تربیت دینی فرزند: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = تربیت فرزند | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط  = }}

== [[تربیت دینی]] [[فرزندان]] <ref>مجله طوبی، ش۴، ص۱۵۱ - ۱۵۵ با تلخیص.</ref>==

[[مسئولیت]] [[پدر]] و [[مادر]] در تربیت دینی فرزندان، از هنگام [[انتخاب همسر]]، آغاز و در [[زمان]] انعقاد نطفه و سپس دوران بارداری سنگین‌تر می‌شود. نگاهی گذرا به [[دستورهای اسلام]] در این باره، اهمیت [[نهاد خانواده]] را در این [[مکتب]] نشان می‌دهد. [[پیامبر اعظم]] {{صل}} برای داشتن فرزند خوب، ابتدا بر [[گزینش]] [[همسر]] [[شایسته]] تأکید دارد. ایشان می‌فرمود:

هر چند [[تربیت]]، خود، واژه‌ای عالی است که همه کردارها و فعالیت‌های [[والدین]] را در تمامی زمینه‌ها شامل می‌شود، منظور ما در اینجا آراستن فرزند به [[آداب اسلامی]] است. این مهم، از پیش از انعقاد نطفه آغاز می‌شود و در دوران بارداری، زمان [[تولد]] و [[دوران کودکی]] و دوره‌های پس از آن ادامه می‌یابد. این مسئولیت به اندازه‌ای با اهمیت است که [[پیامبر اکرم]] {{صل}}می فرماید:

والدین با تربیت صحیح، [[بهترین]] [[میراث]] را برای فرزندان خود بر جای می‌گذارند؛ زیرا بنا به فرمایش پیامبر اعظم {{صل}}: {{متن حدیث|ما وَرَّثَ والِدٌ وَلَدَهُ أَفْضَلَ مِنْ أدَبٍ}}؛ «هیچ میراثی از ادب و تربیت صحیح برای فرزند بهتر نیست»<ref>کنز العمال، ج۱۶، ص۴۶۰.</ref>.

امیرالمؤمنین علی {{ع}} از [[رسول گرامی اسلام]] [[روایت]] می‌کند: «اولین هدیه‌ای که هر یک از شما به فرزندش می‌بخشد، نام خوب است. پس، بهترین نام را برای فرزند خود انتخاب کنید»<ref>وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۱۲۲.</ref>.

در [[اخبار]] اسلامی آمده است روزی مردی درحالی که دست فرزندش را گرفته بود، به حضور [[رسول خدا]] {{صل}} رسید و پرسید: این فرزند من چه حقی بر من دارد؟ [[حضرت]] فرمود: «نام خوبی برایش برگزینی و خوب تربیتش کنی و او را در جایگاهی [[نیکو]] قرار دهی»<ref>وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۱۲۳ و ۱۲۴.</ref>.

از [[حقوقی]] که فرزند بر پدر دارد، سه چیز است: نام [[نیکی]] برای او انتخاب کند، [[خواندن و نوشتن]] یادش دهد و چون به سن [[بلوغ]] برسد، همسری برایش برگزیند<ref>وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۲۱۰.</ref><ref>از ابتدای مطالب مربوط به تربیت دینی فرزندان، انتخاب نام نیک و سوادآموزی تا این قسمت برگرفته از نشریه طوبی است</ref>

[[پیامبر گرامی اسلام]] چون صبح می‌شد، بر سر فرزندان و نوه‌هایش دست (مِهر) می‌کشید. بوی فرزند را از بوهای [[بهشت]] می‌دانست و می‌فرمود: «فرزندانتان را زیاد ببوسید». روزی یکی از فرزندان را روی زانوی خود نشانده بود و می‌بوسید و به او [[محبت]] می‌کرد. در این هنگام، مردی از اشراف [[خدمت]] حضرت رسید و با دیدن این صحنه به [[حضرت]] عرض کرد: من ده پسر دارم و تا به حال هیچ کدامشان را برای یک بار نبوسیده‌ام. [[پیامبر]] از این سخن چنان عصبانی شد که رنگ صورتش برافروخته و سرخ شد. آنگاه فرمود: «کسی که به دیگران رحم نکند، [[خدا]] نیز به او رحم نخواهد کرد»<ref>همنام گل‌های بهاری، ص۲۱۲ و ۲۱۳.</ref>.

