رجعت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==معناشناسی==

[[رجعت]] از ریشه «ر ـ ج ـ ع» در لغت به معناى بازگشت است<ref>الصحاح، ج ۳، ص۱۲۱۶؛ المصباح، ج ۱، ص۲۲۰؛ مجمع البحرين، ج ۲، ص۱۵۰، «رجع».</ref> و در اصطلاح کلامى [[شیعه]]، زنده شدن و بازگشت گروهى از [[مؤمنان]] و [[کافران]] به [[دنیا]]، پس از [[قیام]] جهانى مهدى [[موعود]] و پیش از برپایى [[قیامت]] است. <ref>اوائل المقالات، ص۷۷ ـ ۷۸؛ رسائل المرتضى، ج ۱، ص۱۲۵؛ بحارالانوار، ج ۵۳، ص۱۳۸. </ref>[[رجعت]] از [[اشراط الساعه]] (نشانه‌هاى قیامت) و حوادث اجتماعى [[آخرالزمان]] است؛ گرچه با موضوع [[ظهور]] مهدى و قیامت پیوند زمانى دارد، خود پدیده‌اى جداست. <ref>الالهيات، ج ۴، ص۲۸۹ ـ ۲۹۰. </ref> از آنجا که در رجعت، دسته‌اى از [[مردگان]] برانگیخته مى‌شوند و به دنیا بازمى‌گردند، از آن به «[[قیامت صغرا]]» نیز تعبیر کرده‌اند، چنان که از [[رستاخیز]] همه [[انسان‌ها]] به «قیامت کبرا».<ref>رجعت از ديدگاه عقل، ص۱۴. </ref> معنا کردن رجعت به بازگشت [[حضرت مهدى]] پس از [[غیبت]]،<ref>لغت نامه، ج ۸، ص۱۱۹۳۴، «رجعت».</ref> صحیح نیست؛ زیرا همه فرقه‌هاى اسلامى که ظهور آن [[حضرت]] را پذیرفته‌اند، چه [[معتقد]] به ولادت آن حضرت باشند و یا ولادت را در [[آینده]] بدانند، او را مرده نمى‌دانند تا ظهورش رجعت به شمار آید.

==ضروری بودن اعتقاد به رجعت==