زبور: تفاوت میان نسخه‌ها

زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از پیامبران بنی‌اسرائیل نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و تجلیل مقام ربوبی است و پس از تورات‌ نزول شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر الواح فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

[[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از منابع تاریخی و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری عظیم داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

 

 

== زبور و [[مهدویت]] ==

کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن حضرت، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به ظهور منجی در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند وارث زمین خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>

== پانویس ==

{{پانویس}}