آیه فطرت: تفاوت میان نسخه‌ها

{{عربی|"إِقَامَةُ الشي‏ء توفية حقّه"}}، اقامه چیزی، [[حق]] آن را به تمامی گذاشتن است، پس {{متن قرآن|فَأَقِمْ وَجْهَكَ}} یعنی روی / وجود خود را تماماً به سوی [[دین]] برگردان. "فطرت" از ریشه [[فطر]] و در لغت به معنی [[ابداع]] و ایجاد و در اصطلاح [[قرآن]] {{متن قرآن|فِطْرَتَ اللَّهِ}} به معنی ایجاد و تمرکز دادن [[قدرت]] در [[سرشت انسان]] برای [[شناخت]] [[ایمان]] است، همان‌گونه که در آیه دیگری به این مطلب اشاره فرموده که: {{متن قرآن|وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ}}<ref>«و اگر از آنان بپرسی: چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفریده است؟ می‌گویند: خداوند» سوره لقمان، آیه ۲۵.</ref>. {{متن قرآن|الْقَيِّمُ}} از ریشه قَومَ صفت مشبهه و به معنی بسیار [[پایدار]] و [[ثابت]] است و {{متن قرآن|الدِّينُ الْقَيِّمُ}} یعنی [[دین مستقیم]] بدون [[کجی]] و [[انحراف]] که مایه دوام و [[پایداری]] [[امور معاش]] و [[معاد]] [[مردم]] است<ref>مفردات، ص۶۴۰ و ۶۹۰؛ کلمات القرآن، ص۲۹۳.</ref>.

[[زمخشری]] در مورد فطرت و معنی آن می‌گوید به دلیل عبارت {{متن قرآن|لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ}}، فطرت به معنی [[آفرینش]] است<ref>الکشاف، ج۲، ص۱۸۹.</ref>. گفتار [[ابن عربی]] نیز، چنین است: فطرت بیانگر حالتی است که [[حقیقت]] [[انسانی]] در ازل بر اساس [[پاکی]] و تجرّد [[آفریده]] شده و آن حقیقت، عبارت از همان {{متن قرآن|الدِّينُ الْقَيِّمُ}} است که [[ازلی]] و [[ابدی]] بوده و پاکی اولیه و [[توحید]] [[خالص]] فطری آن [[تغییر]] و تبدیل نمی‌پذیرد و آن فطرت آغازین جز از [[فیض]] اقدسی که عین ذات است سرچشمه نگرفته است<ref>تفسیر ابن عربی، ج۲، ص۱۳۲.</ref>.