قداست: تفاوت میان نسخه‌ها

قداست (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۳۰

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'موقعیت' به 'موقعیت'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۳۹

ویرایش

@@ خط ۱۱: / خط ۱۱: @@
 ==رابطه قداست مقابر و مدفن‌های [[اولیای دین]] با [[زیارت]]==
 *گرچه روزها، زمین‌ها، لحظه‌ها، از نظر ذاتی با هم تفاوت ندارند ولی به خاطر تعلقی که به کسی یا چیزی و انتسابی که به امر مهم یا شخص محترم یا حادثه خاص دارند، [[کرامت]] و قداست پیدا می‌کنند. مرحوم [[سید محسن امین]]، در قصیده بسیار بلند و والا و عمیق و زیبای خود که در ردّ اشکالات وهابی‌ها سروده است به نامِ «العقود الدُرّیه» در قسمتی از آن می‌گوید: «[[خداوند]] بین آفریده‌هایش تفاوت‌هایی قرار داده است، [[خاک]]، با طلا برابر نیست. [[ماه رمضان]] بر ماه‌های دیگر [[فضیلت]] دارد. از ایام هفته و ساعت‌های روز، برخی برترند. [[خورشید]] بر «سَها» (نام [[ستاره]]) و ماه بر «فرقد» (نام [[ستاره]]) [[برتری]] روشن دارد. شیر مثل خرگوش نیست و بازِ شکاری با هُدهُد برابر نیست. سرزمین‌ها هم همین گونه متفاوت است. [[شرافت]] «[[مکه]]» بیش از «صرخد» (شهری در [[شام]]) است و [[مسجدالأقصی]] در [[فضیلت]]، مانند دیگر جاها نیست. قبرها هم به اعتبار کسانی که در آن آرمیده‌اند در [[فضل]] و [[شرف]]، متفاوتند<ref>قصیده فوق در کتاب کشف الارتیاب ایشان(در فصل پایانی) نقل شده است.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۶.</ref>.
-*مرحوم [[سید محسن امین]]، در بیان [[راز]] قداستِ مقابر و مدفن‌های [[اولیای دین]] و [[لزوم]] [[احترام]] آنها می‌نویسد: «... همچنانکه یک فرد، که مثل دیگران است، با [[مبعوث]] شدن به [[رسالت]]، [[واجب]] الأطاعه می‌شود و [[موقعیت]] ویژه ای پیدا می‌کند، یک قطعه [[زمین]] هم در اصل، با [[زمین]] دیگر تفاوتی ندارد، لکن وقتی در آن [[پیامبر خاتم|پیامبر]]{{صل}} یا [[ولیّ خدا]] [[دفن]] می‌شود، به واسطه آن، [[شرافت]] و [[فضیلت]] و برکتی پیدا می‌کند که از قبل نداشته است و از این رو، احترامش لازم و اهانتش [[حرام]] می‌گردد.از جمله احترامات، آهنگ [[زیارت]] آن کردن و بنای [[قبّه]] و بارگاه و [[ضریح]] و... است برای [[آسایش]] و بهره وری [[زائران]]، و از جمله اهانت‌ها، ویران کردن و با [[خاک]] یکسان نمودن و [[آلوده]] ساختن و... است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۶.</ref>.
+*مرحوم [[سید محسن امین]]، در بیان [[راز]] قداستِ مقابر و مدفن‌های [[اولیای دین]] و [[لزوم]] [[احترام]] آنها می‌نویسد: «... همچنانکه یک فرد، که مثل دیگران است، با [[مبعوث]] شدن به [[رسالت]]، [[واجب]] الأطاعه می‌شود و موقعیت ویژه ای پیدا می‌کند، یک قطعه [[زمین]] هم در اصل، با [[زمین]] دیگر تفاوتی ندارد، لکن وقتی در آن [[پیامبر خاتم|پیامبر]]{{صل}} یا [[ولیّ خدا]] [[دفن]] می‌شود، به واسطه آن، [[شرافت]] و [[فضیلت]] و برکتی پیدا می‌کند که از قبل نداشته است و از این رو، احترامش لازم و اهانتش [[حرام]] می‌گردد.از جمله احترامات، آهنگ [[زیارت]] آن کردن و بنای [[قبّه]] و بارگاه و [[ضریح]] و... است برای [[آسایش]] و بهره وری [[زائران]]، و از جمله اهانت‌ها، ویران کردن و با [[خاک]] یکسان نمودن و [[آلوده]] ساختن و... است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۶.</ref>.
 *وقتی [[خداوند]]، یک سنگ را ([[مقام ابراهیم]]) که هنگام [[بنای کعبه]] زیر پای [[ابراهیم خلیل]] الرحمن قرار گرفته محترم شمرده و آن را «مصلّا» قرار می‌دهد<ref>{{متن قرآن|واتخذوا من مقام ابراهیم مصلی}}(بقره، ۱۲۵)</ref>. برای [[مدفن]] [[جسد]] [[ابراهیم]] یا محلّ دفنِ [[سرور]] و سالار [[انبیا]] احترامی قرار نخواهد داد؟»..<ref>نساء، کشف الارتیاب فی اتباع محمدبن عبدالوهاب، چاپ پنجم، ص۱۰۸.</ref>. آری... بزرگداشتِ آنکه [[خدا]] تعظیمش کرده، [[طاعت]] و [[عبادت]] و [[تعظیم]] [[خداوند]] و [[خضوع]] در برابر اوست. اگر [[مدفن]] [[انبیا]] و [[اولیا]]، [[شرافت]] یافته، به خاطر آن است که اجساد [[پاک]] و اجسام [[مطهر]] و شریفِ این [[پاکان]] و [[معصومین]] را در بر گرفته است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۶.</ref>.