عبدالله بن انیس جهنی انصاری در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

او [[روایات]] زیادی را از [[پیامبر اسلام]]{{صل}} [[نقل]] کرده است؛ حتی [[جابر بن عبدالله انصاری]] از مدینه به [[شام]] رفت تا روایتی را که او از پیامبر{{صل}} نقل کرده بود و [[جابر]] آن را نشنیده بود، از او بشنود. جابر می‌گوید: "عبدالله بن انیس جهنی انصاری روایتی را از پیامبر{{صل}} شنیده بود که من آن را نشنیده بودم. او در شام [[زندگی]] می‌کرد و من یک ماه [[راه]] رفتم تا به شام رسیدم. پس به خانه‌اش رفتم و در را کوبیدم. خدمتکاری جلو در آمد، گفتم: بگو جابر است. فوری برگشت و پرسید: جابر بن عبدالله انصاری؟ گفتم: آری. عبدالله شتابان جلوی در آمد و مرا در آغوش گرفت و سپس [[پذیرایی]] گرمی از من کرد. گفتم: [[حدیثی]] را شنیده‌ام که تو از پیامبر{{صل}} نقل کرده‌ای؛ ترسیدم که بمیرم یا تو از [[دنیا]] بروی و این [[حدیث]] را از تو نشنوم؛ لذا آمده‌ام تا آن حدیث را بشنوم.

یکی از کارهای مهم عبدالله کشتن [[خالد بن سفیان هذلی]] است و داستان آن از این قرارست: پیامبر{{صل}} عبدالله بن انیس جهنی انصاری را‌ طلبید و فرمود: "شنیده خالد بن سفیان در نخله یا عُرَنه است و برای [[جنگ]] با من [[لشکر]] جمع‌آوری می‌کند؛ می‌خواهم تا او را بکشی". عبدالله عرض کرد: "او را برایم توصیف کن تا بشناسم". [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: "اول این که دیدن او [[شیطان]] را در خاطرت مجسم می‌کند و دیگر این که با دیدنش لرزشی بر اندامت می‌افتد". [[عبدالله]] می‌گوید: "شمشیرم را حمایل نموده و حرکت کردم. هنگامی بر او وارد شدم که زن‌هایی در کجاوه همراه داشت و در صدد تهیه منزلی برای آنان بود. با دیدن [[خالد]] همان طور که پیامبر{{صل}} فرموده بود لرزشی بر اعضایم عارض شد، چون وقت عصر بود [[فکر]] کردم ممکن است میان ما [[جنگ]] و مبارزه‌ای رخ دهد و برای [[نماز]] [[فرصت]] پیدا نکنم لذا همان طور که به طرفش می‌رفتم، نمازم را می‌خواندم و برای [[رکوع]] و [[سجود]] باسر اشاره می‌کردم. وقتی که به او رسیدم، پرسید: کیستی؟ گفتم: [[مرد]] [[عربی]] هستم، شنیده‌ام علیه این مرد (پیامبر{{صل}}) در [[مقام]] جمع آوری [[لشکر]] هستی، آمده‌ام تو را کمک کنم؛ گفت: "آری در این مقام هستم". صحبت می‌کردیم و مقداری با او رفتم تا وقتی که از من مطمئن شد، ناگهان با [[شمشیر]] بر او [[حمله]] کردم و او را کشتم. وقتی از کشتنش خلاص شدم، او را به همان حال گذاشته و در حالی که [[زن‌ها]] بر او [[گریه]] می‌کردند، [[راه]] خود را گرفته و برگشتم.

از سریه‌های دیگری که عبدالله بن انیس جهنی انصاری در آن شرکت کرد، سریه عبدالله بن رواحه و [[ترور]] [[یسیر بن رزام]] بود. وی از دشمان سرسخت [[رسول خدا]]{{صل}} در [[خیبر]] بود و بر ضد پیامبر{{صل}} نیرو آماده می‌کرد و قصد [[حمله]] به [[مدینه]] را داشت. پیامبر{{صل}} عبدالله بن رواحه را به همراه گروهی، از جمله عبدالله بن انیس جهنی انصاری به سوی او فرستاد. وقتی این دو نفر به [[خیبر]] رسیدند، با یسیر بن رزام [[مذاکره]] کردند و او را به [[قبول اسلام]] و رفتن به نزد [[پیامبر]]{{صل}} [[تشویق]] کردند و به او گفتند: اگر تو به نزد آن [[حضرت]] بروی، تو را به [[امارت]] [[منصوب]] کرده و مقدمت را گرامی خواهد داشت و آن [[قدر]] در این باره با او سخن گفتند که حاضر شد با چندین تن از [[یهودیان]] خیبر به [[مدینه]] و نزد [[رسول خدا]]{{صل}} برود و چون به [[راه]] افتادند و شش میل از خیبر دور شدند، در جایی به نام قرقره یسیر بن رزام از رفتن به مدینه منصرف و از کار خویش پشیمان شد و چون به دنبال [[شمشیر]] خود می‌گشت، عبدالله بن انیس جهنی انصاری پی برد که او از آمدن به همراه آنان پشیمان شده و قصد [[جنگ]] دارد. از این رو به یسیر [[حمله]] کرد و پایش را با شمشیر [[قطع]] کرد. بسیر نیز با عصای سر [[کجی]] که در دست داشت، به [[عبدالله]] زد و سر او را مجروح کرد. در این هنگام هر کدام از [[مسلمانان]] به یکی از یهودیان حمله کرده، آنها را کشتند و فقط یک تن از یهودیان توانست فرار کند. چون عبدالله بن انیس جهنی انصاری به مدینه آمد، رسول خدا{{صل}} بر زخم سر او دمید و همان موجب بهبودی زخم او شد<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۶۱۸؛ المغازی، واقدی، ج۲، ص۵۶۷؛ الطبقات الکبری، ابن سعد، ج۲، ص۹۲.</ref>.<ref>[[رحمان فتاح‌زاده|فتاح‌زاده، رحمان]]، [[عبدالله بن انیس جهنی انصاری (مقاله)|مقاله «عبدالله بن انیس جهنی انصاری»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۵ (کتاب)| دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۵، ص:۶۴۳-۶۴۴.</ref>