سوره ملک: تفاوت میان نسخه‌ها

عمومیت [[ربوبیت خدا]] و [[انذار]] به [[معاد]] محتوای اصلی سوره هستند. این سوره با تبریک و [[تحسین]] [[خداوند]] در مورد [[فرمانروایی]] و [[حاکمیت]] و [[قدرت]] مطلقه او آغاز می‌شود و در [[آیه]] دوم، [[آفرینش]] [[مرگ]] و [[حیات]] را در جهت [[آزمایش الهی]] و [[انتخاب]] [[اصلح]] ذکر می‌کند و در آیه {{متن قرآن|قَالُوا بَلَى قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ كَبِيرٍ}}<ref>«می‌گویند: چرا، بیم‌دهنده‌ای نزد ما آمد اما ما دروغ شمردیم و گفتیم خداوند چیزی فرو نفرستاده است، شما جز در گمراهی بزرگی نمی‌باشید» سوره ملک، آیه ۹.</ref>، آمده است که وقتی نگهبانان [[جهنم]] از [[جهنمیان]] می‌پرسند آیا در [[زندگی دنیوی]] هشداردهنده‌ای برای شما نیامده بود؟ با [[تأسف]] می‌گویند، چرا، ولی [[انکار]] پیشه کردیم.

==ساختار سوره==

غرض این [[سوره]] بیان عمومیت ربوبیت [[خدای تعالی]] برای تمامی عالم است، در مقابل مسلک [[مشرکین]] که معتقدند برای هر یک از نواحی عالم ربّی جداگانه که یا از خیل [[فرشتگان]] است و یا از [[مخلوقات]] دیگر و خدای عزّوجل [[رب]] همه عالم نیست، بلکه تنها [[ربّ]] آن ارباب است و بس و به همین جهت در سوره بسیاری از [[نعمت‌های الهی]] از [[خلقت]] و [[تدبیر]] را نام می‌برد، چون در [[حقیقت]] ذکر این [[نعمت‌ها]]، استدلالی است بر ربوبیت [[عامه]] [[الهی]] و نیز به همین مناسبت است که سخن را با کلمه «تبارک» آغاز کرده است، چون این کلمه به معنای کثرت صدور [[برکات]] از ناحیه خدای عزّوجل است و نیز مکرّر جناب [[ربوبی]] را به صفت [[رحمان]] که [[مبالغه]] در [[رحمت]] است میستاید، چون رحمت، همان [[عطیه]] در قبال استدعای حاجتمند است و در این سوره سخنی هم از انذار و [[تهدید]] آمده و در آخر به مسئله [[حشر]] و [[قیامت]] منتهی می‌گردد.