اختلاف در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[کافران]] و [[فاسقان]]، با ورود به جهنّم [[گناهان]] خود را به دوش یک‌دیگر انداخته، به [[لعن]] و [[نفرین]] هم می‌پردازند: «کُلَّما دَخَلَت اُمَّةٌ لَعَنَت اُختَها» ([[اعراف]] / ۷، ۳۸)، و گروهی، شدّت یافتن [[عذاب]] گمراه‌کنندگان را از [[خداوند]] می‌خواهند: «رَبَّنا هـؤُلاءِ اَضَلّونا فَـاتِهِم عَذابـًا ضِعفـًا مِنَ النّارِ». (اعراف / ۷، ۳۸) با این حال، [[قیامت]] * پایان اختلاف‌های [[دینی]]، مذهبی و [[اجتماعی]] است؛ ازاین‌رو، یکی از نام‌های آن [[یوم]] الفصل است: «هـذا یَومُ الفَصلِ جَمَعنـکُم والاَوَّلین». (مرسلات / ۷۷، ۳۸ نیز دخان / ۴۴، ۴۰؛ مرسلات / ۷۷، ۱۳) <ref>التبیان، ج۸‌، ص۴۸۸ و ج۹، ص۲۳۷؛ جامع‌البیان، مج‌۱۲، ج‌۲۳، ص‌۵۵‌ـ‌۵۶.</ref> در آن [[روز]]، دیگر میان [[حقّ]] و [[باطل]] جدایی افتاده و با [[داوری]] خداوند، حقّانیّت و بطلان هر یک از [[ادیان]] و [[مذاهب]] و فرجام کار برای [[پیروان]] آنان روشن خواهد شد: «فَاللّهُ یَحکُمُ بَینَهُم یَومَ القِیـمَةِ فِیما کانوا فِیهِ یَختَلِفون» (بقره / ۲، ۱۱۳)، «اِنَّ رَبَّکَ یَقضی بَینَهُم یَومَ القِیـمَةِ فیما کانوا فیهِ یَختَلِفون» (جاثیه / ۴۵، ۱۷؛ [[یونس]] / ۱۰، ۹۳)؛ چنان‌که صف [[یهودیان]]، [[نصارا]]، [[صابئان]]، [[مجوس]]، [[مشرکان]] و [[مسلمانان]]؛ با داوری خداوند در [[روز قیامت]] از یک‌دیگر جدا می‌شود: «اِنَّ الَّذینَ ءامَنوا والَّذینَ هادوا والصّـبِـینَ والنَّصـری والمَجوسَ والَّذینَ اَشرَکوا اِنَّ اللّهَ یَفصِلُ بَینَهُم یَومَ القِیـمَةِ» ([[حج]] / ۲۲، ۱۷)، و آنان که به [[بهشت]] [[راه]] می‌یابند، به‌سان [[برادران]] بر روی تخت‌های بهشتی رودرروی یک‌دیگر نشسته، گفتوگو می‌کنند؛ در‌حالی‌که هیچ کینه‌ای از یک‌دیگر در [[دل]] ندارند: «و‌نَزَعنا ما فی صُدورِهِم مِن غِلّ اِخونـًا عَلی سُرُر مُتَقـبِلین». ([[حجر]] / ۱۵، ۴۷)<ref>[[علی نصیری|نصیری، علی]]، [[ اختلاف - نصیری (مقاله)|مقاله «اختلاف»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۲.</ref>