَلْقِهِمْ وَ قَوْلِهِمْ وَ قُوَاهُمْ مَا یَکْمُلُونَ لِمَصَالِحِهِمْ وَ کَانَ الصَّانِعُ مُتَعَالِیاً عَنْ أَنْ یُرَی وَ کَانَ ضَعْفُهُمْ وَ عَجْزُهُمْ عَنْ إِدْرَاکِهِ ظَاهِراً لَمْ یَکُنْ بُدٌّ مِنْ رَسُولٍ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعْصُومٍ یُؤَدِّی إِلَیْهِمْ أَمْرَهُ وَ نَهْیَهُ وَ أَدَبَهُ وَ یَقِفُهُمْ عَلَی مَا یَکُونُ بِهِ إِحْرَازُ مَنَافِعِهِمْ وَ دَفْعُ مَضَارِّهِم}}؛ عیون اخبار الرضا، ج۲، ص۹۹. </ref>. براساس این فرمایش [[انسانها]] در [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]] خود به [[دلیل]] آنکه از [[تشخیص مصالح]] و [[مفاسد]] عاجزند و ابزاری ندارند تا با [[خداوند متعال]] [[ارتباط]] برقرار کنند و [[اوامر و نواهی الهی]] را دریافت نمایند، [[خداوند]] در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به این [[نیاز]] [[بشر]] به [[لطف]] خویش با فرو فرستادن افرادی [[معصوم]] راه دستیابی به [[مصالح]] و [[مفاسد]] آنها را فراهم ساخته است<ref>ر.ک: [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|آموزش کلام اسلامی ج۲]]، ص ۱۴ ـ ۱۵.</ref>. | # [[نیاز بشر به قانون]]: [[امام رضا]]{{ع}} فرمودند: "وقتی [[خداوند]] در [[خلقت]] [[بشر]] و قوای ایشان، آنچه را که به وسیلۀ آن مصلحتهای ایشان کامل و تمام شود، قرار نداده است و از طرف دیگر خداوندِ صانع نیز [[برتر]] از آن است که این [[ضعف]] و عجز از ادارک مشهود در [[بشر]] را [[مشاهده]] نماید، لذا به ناچار بین [[خداوند]] و ایشان، رسولی [[معصوم]] لازم است که [[امر و نهی]] و برنامۀ [[تربیتی]] خویش را از جانب [[خداوند]] به ایشان برساند تا آنها به آنچه سبب حصول [[منافع]] و دفع ضررها میشود، [[آگاهی]] یابند"<ref>{{متن حدیث|لَمَّا لَمْ یَکُنْ فِی خَلْقِهِمْ وَ قَوْلِهِمْ وَ قُوَاهُمْ مَا یَکْمُلُونَ لِمَصَالِحِهِمْ وَ کَانَ الصَّانِعُ مُتَعَالِیاً عَنْ أَنْ یُرَی وَ کَانَ ضَعْفُهُمْ وَ عَجْزُهُمْ عَنْ إِدْرَاکِهِ ظَاهِراً لَمْ یَکُنْ بُدٌّ مِنْ رَسُولٍ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعْصُومٍ یُؤَدِّی إِلَیْهِمْ أَمْرَهُ وَ نَهْیَهُ وَ أَدَبَهُ وَ یَقِفُهُمْ عَلَی مَا یَکُونُ بِهِ إِحْرَازُ مَنَافِعِهِمْ وَ دَفْعُ مَضَارِّهِم}}؛ عیون اخبار الرضا، ج۲، ص۹۹. </ref>. براساس این فرمایش [[انسانها]] در [[زندگی فردی]] و [[اجتماعی]] خود به [[دلیل]] آنکه از [[تشخیص مصالح]] و [[مفاسد]] عاجزند و ابزاری ندارند تا با [[خداوند متعال]] [[ارتباط]] برقرار کنند و [[اوامر و نواهی الهی]] را دریافت نمایند، [[خداوند]] در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به این [[نیاز]] [[بشر]] به [[لطف]] خویش با فرو فرستادن افرادی [[معصوم]] راه دستیابی به [[مصالح]] و [[مفاسد]] آنها را فراهم ساخته است<ref>ر.ک: [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|آموزش کلام اسلامی ج۲]]، ص ۱۴ ـ ۱۵.</ref>. | ||