آسیبشناسی مهدویت: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '
جز (جایگزینی متن - 'تعیین' به 'تعیین') |
جز (جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن ') |
||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
*'''[[ادعای نیابت]]''': در طول سالیان [[غیبت امام مهدی]]{{ع}} افرادی به [[دروغ]] ادعا کردهاند که با آن [[حضرت]]، [[ارتباط]] خاص دارند و از سوی آن بزرگوار، به [[مقام]] [[نیابت خاص]] رسیدهاند. [[امام زمان]]{{ع}} در آخرین [[نامه]] خود به [[نایب چهارم]]، تصریح فرمودهاند: تو تا شش روز دیگر از [[دنیا خواهی]] رفت. کارهایت را سامان ده و درباره [[جانشینی]] [پس] از خود، به هیچ کس [[وصیّت]] نکن که [[غیبت]] کامل [= [[غیبت کبرا]]] فرا رسیده است.... و در [[آینده]] بعضی از [[شیعیان]] من ادّعای [[مشاهده]] [و [[ارتباط]] با من] میکنند. [[آگاه]] باشید که هر کس قبل از [[خروج سفیانی]] و [[صیحه]] [آسمانی] ادّعای [[مشاهده]] کند، [[دروغگو]] است.<ref>ر.ک: کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۱۶، ح ۴۴.</ref> با این بیان روشن، هر شیعۀ [[آگاهی]] [[وظیفه]] دارد، مدّعیان [[ارتباط]] و [[نیابت خاص]] را [[تکذیب]] کند و راه [[نفوذ]] و [[سودجویی]] این [[فرصت]] طلبان و [[دنیا]] خواهان را ببندد. | *'''[[ادعای نیابت]]''': در طول سالیان [[غیبت امام مهدی]]{{ع}} افرادی به [[دروغ]] ادعا کردهاند که با آن [[حضرت]]، [[ارتباط]] خاص دارند و از سوی آن بزرگوار، به [[مقام]] [[نیابت خاص]] رسیدهاند. [[امام زمان]]{{ع}} در آخرین [[نامه]] خود به [[نایب چهارم]]، تصریح فرمودهاند: تو تا شش روز دیگر از [[دنیا خواهی]] رفت. کارهایت را سامان ده و درباره [[جانشینی]] [پس] از خود، به هیچ کس [[وصیّت]] نکن که [[غیبت]] کامل [= [[غیبت کبرا]]] فرا رسیده است.... و در [[آینده]] بعضی از [[شیعیان]] من ادّعای [[مشاهده]] [و [[ارتباط]] با من] میکنند. [[آگاه]] باشید که هر کس قبل از [[خروج سفیانی]] و [[صیحه]] [آسمانی] ادّعای [[مشاهده]] کند، [[دروغگو]] است.<ref>ر.ک: کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۵۱۶، ح ۴۴.</ref> با این بیان روشن، هر شیعۀ [[آگاهی]] [[وظیفه]] دارد، مدّعیان [[ارتباط]] و [[نیابت خاص]] را [[تکذیب]] کند و راه [[نفوذ]] و [[سودجویی]] این [[فرصت]] طلبان و [[دنیا]] خواهان را ببندد. | ||
برخی از معروفترین [[مدعیان دروغین]] از این قرارند: | برخی از معروفترین [[مدعیان دروغین]] از این قرارند: | ||
# [[ابومحمد حسن شریعی]]؛ نخستین کسی است که به [[دروغ]] و [[افترا]]، [[ادعای نیابت]] [[امام زمان]]{{ع}} را کرد. او پیشتر از [[یاران امام هادی]] و [[امام حسن عسکری]]{{عم}} بود؛ ولی پس از آن [[منحرف]] شد. [[تاریخ]] [[ادعای نیابت]] دروغین او به صورت دقیق بیان نشده است؛ | # [[ابومحمد حسن شریعی]]؛ نخستین کسی است که به [[دروغ]] و [[افترا]]، [[ادعای نیابت]] [[امام زمان]]{{ع}} را کرد. او پیشتر از [[یاران امام هادی]] و [[امام حسن عسکری]]{{عم}} بود؛ ولی پس از آن [[منحرف]] شد. [[تاریخ]] [[ادعای نیابت]] دروغین او به صورت دقیق بیان نشده است؛ لکن چون این ادعاهای دروغین، از دوران [[نایب دوم]] آغاز شده است، به نظر میرسد وی در دوران [[سفارت]] و [[نیابت]] [[محمد بن عثمان]]، به چنین عملی دست زده است.