عبدالله بن عمرو مزنی در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[عبدالله بن عمرو المزنی]]، یکی از [[صحابه پیامبر]]{{صل}}، که خود و [[فرزندان]] و [[خاندان]] او در [[بصره]] [[زندگی]] می‌کردند. عبدالله را پس از مرگش، چهار نفر از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} به [[خاک]] سپردند <ref>الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۷، ص۲۳.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۱.</ref>

[[کثیر بن عبدالله بن عمرو المزنی]] از پدرش [[نقل]] می‌کند که در اولین [[جنگی]] که در [[زمان پیامبر]]{{صل}} روی داد، به نام [[ابواء]]، ما همراه ایشان بودیم و در [[راه]] به محلی به نام [[روحاء]] رسیدیم. پیامبر{{صل}} در آنجا [[نماز]] گزارد و بعد فرمود: "اسم این منطقه سجاسع است و وادی از وادی‌های [[بهشت]] است، خداوندا! در آن [[برکت]] قرار بده و به ساکنانش هم برکت [[عطا]] فرما!". سپس افزود: "نام اصلی روحا سجاسج است و آن، بیابانی از بیابان‌های بهشت است که در این مکان هفتاد هزار پیامبر از [[بنی اسرائیل]] نماز خوانده و [[حج]] به جا آورده است و [[قیامت]] برپا نمی‌شود مگر این که [[حضرت عیسی]]{{ع}}از این منطقه عبور می‌کند در حالی که قصد دارد به حج یا [[عمره]] برود"<ref>المعالم الأثیره، محمد حسن شراب، ص۲۶۸؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۴، ص۱۰۴-۱۰۶.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۱-۱۵۲.</ref>

[[جنگ احد]] در [[روز]] [[شنبه]] نیمه ماه [[شوال]] اتفاق افتاد. پیامبر{{صل}} پس از جنگ احد به [[مدینه]] آمد و فردای آن روز، شانزدهم ماه شوال، [[دستور]] داد تا اعلام کنند همه کسانی که در جنگ احد حضور داشته‌اند در [[مسجد]] جمع شوند. پس همه [[یاران رسول خدا]]{{صل}} در مقابل [[خانه پیامبر]]{{صل}} جمع شدند زیرا از این اتفاق، ناراحت و نگران بودند. چون [[اذان]] صبح شد، [[بلال]] اذان گفت و عبدالله بن عمرو المزنی به [[مردم]] گفت، پیامبر{{صل}} اینک به سوی مسجد می‌آید. پیامبر{{صل}} بعد از ادای نماز، به آنان فرمود: "همه آماده شوید تا [[دشمن]] را تعقیب کنیم و کسی [[حق]] دارد از این [[فرمان]] [[سرپیچی]] کند". همه برای اجرای [[فرمان پیامبر]]{{صل}} آماده شدند، حتی کسانی که زخم فراوان بر تن داشتند<ref>سبل الهدی و الرشاد، صالحی شامی، ج۴، ص۳۰۸.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۲.</ref>

همچنین از جمله حوادثی که در هنگام حفر خندق پیش آمد و بر [[نبوت]] [[رسول اکرم]]{{صل}} دلالت دارد، حادثه‌ای است که آن را [[ابوعبدالله حافظ]]، به [[سند]] خود از کثیر بن عبدالله بن عمرو بن عوف مزنی نقل کرده؛ او می‌گوید: پدرم از پدرش برایم نقل کرد که رسول خدا{{صل}} در سالی که [[جنگ احزاب]] پیش آمد نقشه کندن خندق را طرح کرد، و آن این گونه بود که هر [[چهل]] ذراع (تقریبا بیست متر) را برای کندن به ده نفر واگذار کرد. من، سلمان، [[حذیفة بن یمان]]، [[نعمان بن مقرن]] و شش نفر از انصار چهل ذراع را معین کرده، شروع به کندن آن کردیم. تا آنجا که از ریگ گذشته به رگه [[خاک]] رسیدیم. در آنجا [[خدای تعالی]] از درون خندق صخره‌ای بسیار بزرگ و سفید و گرد، نمودار کرد که هر چه کلنگ زدیم کلنگ‌ها از کار افتاد، و آن صخره تکان نخورد. به سلمان گفتم: "برو بالا و این موضوع را به رسول خدا{{صل}} بگو؛ یا [[دستور]] می‌دهد آن را رها کنید، چون چیزی به کف خندق نمانده، و یا دستور دیگری می‌دهد. چون ما [[دوست]] نداریم از امری که ایشان به ما گفته، [[سرپیچی]] کنیم". [[سلمان]] از [[خندق]] بالا آمده، موضوع را به [[رسول خدا]]{{صل}} که در آن [[ساعت]] در چادری قرار داشت، باز گفت. رسول خدا{{صل}} به همراه سلمان به داخل خندق آمد و کلنگ را گرفته ضربه‌ای به سنگ فرود آورد. از سنگ جرقه‌ای برخاست که دو طرف [[مدینه]] از [[نور]] آن روشن شد، به طوری که گویی چراغی در [[دل]] شبی بسیار تاریک روشن کرده باشند و رسول خدا{{صل}} تکبیری گفت که در همه [[جنگ‌ها]] در هنگام [[فتح]] و [[پیروزی]] به زبان جاری می‌کرد. به دنبال [[تکبیر]] ایشان، همه [[مسلمانان]] [[تکبیر]] گفتند. بار دوم ضربتی زد و برقی دیگر از سنگ برخاست و بار سوم نیز ضربتی زد و برقی دیگر برخاست. سلمان به ایشان گفت: "[[پدر]] و مادرم فدایت، این برق‌ها چیست که می‌بینیم؟" [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "اما برق اول نویدی بود مبنی بر اینکه [[خدای عزوجل]] به زودی [[یمن]] را برای من فتح خواهد کرد. و اما برق دوم نوید می‌داد که [[خداوند]] [[شام]] و [[مغرب]] را برایم فتح می‌کند، و اما برق سوم نویدی بود که [[خدای تعالی]] به زودی [[مشرق]] را برایم فتح می‌کند". مسلمانان بسیار خوشحال شدند، و به سبب این [[وعده]] درست [[خدا]] را [[سپاس]] گفتند<ref>تاریخ الطبری، طبری، ج۲، ص۵۶۷؛ البدایة و النهایه، ابن کثیر، ج۴، ص۹۹-۱۰۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۲-۱۵۴.</ref>

