جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==پرسش مستقیم== +]] {{پایان مدخلهای وابسته}} ==پرسش مستقیم==)) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[نصگرایی در حدیث]] - [[نصگرایی در فقه اسلامی]] - [[نصگرایی در کلام اسلامی]] - [[نصگرایی در فقه سیاسی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
[[شیعه]] تنها [[راه]] [[سعادت]] را تلقی همه آنچه مربوط به [[زندگی بشری]] است، از [[دین]] میداند. این نگاه البته در میان نحلههای [[عامه]] نیز وجود دارد؛ اما [[ضعف]] [[منابع روایی]] در میان ایشان، منابعی چون [[قیاس]] و [[استحسان]] را جایگزین کرده است. غنای منابع روایی [[شیعیان]] در کنار بنیانهای [[اعتقادی]] ایشان سبب شد که توجه به روشهای دیگر در کنار [[نص]] بسیار کمرنگ شود. اهمیت و [[ضرورت]] مواجهه با نص در نگرشهای [[فقهی]] شیعه سبب شد که علومی چون [[رجال]] و درایه شکل گیرد و بسیار گسترده و پر حجم شود. این دو [[علم]] در نهایت [[وظیفه]] [[تعیین]] [[روایات]] مورد [[اعتماد]] از غیر آن را دارد. نصگرایی در روش [[اجتهادی]] به معنای آن است که آنگاه که نصی در تعیین [[حکم]] موضوعی وجود دارد، [[رجوع]] به منابع دیگر صحیح نیست. محوریت نص در روش اجتهادی سنتی به معنای [[مخالفت]] با [[عقلگرایی]] تلقی نمیشود؛ زیرا [[عقل]] نیز یکی از منابع اربعه [[کشف]] [[احکام]] است که جایگاه آن در [[استنباط احکام]] با عنوان [[ملازمات عقلیه]] در [[علم اصول]] بررسی شده است.<ref>[[اصغرآقا مهدوی|مهدوی]] و [[سید محمد صادق کاظمی|کاظمی]]، [[کلیات فقه سیاسی (کتاب)|کلیات فقه سیاسی]]، ص ۷۰.</ref> | [[شیعه]] تنها [[راه]] [[سعادت]] را تلقی همه آنچه مربوط به [[زندگی بشری]] است، از [[دین]] میداند. این نگاه البته در میان نحلههای [[عامه]] نیز وجود دارد؛ اما [[ضعف]] [[منابع روایی]] در میان ایشان، منابعی چون [[قیاس]] و [[استحسان]] را جایگزین کرده است. غنای منابع روایی [[شیعیان]] در کنار بنیانهای [[اعتقادی]] ایشان سبب شد که توجه به روشهای دیگر در کنار [[نص]] بسیار کمرنگ شود. اهمیت و [[ضرورت]] مواجهه با نص در نگرشهای [[فقهی]] شیعه سبب شد که علومی چون [[رجال]] و درایه شکل گیرد و بسیار گسترده و پر حجم شود. این دو [[علم]] در نهایت [[وظیفه]] [[تعیین]] [[روایات]] مورد [[اعتماد]] از غیر آن را دارد. نصگرایی در روش [[اجتهادی]] به معنای آن است که آنگاه که نصی در تعیین [[حکم]] موضوعی وجود دارد، [[رجوع]] به منابع دیگر صحیح نیست. محوریت نص در روش اجتهادی سنتی به معنای [[مخالفت]] با [[عقلگرایی]] تلقی نمیشود؛ زیرا [[عقل]] نیز یکی از منابع اربعه [[کشف]] [[احکام]] است که جایگاه آن در [[استنباط احکام]] با عنوان [[ملازمات عقلیه]] در [[علم اصول]] بررسی شده است.<ref>[[اصغرآقا مهدوی|مهدوی]] و [[سید محمد صادق کاظمی|کاظمی]]، [[کلیات فقه سیاسی (کتاب)|کلیات فقه سیاسی]]، ص ۷۰.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{مدخل وابسته}} | |||
* [[عقلگرایی]] | * [[عقلگرایی]] | ||
{{پایان | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
==پرسش مستقیم== | == پرسش مستقیم == | ||
*[[نصگرایی از منظر روش اجتهادی در روششناسی فقه سیاسی به چه معناست؟ (پرسش)]] | * [[نصگرایی از منظر روش اجتهادی در روششناسی فقه سیاسی به چه معناست؟ (پرسش)]] | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | |||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده: 1100770.jpg|22px]] [[اصغرآقا مهدوی|مهدوی، اصغرآقا]] و [[سید محمد صادق کاظمی|کاظمی، سید محمد صادق]]، [[کلیات فقه سیاسی (کتاب)|'''کلیات فقه سیاسی''']] | # [[پرونده: 1100770.jpg|22px]] [[اصغرآقا مهدوی|مهدوی، اصغرآقا]] و [[سید محمد صادق کاظمی|کاظمی، سید محمد صادق]]، [[کلیات فقه سیاسی (کتاب)|'''کلیات فقه سیاسی''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:نصگرایی]] | [[رده:نصگرایی]] | ||