علماء: تفاوت میان نسخه‌ها

*در [[روایات]] برخی از [[نشانه‌های آخرالزمان]] را این گونه بیان می‌کنند: افراد عالم نایاب می‌شوند و سخن‌سرایان بسیار خواهند شد؛ علمای [[آخرالزمان]] پیرو [[پادشاهان]] می‌شوند و به میل آنان [[بدعت‌گذاری]] می‌کنند و [[حرام]] و [[حلال]] را رعایت نمی‌کنند و بنابر [[هوای نفس]] خود [[فتوا]] صادر می‌کنند، [[مردم]] بر علمای [[حقیقی]] [[عیب‌جویی]] می‌کنند و از اطراف [[علما]] پراکنده می‌شوند آنگونه که گوسفندان از گرگ فرار می‌کنند؛ [[علما]] برای رسیدن به [[دنیا]] و [[ریاست]] به کسب [[دانش]] می‌پردازند؛ [[مردم]] فقط به قرائت می‌پردازند ولی در عمل بسیار قاصرند؛ فقهای [[هدایت‌گر]] و [[فقیهان]] [[گمراه‌کننده]] بسیار خواهند بود<ref>یأتی، ص ۴۷۰.</ref>؛

*[[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: به زودی بر [[امت]] من زمانی فرا رسد که از [[قرآن]] جز نوشته‌ای و از [[اسلام]] جز اسمی باقی نخواهد ماند. آنان بر خود نام [[مسلمان]] می‌نهند اما دورترین افراد نسبت به [[اسلام]] هستند، مساجدی آباد دارند اما در آنها از [[هدایت]] خبری نیست، [[فقیهان]] در آن زمان بدترین فقیهانی هستند که بر روی [[زمین]] زیسته‌اند، [[فتنه]] برانگیزند و فتنه‌خواه<ref>بحار الأنوار، ج ۱۸، ص ۱۴۶.</ref>.  

*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود، به زودی [[کوفه]] از افراد [[مؤمن]] تهی می‌شود و علم مانند ماری که در سوراخ خود می‌خزد، در هم می‌پیچد و از [[قم]] سر بر می‌آورد. [[قم]] معدن علم و [[فضل]] خواهد شد به گونه‌ای که همه از [[اسلام]] با خبر شوند حتی [[زنان]] پرده‌نشین. آنگاه [[ظهور]] [[حضرت قائم]]{{ع}} نزدیک خواهد بود. [[خداوند]] [[قم]] و (علمای) [[قم]] را [[نایبان]] (عام) [[حضرت]] قرار داده است. و اگر این گونه نبود همانا [[زمین]] ساکنان خود را فرو می‌برد و حجتی بر روی [[زمین]] باقی نمی‌ماند<ref>بحار الانوار، ج ۶۰، ص ۲۱۷.</ref>.پس علم از [[قم]] به سرتاسر [[دنیا]] گسترش خواهد یافت و [[حجت]] بر [[مردم]] تمام خواهد شد و همه از [[دین خدا]] [[آگاه]] خواهند شد...  

*[[رسول خدا]] فرمود: به زودی زمانی فرا رسد که [[مردم]] از اطراف [[علما]] (ی [[درست‌کار]]) فرار می‌کنند، مانند گوسفندی که از گرگ می‌گریزد. آنگاه [[خداوند]] آنان را به سه [[عقوبت]] دچار خواهد کرد؛ اموالشان بی‌برکت می‌شود، پادشاهانی [[ستمگر]] بر آنان [[حکومت]] می‌کنند، در حالی می‌میرند که [[ایمان]] ندارند<ref>یأتی، ص ۲۸۸.</ref>.