{{متن قرآن|لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضَى وَلَا عَلَى الَّذِينَ لَا يَجِدُونَ مَا يُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلَّهِ وَرَسُولِهِ مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«بر ناتوانان و بیماران و آنان که چیزی برای بخشیدن (به راه و راهیان جهاد) نمی‌یابند چون خیرخواه خداوند و پیامبرش باشند گناهی نیست؛ (آری) بر نیکوکاران ایرادی نیست و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره توبه، آیه ۹۱.</ref><ref>المغازی، واقدی، ج۳، ص۱۰۷۱.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۴.</ref>

کثیر بن عبدالله بن عمرو المزنی از پدرش [[نقل]] می‌کند که [[پیامبر]]{{صل}} بعد از ورود به مدینه بین مسلمانان و غیر مسلمانان قراردادی نوشت که در [[امور اجتماعی]] و [[دفاعی]] با یکدیگر [[همکاری]] داشته باشند. این [[قرارداد]] بین خود مسلمانان نیز بود، زیرا دو [[قبیله]] [[اوس و خزرج]] سال‌ها با هم درگیری داشتند و با این [[پیمان]]، [[صلح]] و [[آرامش]] به مدینه بازگشت<ref>فقه السیرة النبویة، البوطی، ص۱۵۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۵.</ref>

پیامبر{{صل}} نمایندگانی را برای مأموریت‌های مختلف گسیل می‌داشت. ایشان در یکی از این مأموریت‌ها به عبدالله بن عمرو مزنی [[دستور]] داد که برای [[دعوت]] از قبیله مزینه آنجا برود و [[پیام پیامبر]]{{صل}} را به آنها برساند تا در [[ماه رمضان]] در مدینه حضور پیدا کنند<ref>المغازی، واقدی، ج۲، ص۷۹۹.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۵.</ref>

[[نقل]] شده که مغیره از او خواست که این موضوع را پوشیده بدارد. او گفت: "به خدا هرگز چنین نخواهم کرد!" و هنگامی که [[عمر بن خطاب]] [[مغیرة بن شعبه]] را [[استاندار کوفه]] قرار داد این موضوع را به [[عمر]] خبر دادند. او گفت: "به خدا سوگند، مغیره که چنین کاری کرده است لایق استانداری نیست"<ref>المغازی، واقدی، ج۳، ص۹۳۰.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۵-۱۵۶.</ref>

چون علی{{ع}} از یمن بازگشت، متوجه شد که [[فاطمه]]{{ع}} از [[احرام]] بیرون آمده است و [[لباس]] رنگین پوشیده و سرمه کشیده است. علی{{ع}} از این کار همسرش [[تعجب]] کرد. فاطمه گفت: پدرم مرا به این کار دستور داده است. علی{{ع}} زمانی که در [[عراق]] ساکن بود. فرمود: من نزد پیامبر{{صل}} رفتم و خواستم فتوای آن [[حضرت]] را بدانم. [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: راست می‌گوید. آن گاه [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: همراه من [[قربانی]] هست بنابراین تو از [[احرام]] بیرون بیا. مجموعه قربانی‌هایی که [[علی]]{{ع}} و پیامبر{{صل}} از [[مدینه]] همراه خود آورده بودند یکصد شتر بود<ref>امتاع الأسماع، مقریزی، ج۲، ص۹۷-۹۸؛ المغازی، واقدی، ج۳، ص۱۰۸۷-۱۰۸۸.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۶-۱۵۷.</ref>

کثیر بن عمرو بن عوف مزنی چنین آورده است که پدرم می‌گفت: من از پیامبر{{صل}} شنیدم که فرمود: "هر کس سنتی از سنت‌های مرده مرا زنده کند برای او [[اجر]] کسی که به [[سنت]] عمل کند نوشته می‌شود بدون این که از اجر عمل کننده به آن کم شود و هر کس بدعتی را پایه گذاری کند که [[خدا]] و رسولش از آن [[راضی]] نباشند، به اندازه [[گناه]] کننده آن نصیب [[بدعت گذار]] هم می‌شود بدون این که از گناه عمل کننده کم شود"<ref>المعرفة و التاریخ، بسوی، ج۱، ص۳۲۵.</ref>.<ref>[[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]،  ج۶، ص۱۵۸.</ref>

* [[پرونده:1100356.jpg|22px]] [[محمد ایوب کاظمی|کاظمی، محمد ایوب]]، [[عبدالله بن عمرو مزنی (مقاله)|مقاله «عبدالله بن عمرو مزنی»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|'''دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶''']]