اطاعت امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مهدویت}}

==[[ضرورت]] [[اطاعت]] [[امام]]==

[[امام زمان]]{{ع}} [[احیا]] کنندۀ آموزه‌های [[نورانی]] [[قرآن]] و [[معارف]] [[پیامبر اکرم]] و [[ائمه هدی]]{{ع}} است و رهاورد ایشان همان [[اسلام ناب]] و [[معارف]] والای [[پیامبر اسلام]]{{صل}} است که از [[خزائن الهی]] عرضه داشت. به همین [[دلیل]]، راه [[امام عصر]]{{ع}} جز راه [[قرآن و عترت]] نیست پس، اگر چه ایشان [[غایب]] هستند ولی [[اراده]] و فرمانشان در میان همۀ خلایق جاری است؛ بنابراین، [[دستورات]] حضرت را باید [[شناخت]] و فرمان‌هایش را [[اطاعت]] کرد. لذا یکی از مواردی که یقینی بوده و در [[عصر غیبت]] [[مورد اتفاق]] همگان است، این است که باید [[دستورات]] [[امام زمان]]{{ع}} شناخته شود و مورد [[اطاعت]] قرار گیرد؛ چون [[امام عصر]]{{ع}} [[احیا]] کننده آموزه‌های [[نورانی]] [[قرآن]] و [[معارف]] [[پیامبر اکرم]] و [[ائمه هدی]]{{ع}} است. باید توجه داشت بزرگ‌ترین مشکلی که در طول [[تاریخ]] زندگانی [[امامان]]{{ع}} دیده می‌شود آن است که با وجود [[محبت]] به آنها، [[مردم]] عملاً از آنها حرف شنوی نداشتند؛ این در حالی است که اگر [[انسان‌ها]] خواستار [[ظهور امام]] هستند، باید [[آمادگی]] عملی و [[اطاعت]] پذیری از ایشان را داشته باشند تا [[رضایت]] [[خدای متعال]] جلب شده و [[اذن]] [[ظهور]] فرماید<ref>ر.ک: [[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی، عبدالله]]، [[امام مهدی موجود موعود (کتاب)|امام مهدی موجود موعود]]، ص ۱۹۳-۱۸۹؛ [[محمد علی رضایی اصفهانی|رضایی اصفهانی، محمد علی]]، [[مهدویت ۱ (کتاب)|مهدویت]]، ص ۱۱۷-۱۱۰؛ [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت ج۲ (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص ۲۲۸-۲۲۲ و «انتظار و منتظران»، ص ۲۰۹-۲۰۱؛ قرائتی، محسن، شرایط ظهور از دیدگاه قرآن کریم، ص ۹۳ ـ ۱۰۴؛ هرنجی، منصور، انتظار و وظایف منتظران، ص ۷۷.</ref>.