[[تبعیض]] میان [[فرزندان]]، در [[روحیه]] فرزندان آثار نامطلوبی به جا می‌نهد. والدین نباید به یکی از فرزندان [[محبت]] فراوان نشان دهند، ولی با دیگری، سرد و عادی برخورد کنند. این گونه برخوردها، بذر [[حسادت]] و [[دشمنی]] را در فرزندان، بارور و آنان را به [[عقده]] خودکم بینی دچار می‌سازد. بکوشیم همیشه محبت را به [[مساوات]] میان فرزندانمان تقسیم کنیم؛ زیرا [[پیامبر]] گران‌قدر [[اسلام]] می‌فرماید:

[[رسول الله]] {{صل}} می‌کوشید با بازی کردن و [[هدیه دادن]] به [[کودکان]]، آنان را خوشحال کند. پس در این باره سفارش می‌کرد:

کسی که دختربچه خویش را خوشحال کند، مانند این است که برده‌ای از فرزندان [[اسماعیل]] {{ع}} را [[آزاد]] کرده باشد و کسی که پسر بچه خود را خوشحال کند، همانند این است که از [[خوف]] [[خدا]]، [[اشک]] ریخته باشد<ref>بحارالانوار، ج۱۰۱، ص۶۹ و۹۴.</ref>.

[[پیامبر اکرم]] {{صل}} چون در [[نماز]] می‌شنید که کودکی [[گریه]] می‌کند، نمازش را طول نمی‌داد تا مادرش به او رسیدگی کند<ref>علل الشرایع، ج۲، ص۳۳.</ref>.

چون نوزاد کوچکی را برای [[دعا]] یا نام‌گذاری به حضور [[پیامبر اکرم]] {{صل}} می‌آوردند، [[حضرت]] برای [[احترام]] صاحبش، او را در دامن خود می‌گذارد. گاهی اتفاق می‌افتاد که [[کودکی]] دامن [[پیامبر]] را [[آلوده]] می‌کرد. کسی که این صحنه را می‌دید، بر سر [[کودک]] فریاد می‌کشید، ولی [[نبی اکرم]] {{صل}} می‌فرمود: با [[تندی]]، از ادرار کودک جلوگیری نکنید تا اینکه ادرارش تمام شود. هنگامی که دعا یا نام‌گذاری تمام می‌شد، [[والدین]] کودک با [[خوشحالی]]، کودک خویش را می‌گرفتند و آزردگی و ملالت خاطری در پیامبر [[احساس]] نمی‌کردند. هنگامی که آنان می‌رفتند، حضرت، [[لباس]] خود را [[تطهیر]] می‌کرد<ref>مکارم الاخلاق، ج۱، ص۲۵.</ref>.

نیز آورده‌اند که زنی با دو فرزند کوچکش بر [[عایشه]] [[همسر رسول خدا]] {{صل}} وارد شد. عایشه، سه دانه خرما به [[زن]] داد. [[مادر]] به هریک از بچه هایش، یک دانه خرما داد و خرمای دیگر را نیز نصف کرد و باز به هریک از بچه‌ها نیمی از آن را داد. وقتی پیامبر به [[خانه]] بازگشت، عایشه جریان را برای آن حضرت تعریف کرد. پیامبر اکرم {{صل}} فرمود: آیا از عمل آن زن [[تعجب]] کردی؟ [[خدا]] به خاطر رعایت [[عدالت]] و [[مساوات]]، آن زن را به [[بهشت]] خواهد برد<ref>سنن ابن ماجه، ج۲، ص۱۲۱۰.</ref><ref>[[سید حسین اسحاقی|اسحاقی، سید حسین]]، [[کانون محبت (کتاب)|کانون محبت]] ص ۳۱.</ref>

== پرسش مستقیم ==

== منابع ==

== پانویس ==

[[رده:تربیت دینی]]

[[رده:تربیت فرزند]]