شفاعت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

پاسخ: این اشکال موجه نیست؛ زیرا شفاعت صحیح، از [[خدا]] شروع و به [[بنده]] ختم می‌شود <ref>مجموعه آثار، ج۱، ص۲۶۵. </ref> و [[مجرم]] بدون خواست و اراده خدا، [[قدرت]] [[برانگیختن]] [[شفیع]] را ندارد، بلکه خداست که به سبب شرایط موجود در شفیع و شفاعت شونده، به شافعان اجازه شفاعت می‌دهد.<ref>[[سید رضا اسحاق‌نیا تربتی|اسحاق‌نیا تربتی]] و [[حسن رضایی|رضایی]]، [[شفاعت (مقاله)|مقاله «شفاعت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>

شفاعت از [[متشابهات]] [[قرآن کریم]] است؛ زیرا از یک سو شفاعت عرفی درباره خدا جایز نیست و نمی‌توان خدا را به آن معنا شفیع دانست. از سوی دیگر، قرآن کریم شفاعت را مخصوص خدا می‌داند: {{متن قرآن|قُلْ لِلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}}<ref>«بگو: میانجیگری، همه از آن خداوند است، فرمانفرمایی آسمان‌ها و زمین او راست سپس به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره زمر، آیه ۴۴.</ref> و طبق [[سیره]] [[سلف]] در موارد [[متشابه]]، باید توقف کرد و نظر نداد.

پاسخ: [[شفاعت]] با وساطت‌های [[دنیوی]] تفاوت‌های اساسی دارد؛ از جمله در شفاعت، [[شفیع]] تحت تأثیر [[قدرت الهی]] و به فرمان اوست، در حالی که در وساطت دنیوی، شخصی که نزد او شفاعت می‌شود، تحت تأثیر [[کلام]] و [[اراده]] شفیع است و شفیع نیز تحت تأثیر و [[اصرار]] [[مجرم]] قرار دارد. و نیز شفاعت، به دنبال [[رحمت]] و [[اراده الهی]] صورت می‌گیرد و شامل همه کسانی می‌شود که [[استحقاق]] آن را دارند؛ ولی وساطت دنیوی، تنها درباره کسانی است که با شفیع رابطه‌ای دارند و [[قدرت]] شفیع موجب می‌شود تا در [[قانون]] [[حاکم]] استثنایی جاری گردد و [[سلطه]] و قدرت [[قانونگذار]] تنها درباره [[ضعیفان]] و [[فقرا]] باقی بماند<ref>الوهابیه، ص۳۵۲ - ۳۵۵. </ref>.<ref>[[سید رضا اسحاق‌نیا تربتی|اسحاق‌نیا تربتی]] و [[حسن رضایی|رضایی]]، [[شفاعت (مقاله)|مقاله «شفاعت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>

== [[شبهات]] درخواست شفاعت==

[[ابن تیمیه]] <ref>منهاج السنه، ج۶، ص۳۳۷. </ref> مؤسس [[فرقه وهابیت]] و [[محمد بن عبدالوهاب]] گسترش دهنده آن اگر چه اصل شفاعت را پذیرفته‌اند، درخواست شفاعت از [[شفیعان]] را پس از [[وفات]] آنان [[ممنوع]] دانسته و پنداشته‌اند تنها از [[خداوند]] می‌توان [[شفاعت]] خواست و درخواست شفاعت از غیر [[خدا]] [[شرک]] است. <ref>زیارة القبور، ص۱۵؛ الالهیات، ج۴، ص۳۵۷ - ۳۶۱. </ref> این نظر در قالب چند اشکال و [[شبهه]] مطرح شده است<ref>[[سید رضا اسحاق‌نیا تربتی|اسحاق‌نیا تربتی]] و [[حسن رضایی|رضایی]]، [[شفاعت (مقاله)|مقاله «شفاعت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>: