زبان دین: تفاوت میان نسخه‌ها

==زبان [[دین]] در [[اندیشه]] غربیان==

#'''زبان نمادین:''' برخی، زبان [[دین]] را نمادین دانسته‌اند که به طور طبیعی به [[تأویل]] واژه‌ها [[نیاز]] دارد، که این نیز میان غریبان دارای طرفدارانی است، مانند پل تبلیش؛ زیرا به نظر او، لازمه سخن گفتن [[حقیقی]] درباره [[خدا]] این است که او را مانند یکی از موجودات طبیعی فرض کنیم. مثلاً از آنجا که لفظ وجود به واقعیتی محدود و متناهی نظر دارد، درباره [[خداوند]] باید گفت او اساس وجود است. در میان [[یهودیان]] نیز [[فرقه]] صدوقیان میان گزاره‌های [[کتاب مقدس]] با [[افکار]] [[یونانیان]] ارتباط برقرار کردند؛ اما فریسیان می‌‌گفتند [[وظیفه]] داریم به کتاب [[تورات]] و [[شرع]] [[موسی]] [[وفادار]] بمانیم و صورت و معنای [[دین]] را بدون هیچ تقسیر و تأویلی حفظ کنیم<ref>ناس، تاریخ جامع ادیان، ص۵۵۰ - ۵۴۹.</ref>. البته نمونه آن را در میان برخی [[اندیشمندان]] [[اسلامی]]، مانند [[سید رضی]] با تدوین کتاب‌هایی، مانند [[تلخیص البیان]] فی مجازات القرآن و ابن‌قتیبه با تدوین کتاب [[تأویل]] مشکل القرآن نیز [[شاهد]] هستیم<ref>برای مطالعه بیشتر دیدگاه، دو اندیشمند مذکور بنگرید به: یوسفیان، کلام جدید، ص۲۰۳ - ۲۰۰.</ref>. البته [[استاد مطهری]] نیز در [[خلقت]] [[آدم]]، در عین تأکید بر وجود [[حقیقت]] فردی با این عنوان، داستان آن را در [[قرآن]]، سمبلیک می‌‌داند. همان‌گونه که استادش [[علامه طباطبایی]] نیز "[[شهاب ثاقب]]" را با نگاه سمبلیک و نمادین [[تفسیر]] می‌‌نماید<ref>بنگرید به: فرامرز قراملکی، استاد مطهری و کلام جدید، فصل علم و دین.</ref><ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۲۳۰.</ref>.

#'''پوزیتویسم منطقی:''' "پوزیتویسم منطقی"، بنابر آنکه ملاک معناداری و دستیابی به [[صدق]] و [[کذب]] گزاره‌ها را این می‌دانند که از نظر تجربی قابل اثبات باشد؛ و از سوی دیگر، چون گزاره‌های متافیزیکی از لحاظ تجربی تحقیق‌پذیر نیستند؛ ناظر به واقع نبوده و فاقد معنای معرفت‌بخش هستند<ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۲۳۱.</ref>.