آب در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">

آب‌های عمومی از مشترکات است و حیازت‌کننده آن به قصد تملک، بلکه بنابر قول برخی، بدون قصد تملک نیز [[مالک]] آن می‌شود<ref>جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۲۴، ۱۲۶ و ۱۳۱.</ref>. در اینکه جریان آب‌های عمومی در جوی‌های شخصی موجب ملکیت مالک آنها می‌شود یا موجب [[حق]] [[اولویت]]، [[اختلاف]] است. قول اول، مشهور است<ref>فرهنگ فقه، ج۱، ص۱۱۵.</ref>. [[خرید و فروش]] آب حیازت‌شده، با وزن یا پیمانه و یا [[مشاهده]]، جایز است.

برای آبیاری زمین‌هایی که مشروب کردن همۀ آنها از نهر یا چشمه در یک [[زمان]] ممکن نیست، ابتدا زمین نزدیک به دهانۀ نهر به‌اندازۀ نیاز و سپس زمین‌های دیگر به ترتیب نزدیک بودن آنها به نهر یا چشمه، آبیاری می‌شوند<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱.</ref>