ضرورت نبوت در قرآن: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - 'وسیله' به 'وسیله'
جز (جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار') |
جز (جایگزینی متن - 'وسیله' به 'وسیله') |
||
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
==نکات== | ==نکات== | ||
#این [[آیه]] سبب [[تشریع]] اصل [[دین]] و [[فرستادن پیامبران]] و [[تشریع]] [[شرایع]] را [[بیان]] میکند، که چرا اصلا [[دینی]] [[تشریع]] شده، و پیامبرانی را فرستاده و [[مردم]] [[مکلف]] به [[پیروی]] آنان کرده است؟ | #این [[آیه]] سبب [[تشریع]] اصل [[دین]] و [[فرستادن پیامبران]] و [[تشریع]] [[شرایع]] را [[بیان]] میکند، که چرا اصلا [[دینی]] [[تشریع]] شده، و پیامبرانی را فرستاده و [[مردم]] [[مکلف]] به [[پیروی]] آنان کرده است؟ | ||
#نکتهای که در این [[آیه]] [[بیان]] میشود، [[رفع اختلاف]] است. [[جامعه بشری]] در ذات خود [[اختلاف]] نهفته است. اختلافی که منشاش [[فطرت]] و [[غریزه]] بشری بود، [[اختلاف]] در امر [[دنیا]]. [[خدا]] به | #نکتهای که در این [[آیه]] [[بیان]] میشود، [[رفع اختلاف]] است. [[جامعه بشری]] در ذات خود [[اختلاف]] نهفته است. اختلافی که منشاش [[فطرت]] و [[غریزه]] بشری بود، [[اختلاف]] در امر [[دنیا]]. [[خدا]] به وسیله [[دین]] خود، عدهای را به سوی [[حق]] [[هدایت]] کرد، و [[حق]] را که در آن [[اختلاف]] میکردند روشن ساخت. | ||
#پیامبرانی که بشارتگر و هشداردهنده بودند، تا برای [[مردم]]، پس از [فرستادن] [[پیامبران]]، در مقابل [[خدا]] [بهانه و] حجتی نباشد، و [[خدا]] توانا و [[حکیم]] است. از نظر این [[آیه]] این گونه [[بیان]] میکند که [[عقل]] به [[تنهایی]] و بدون [[راهنمایی]] انبیایی که از [[ناحیه]] [[خدای تعالی]] [[مبعوث]] شوند و شرایعی بیاورند نمیتواند [[بشر]] را اداره کند.[[انبیاء]] [[مبعوث]] میشوند که [[مردم]] را از راه [[وجدان]] و [[برهان]] [[دعوت]] بحق کرده، و برای [[سعادت]] و [[خوشبختی]] و موفقیت آنان [[بشارت]] داده، و از [[عقوبت]] و گرفتاری [[آینده]] بترسانند. و باید توجه داشت که: [[خداوند متعال]] [[برتری]] و متفوق و [[حاکم]] بحق و در برنامههای خود [[قاطع]] و [[عادل]] است.[[انبیاء]] از زمان [[نوح]] تا [[خاتم الانبیاء]]، برای استمرار دادن این إتمام [[حجت]] در جمیع ازمنه و امکنه است<ref>[[محمد جعفر سعیدیانفر|سعیدیانفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۵۴۸.</ref>. | #پیامبرانی که بشارتگر و هشداردهنده بودند، تا برای [[مردم]]، پس از [فرستادن] [[پیامبران]]، در مقابل [[خدا]] [بهانه و] حجتی نباشد، و [[خدا]] توانا و [[حکیم]] است. از نظر این [[آیه]] این گونه [[بیان]] میکند که [[عقل]] به [[تنهایی]] و بدون [[راهنمایی]] انبیایی که از [[ناحیه]] [[خدای تعالی]] [[مبعوث]] شوند و شرایعی بیاورند نمیتواند [[بشر]] را اداره کند.[[انبیاء]] [[مبعوث]] میشوند که [[مردم]] را از راه [[وجدان]] و [[برهان]] [[دعوت]] بحق کرده، و برای [[سعادت]] و [[خوشبختی]] و موفقیت آنان [[بشارت]] داده، و از [[عقوبت]] و گرفتاری [[آینده]] بترسانند. و باید توجه داشت که: [[خداوند متعال]] [[برتری]] و متفوق و [[حاکم]] بحق و در برنامههای خود [[قاطع]] و [[عادل]] است.[[انبیاء]] از زمان [[نوح]] تا [[خاتم الانبیاء]]، برای استمرار دادن این إتمام [[حجت]] در جمیع ازمنه و امکنه است<ref>[[محمد جعفر سعیدیانفر|سعیدیانفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۵۴۸.</ref>. | ||