<ref>کتاب الغیبة طوسی، ص ۳۹۷. ذکر المذمومین الذین ادعوا البابیة [و السفارة کذبا و افتراء] لعنهم الله.</ref> | ||
#ابو [[طاهر]] [[محمد بن علی]] بن هلال؛ او در ابتدا نزد [[امام حسن عسکری]]{{ع}} فردی مورد [[اعتماد]] بود و روایاتی چند از آن [[حضرت]] [[نقل]] کرده است؛ ولی رفتهرفته به سبب [[پیروی]] از [[هوای نفس]]، راه [[انحراف]] در پیش گرفت و مورد [[مذمت]] [[خاندان وحی]] واقع شد. وی، ادعا کرد [[وکیل]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} است. او [[نیابت]] [[نایب دوم]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} را منکر شد و درباره اموالی که نزد وی جمع شده بود تا به [[حضرت مهدی]]{{ع}} برساند، [[خیانت]] کرد.<ref>همان، ص ۳۹۹.</ref> [[نایب دوم]]، زمینه [[دیدار]] وی را با [[حضرت مهدی]]{{ع}} فراهم کرد. [[امام]] به وی [[فرمان]] داد: [[اموال]] را به نایبشان رد کند؛ اما او در [[دشمنی]] و [[انحراف]] خود باقی ماند. پایان کارش آن شد که توقیعی از [[ناحیه مقدسه]] [[حضرت مهدی]]{{ع}}، مبنی بر [[لعن]] و [[نفرین]] و [[بیزاری]] از وی صادر شد. | #ابو [[طاهر]] [[محمد بن علی]] بن هلال؛ او در ابتدا نزد [[امام حسن عسکری]]{{ع}} فردی مورد [[اعتماد]] بود و روایاتی چند از آن [[حضرت]] [[نقل]] کرده است؛ ولی رفتهرفته به سبب [[پیروی]] از [[هوای نفس]]، راه [[انحراف]] در پیش گرفت و مورد [[مذمت]] [[خاندان وحی]] واقع شد. وی، ادعا کرد [[وکیل]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} است. او [[نیابت]] [[نایب دوم]] [[حضرت مهدی]]{{ع}} را منکر شد و درباره اموالی که نزد وی جمع شده بود تا به [[حضرت مهدی]]{{ع}} برساند، [[خیانت]] کرد.<ref>همان، ص ۳۹۹.</ref> [[نایب دوم]]، زمینه [[دیدار]] وی را با [[حضرت مهدی]]{{ع}} فراهم کرد. [[امام]] به وی [[فرمان]] داد: [[اموال]] را به نایبشان رد کند؛ اما او در [[دشمنی]] و [[انحراف]] خود باقی ماند. پایان کارش آن شد که توقیعی از [[ناحیه مقدسه]] [[حضرت مهدی]]{{ع}}، مبنی بر [[لعن]] و [[نفرین]] و [[بیزاری]] از وی صادر شد. | ||
# [[ابوجعفر محمد بن علی شلمغانی]]؛ او از [[یاران]] [[امام حسن عسکری]]{{ع}} و از [[دانشمندان]]، دبیران و [[محدثان]] زمان خود در [[بغداد]] بود. کتابهای بسیاری داشت و در آنها، انبوه روایاتی را که از [[امامان اهل بیت]]{{عم}} شنیده بود، گردآوری و دستهبندی کرده بود. | # [[ابوجعفر محمد بن علی شلمغانی]]؛ او از [[یاران]] [[امام حسن عسکری]]{{ع}} و از [[دانشمندان]]، دبیران و [[محدثان]] زمان خود در [[بغداد]] بود. کتابهای بسیاری داشت و در آنها، انبوه روایاتی را که از [[امامان اهل بیت]]{{عم}} شنیده بود، گردآوری و دستهبندی کرده بود. | ||