مهاجرین در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مهاجرین (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>

<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">

==مقدمه==

در بحث [[هجرت]] درباره [[جایگاه]] این اصل سخن گفته شده است؛ اما با ترکیب اسمی این کلمه، که در سوره‌های مکی به کار رفته، زمینه [[فرهنگ‌سازی]] آن در داستان [[لوط]] پس از [[ایمان آوردن]] به [[ابراهیم]] مطرح شده است: {{متن قرآن|فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«آنگاه لوط به او گروید و (ابراهیم) گفت: من به سوی پروردگارم هجرت می‌کنم که اوست که پیروزمند فرزانه است» سوره عنکبوت، آیه ۲۶.</ref> و گویا منظور از [[مهاجرت]] به سوی [[پروردگار]]، دوری از [[وطن]]، و بیرون شدن از بین [[قوم]] و [[فامیل]] [[مشرک]]، و رفتن به [[سرزمین]] [[غربت]] برای [[خدا]] به کار رفته است، یعنی من این زحمت‌ها را [[تحمل]] می‌کنم، تا در [[غربت]] کسی [[مانع]] یکتاپرستیم نشود، بنابراین [[مهاجرت]] را، [[مهاجرت]] به سوی [[خدا]] [[خواندن]] - نه [[مهاجرت]] به شهری دیگر - نوعی مجاز [[عقلی]] است. و منظور از اینکه فرمود: {{متن قرآن|إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}} این است که: او عزیزی است که هر کس را [[یاری]] کند [[خوار]] نمی‌شود و حکیمی است که هر کس را [[حفظ]] کند ضایع و [[ذلیل]] نمی‌شود و حکیمی است که هر کس جانب او را رعایت کند او تنها و بی‌کسش نمی‌گذارد<ref>المیزان، ج۱۶، ص۱۸۱.</ref>. بنابراین، توجه به این اصل و زمینه‌سازی‌های آن از حرکت [[انبیا]] در گذشته و [[تشویق]] [[پیامبر]] به کوچ [[نخستین مسلمانان]] به [[حبشه]] شکل گرفته است.