اذن الهی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

*در [[قیامت]]، [[سخن گفتن]] [[فرشتگان]] و [[روح]] نیز فقط با [[اذن خداوند]] امکان‌پذیر است: {{متن قرآن|يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا لَا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا}}<ref>«روزی که روح و فرشتگان (دیگر) ردیف ایستند؛ دم برنیاورند مگر آن کس که (خداوند) بخشنده بدو اذن دهد و او سخن درست گوید» سوره نبأ، آیه ۳۸.</ref> فاعل {{متن قرآن|لَا يَتَكَلَّمُونَ}} همه حاضران، اعمّ از [[روح]] و [[ملائکه]] و [[انسان‌ها]] و جنّیانند و قول صواب، [[کلام]] حقّی است که هیچ‌گونه باطلی در آن نباشد و مقصود از [[آیه]] این است که [[خدا]] فقط به کسی که [[کلام]] [[حقّ]] بگوید، اجازه [[سخن گفتن]] می‌دهد<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۷۲.</ref>. برخی، مقصود از [[آیه]] پیشین را آن دانسته‌اند که هیچ کس شفاعت‌ نمی‌کند، مگر در [[حقّ]] کسی که [[خداوند]]، [[شفاعت]] او را اجازه داده و در [[دنیا]] قائل به [[حقّ]] و [[توحید]] باشد<ref>روح‌المعانی، مج۱۶، ج۳۰، ص‌۳۵؛ تفسیر قرطبی، ج۱۹، ص‌۱۲۲.</ref>. گفته شده: در [[قیامت]] هیچ‌کس نمی‌تواند سخن بگوید، مگر اینکه از [[خداوند]] اجازه‌ بگیرد و فقط کسی از [[خداوند]] اجازه می‌گیرد که به او [[الهام]] شود و در این صورت، [[خدا]] به او [[اذن]] خواهد داد؛ زیرا در آن [[جهان]]، ممکن نیست الهامی [[خطا]] باشد<ref>التحریر و التنویر، ج‌۳۰، ص‌۵۲‌ـ‌۵۳.</ref>.

*در [[قیامت]] به [[کافران]] اجازه عذر آوردن داده نمی‌شود: {{متن قرآن|وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا ثُمَّ لَا يُؤْذَنُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ}}<ref>«و (به یاد آور) روزی را که از هر امّتی گواهی برانگیزیم آنگاه به کافران نه اجازه (پوزش) داده می‌شود و نه پوزش آنان پذیرفته می‌گردد» سوره نحل، آیه ۸۴.</ref> نیز {{متن قرآن|وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ}}<ref>«و به آنان اجازه نمی‌دهند که پوزش بخواهند،» سوره مرسلات، آیه ۳۶.</ref>.

===[[شفاعت]]===